هیچ‌وقت چیزی را که بسیار محرمانه می‌دانم در گوگل درایو نگذاشته‌ام. نه به این دلیل که فکر می‌کنم گوگل روزی از من اخاذی خواهد کرد؛ بلکه چون اگر سرور از آنِ من نباشد، نباید طوری رفتار کنم که انگار کاملاً به آن اعتماد دارم. برای همین، عکس‌های فرزندانم و صفحه‌گسترده‌های محرمانه را از آن دور نگه می‌داشتم.
اما وقتی کریپتوماتور را آزمودم و دیدم گوگل درایو واقعاً چه چیزی دریافت می‌کند، فهمیدم دیگر لازم نیست حساس‌ترین پرونده‌هایم را از آن دور نگه دارم.
پرونده‌های واقعی‌ام را در گاوصندوقی گذاشتم که گوگل درایو همگام می‌کرد
بعد بررسی کردم چه چیزی واقعاً از رایانه‌ام خارج می‌شود
درباره کریپتوماتور شنیده بودم و به نظرم جالب می‌آمد، اما باید خودم آن را از نزدیک می‌آزمودم. بنابراین گاوصندوقی در کریپتوماتور با نام «Vault for MUO» ساختم و چند پرونده در آن ریختم: ترکیبی از خروجی‌های CSV، چند تصویر و چند صفحه‌گسترده. هدفم این بود که همان نوع پوشه‌هایی را در اختیارش بگذارم که معمولاً به محافظت از آن‌ها اهمیت می‌دهم.
این پوشه درون پوشه کریپتوماتور قرار داشت و آن پوشه نیز داخل پوشه همگام‌سازی گوگل درایو روی رایانه‌ام بود. وقتی کریپتوماتور را اجرا و گاوصندوق را باز می‌کنید، برنامه آن را به‌صورت یک درایو مجازی روی رایانه سوار می‌کند. این درایو را باز کردم و همه پرونده‌هایی را که در آن پوشه گذاشته بودم دیدم. پرونده‌ها همان‌طور که انتظار داشتم باز شدند و نام اصلی‌شان را نیز حفظ کرده بودند. هیچ‌چیز متفاوت یا نابجا به نظر نمی‌رسید.
در نگاه نخست، همه‌چیز کاملاً عادی به نظر می‌رسید؛ اما هدف اصلی این سرویس نیز همین است. از شما نمی‌خواهد شیوه معمول کار با پرونده‌ها و پوشه‌ها را تغییر دهید. در عوض، باید مطمئن باشید پرونده‌هایی که از رایانه‌تان خارج می‌شوند، قابل‌شناسایی نخواهند بود. بااین‌حال، نمی‌خواستم این ادعا را چشم‌بسته بپذیرم؛ پس بررسی کردم گوگل درایو واقعاً چه چیزی را نگه می‌دارد.
گوگل درایو را باز کردم و پوشه خودم را نشناختم
نمای ابری چه چیزی نشان می‌داد؟ بررسی موردبه‌مورد
نسخه‌ای که گوگل درایو نگه داشته بود، هیچ شباهتی به آنچه ذخیره کرده بودم نداشت. به‌جای عکس‌ها و صفحه‌گسترده‌ام، پوشه‌هایی با نام‌های «c» و «d»، پرونده‌ای به نام vault.cryptomator همراه با نسخه پشتیبان، پرونده masterkey.cryptomator با نسخه پشتیبان خودش و یک پرونده متن ساده می‌دیدم که کریپتوماتور در هر گاوصندوق قرار می‌دهد. همین پرونده‌های قابل‌شناسایی کریپتوماتور نکته دیگری را نیز آشکار می‌کردند: گوگل درایو می‌توانست تشخیص دهد که با یک گاوصندوق رمزگذاری‌شده روبه‌رو است، هرچند نمی‌توانست پرونده‌های درون آن را ببیند.
با باز کردن «c» یا «d»، ماجرا عجیب‌تر می‌شود. تنها چیزی که می‌بینید رشته‌های درهم‌ریخته‌ای از حروف و اعداد است که واقعاً با هیچ‌یک از داده‌های شما همخوانی ندارند. شناسه‌های رمزگذاری‌شده جای نام پوشه‌های دخترم، نام‌هایی را که دوربین برای عکس‌ها ساخته بود و عنوان‌های CSV گرفته بودند. این وضعیت با پنهان کردن پرونده‌ها پشت گذرواژه در گوگل درایو تفاوت اساسی داشت؛ گوگل درایو از همان ابتدا هیچ نسخه خوانایی از آن‌ها دریافت نکرده بود.
| آنچه گوگل درایو می‌بیند | بارگذاری معمولی | درون گاوصندوق کریپتوماتور |
|---|---|---|
| نام پرونده‌ها | خوانا | رمزگذاری‌شده |
| نام پوشه‌ها | خوانا | مبهم و رمزگذاری‌شده |
| محتوای پرونده‌ها | خوانا | رمزگذاری‌شده |
| محتوای قابل‌شناسایی | بله | خیر |
| اندازه پرونده | قابل‌مشاهده | قابل‌مشاهده |
ردیف آخر بیش از همه غافلگیرم کرد. تصور می‌کردم رمزگذاری، اندازه واقعی پرونده را نیز نامشخص می‌کند. ظاهراً کریپتوماتور از نسخه ۱.۲.۰ به بعد، مبهم‌سازی اندازه پرونده را کنار گذاشته است. پنهان کردن اندازه پرونده مسئله‌ای جداگانه است و قالب کنونی گاوصندوق تلاشی برای حل آن نمی‌کند.
روند اصلی همگام‌سازی تغییری نمی‌کند. گوگل درایو همچنان صندوق رمزگذاری‌شده را میان دستگاه‌هایم همگام می‌کند، اما قابلیت‌های نسخه‌بندی و بازیابی آن به‌جای پرونده‌های اصلی من، روی پرونده‌های رمزگذاری‌شده کار می‌کنند. این پوشه فقط زمانی روی رایانه‌ام عادی به نظر می‌رسد که قفل صندوق را باز کرده باشم.
پرونده‌ها ناپدید شدند، اما ردپایشان باقی ماند
مرز واقعی ادعای حریم خصوصی
با دیدن نسخه‌ای که در گوگل درایو نگهداری می‌شود، وسوسه شدم بگویم گوگل درایو دیگر هیچ‌چیز نمی‌بیند؛ اما واقعیت شاید دقیقاً این نباشد.
گوگل درایو همچنان می‌بیند که صندوقی وجود دارد، پرونده‌های ذخیره‌شده چه اندازه فضا اشغال کرده‌اند و فراداده‌هایی مانند زمان ثبت و شمار پرونده‌ها و پوشه‌ها را نیز در اختیار دارد. کریپتوماتور همهٔ فراداده‌ها را پنهان نمی‌کند، زیرا سرویس ابری برای همگام‌سازی صندوق به بخشی از این اطلاعات نیاز دارد. آنچه در اختیارش قرار نمی‌گیرد، محتوای خوانا، نام اصلی پرونده‌ها و ساختار اصلی پوشه‌هاست.
به بیان دیگر، کریپتوماتور نام‌ها و محتوای خوانا را پنهان می‌کند، بی‌آنکه همهٔ فراداده‌های مربوط به صندوق را از دید خارج کند.
کریپتوماتور محتوای پرونده‌ها را رمزگذاری می‌کند، اما بر گزارش‌های حساب گوگل، مانند سابقهٔ ورود یا اطلاعات دستگاه‌ها، اثری ندارد.
آنچه گوگل درایو می‌بیند، تغییر دادم
یک بار باز کردن این صندوق جالب بود، اما آزمون واقعی، استفادهٔ روزمره از آن بود. چند تغییر مشخص انجام دادم: چند عکس تازه افزودم، نام یک پروندهٔ CSV را عوض کردم و پوشه‌ای را پاک کردم. پس از آنکه گوگل درایو همگام‌سازی را به پایان رساند، صندوق را قفل کردم. گوگل درایو نمی‌دانست این پرونده‌ها چه هستند، اما چون متوجه تغییرات شده بود، پوشه همچنان بی‌نقص همگام شد.
استفاده از کریپتوماتور یک مرحلهٔ اضافی دارد—قفل کردن و باز کردن صندوق—که اندکی دردسر به همراه می‌آورد. همچنین پیش‌نمایشی از محتوای صندوق در دسترس نیست و جست‌وجو نیز درون آن کار نمی‌کند؛ گوگل درایو اساساً نمی‌تواند داده‌های پنهان‌شده را پردازش کند.
این‌ها هزینه‌های عملی استفاده از این ابزارند، اما برای آنکه بدون کنار گذاشتن گوگل درایو، پرونده‌هایم را رمزگذاری‌شده نگه دارم، بهایی منصفانه‌اند. کریپتوماتور در صدر فهرست ابزارهای سودمندی قرار می‌گیرد که امنیت گوگل درایو را بهبود می‌دهند.
منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Afam Onyimadu است. مشاهده مقاله اصلی