من 2G را در گوشی Galaxy S24 Ultra خود به دلیلی کاملاً ساده خاموش کردم. اپراتورم در همهٔ جاهایی که معمولاً رفتوآمد دارم، پوشش شبکههای جدیدتر را فراهم میکند و روشن نگه داشتن یک استاندارد مخابراتی چند دههای چندان سودمند به نظر نمیرسید؛ بهویژه با توجه به دردسرهای امنیتی آن. اما پس از این تغییر، کمکم به میزان شارژ باتری در پایان روز توجه کردم.
پس از غیرفعال کردن 2G، با همان الگوی همیشگی استفادهٔ روزمره، هنگام خواب بهطور محسوسی شارژ بیشتری برایم باقی میماند. نه تنظیمات 5G را دست زده بودم، نه وسواسگونه برنامههای پسزمینه را میبستم و نه شیوهٔ استفادهام از گوشی را تغییر داده بودم. خاموش کردن 2G تنها تنظیم شبکهای بود که آگاهانه تغییر داده بودم و دلیل فنی پذیرفتنیای هم وجود دارد که توضیح میدهد چرا این کار احتمالاً مؤثر بوده است.
یک شبکهٔ کمتر برای جستوجوی مودم
تغییری چندثانیهای، بدون اثر محسوس بر شیوهٔ استفاده
در Galaxy S24 Ultra من، کلید 2G آنقدر در بخش تنظیمات پایین قرار گرفته بود که سالها نادیدهاش گرفته بودم.
- تنظیمات (Settings) را باز کنید.
- روی اتصالها (Connections) و سپس شبکههای تلفن همراه (Mobile networks) بزنید.
- گزینهٔ اجازه دادن به سرویس 2G (Allow 2G service) را پیدا و خاموش کنید.
گزینههای دقیق بسته به اپراتور و شبکه متفاوتاند؛ بنابراین ممکن است این کلید در برخی گوشیهای Galaxy اصلاً نمایش داده نشود.
گوشیهای Pixel تنظیم مشابهی با نام «محافظت از شبکهٔ 2G» دارند. در مدلهای سازگار Pixel، این گزینه را از مسیر تنظیمات > شبکه و اینترنت > سیمکارتها > اپراتور شما > محافظت از شبکهٔ 2G پیدا خواهید کرد.
برخی گوشیهای Android که کلید جداگانهای برای 2G ندارند، ممکن است گزینهٔ دیگری را در منوی آزمایش Android پنهان کرده باشند. با وارد کردن *#*#۴۶۳۶#*#* در برنامهٔ تلفن، میتوان بخش «اطلاعات تلفن» را باز کرد؛ در آنجا گزینهٔ «تنظیم نوع شبکهٔ ترجیحی» به شما اجازه میدهد فناوریهای مخابراتی قابل استفاده برای مودم را انتخاب کنید.
گزینههای دقیق در هر گوشی متفاوتاند و برخی سازندگان این منو را بهطور کامل غیرفعال میکنند. اگر منو در دسترس باشد، انتخاب پیکربندیای که GSM را در بر نگیرد، 2G را از مجموعهٔ شبکهها حذف میکند. برای نمونه، NR/LTE/WCDMA شبکههای 5G، 4G و 3G را نگه میدارد، اما GSM را کنار میگذارد. LTE/WCDMA نیز 2G را حذف میکند، ولی 5G را هم از دسترس خارج میسازد؛ در حالی که LTE only محدودیت بیشتری بر گوشی تحمیل میکند.
بهتر است این روش را راهحلی جایگزین بدانید، نه گزینهٔ نخست. پیش از هر تغییری، حالت اصلی شبکه را یادداشت کنید و اگر تماس، پیامک یا اینترنت همراه از کار افتاد، آن را به وضعیت پیشین برگردانید. همچنین در جایی که شبکه مرتب به 2G بازمیگردد از این روش استفاده نمیکنم، زیرا ممکن است 2G تنها پوشش موجود در آن منطقه باشد.
پس از تغییر تنظیم، بد نیست سی ثانیهٔ دیگر وقت بگذارید و در حالی که Wi-Fi خاموش است، کارکرد تماس، پیامک و اینترنت همراه را بررسی کنید. اگر همهچیز عادی بود، احتمالاً خدمات روزمرهٔ شما از ابتدا هم به 2G وابسته نبوده است.
این تنظیم در لایهای پایینتر و در سطح رادیوی مخابراتی عمل میکند. با غیرفعال شدن 2G، Android هنگام استفادهٔ عادی مانع جستوجو و اتصال گوشی به شبکههای 2G میشود. من تنظیمات ترجیحی 5G و LTE را دستنخورده باقی گذاشتم تا گوشی همچنان بتواند از شبکههایی استفاده کند که هر روز به آنها وابستهام. یکی از همکارانم برای افزایش دوام باتری در شرایطی خاص، گوشی خود را وادار کرده بود بهجای 5G از LTE استفاده کند؛ اما این کار بخشی از آزمایش من نبود.
تفاوت باتری در پوشش ضعیف معنا پیدا میکند
پوشش ناپایدار، رادیوی گوشی را بیشتر درگیر میکند
وقتی گوشی زیر پوشش سیگنالی قوی و پایدار قرار دارد، رادیوی مخابراتی کار آسانتری پیش رو دارد. هنگام عبور از مناطقی با پوشش ضعیف یا ناپایدار، مودم باید برای حفظ سرویس، جستوجوی سلولهای در دسترس و بازیابی اتصال پس از قطع شبکهٔ کنونی بیشتر تلاش کند. دریافت ضعیف یکی از دلایلی است که گوشی حتی با استفادهای ناچیز، در طول شب شارژ از دست میدهد. خود Samsung نیز پوشش ضعیف یا همپوشان شبکههای مخابراتی را از شرایطی میداند که میتواند مصرف باتری را افزایش دهد.
این توضیح با شیوهٔ استفادهٔ من از گوشی کاملاً همخوانی دارد. زمان زیادی را دور از Wi-Fi میگذرانم و از مناطقی عبور میکنم که ممکن است در یک سفر، سیگنال از 5G پایدار به LTE تغییر کند و سپس ناگهان بهشدت افت کند. وقتی 2G فعال بود، مودم هنگام یافتن شبکهٔ مناسب برای اتصال، یک خانوادهٔ شبکهای دیگر هم برای بررسی داشت.
کیفیت سیگنال حتی وقتی بیحرکت ایستادهاید نیز میتواند بهشکلی شگفتآور و ناگهانی تغییر کند. در خانه، پیدا کردن بهترین نقطه برای دریافت سیگنال تلفن همراه میتواند بدون هیچ تغییری در خود گوشی، کیفیت آنتندهی را بهطور محسوسی بهتر کند.
البته نباید از همهٔ گوشیها انتظار نتیجهای یکسان داشت. کسی که تمام روز به پوشش عالی LTE یا 5G دسترسی دارد، ممکن است همین تغییر را انجام دهد و تقریباً هیچ تفاوتی نبیند؛ چون احتمالاً گوشی او از همان ابتدا بهندرت ناچار میشود بیرون از شبکهٔ ترجیحیاش را جستوجو کند. گسترهٔ پوشش، پیکربندی اپراتور، باندهای در دسترس، رومینگ و حتی خود گوشی، همگی میتوانند بر میزان تأثیر محسوس غیرفعالکردن 2G اثر بگذارند.
نتیجهای که خودم گرفتم نیز حاصل آزمونی کنترلشده برای سنجش باتری نبود. چند روز پیاپی مسیرهایی یکسان را با مدت روشنبودن صفحهنمایش، دما، قدرت سیگنال و فعالیت برنامههای کاملاً مشابه تکرار نکردم؛ بنابراین نمیتوانم درصدی دقیق و سرراست برای این بهبود اعلام کنم. تفاوت در استفادهٔ معمولی فقط آنقدر چشمگیر بود که حتی بدون جستوجوی آگاهانه نیز متوجهش شدم.
این نتیجه همچنین به آن معنا نیست که خود 2G ذاتاً پرمصرف است. توضیح محتملتر، دامنهٔ محدودتری دارد: گوشی من دیگر هنگام کار عادی، برای یافتن یا اتصال به نسلی از شبکه که به آن نیازی ندارم وقت و انرژی صرف نمیکند؛ تغییری که ظاهراً بهویژه در جاهایی با پوشش ناپایدار سودمند بوده است.
دلیل امنیتی حتی قانعکنندهتر است
انباشت کاستیهای 2G در گذر زمان
افزایش دوام باتری دلیل اصلی افزودهشدن امکان غیرفعالکردن 2G به اندروید نبود. حتی اگر دوام باتری هیچ تغییری نکند، باز هم میتوان غیرفعالکردن 2G را ارتقایی امنیتی و ارزشمند برای اندروید دانست.
استاندارد 2G بسیار پیشتر از پدیدآمدن شماری از سازوکارهای حفاظتی شبکههای همراه جدیدتر طراحی شده است. بهویژه، در 2G احراز هویت متقابل میان گوشی و شبکه وجود ندارد و همین کاستی به ایستگاههای پایهٔ جعلی امکان میدهد خود را بهجای زیرساخت واقعی شبکهٔ همراه جا بزنند.
از این ضعف میتوان برای حملههای تنزل شبکه بهره گرفت. یک ایستگاه پایهٔ جعلی ممکن است بکوشد گوشی سازگار را وادار کند 4G یا 5G را کنار بگذارد و به 2G متصل شود؛ شبکهای که سازوکارهای امنیتی قدیمیترش اجرای برخی حملهها را آسانتر میکند. گوگل همچنین مواردی را مستند کرده است که در آنها، ایستگاههای پایهٔ مخرب با سوءاستفاده از ضعف فناوریهای قدیمی شبکهٔ همراه، پیامکهای جعلی میفرستند. مسدودکردن اتصال معمولی به 2G این مسیر را میبندد، زیرا گوشی دیگر در شرایط عادی اصلاً به شبکهٔ 2G متصل نمیشود.
بااینحال، بهتر است جای این کلید را به خاطر بسپارید. برخی مناطق جهان همچنان به 2G وابستهاند و ممکن است بعضی قراردادهای رومینگ نیز نیاز داشته باشند گوشی به این شبکه بازگردد. اگر در سفر به جایی سرویس عادی شبکهٔ همراه ناگهان قطع شد، پیش از آنکه گمان کنید سیمکارت یا گوشیتان مشکلی پیدا کرده است، فعالکردن دوبارهٔ 2G را امتحان کنید.
تماس اضطراری بهطور جداگانه مدیریت میشود؛ بنابراین غیرفعالکردن سرویس عادی 2G مانع از آن نخواهد شد که اندروید در صورت لزوم برای برقراری تماس اضطراری از شبکهٔ 2G بهره بگیرد.
2G گوشیام خاموش میماند
با شیوهای که من از گوشیام استفاده میکنم، این انتخاب دشوار نیست. LTE و 5G تمام نیازهای معمول من را پوشش میدهند و از زمان غیرفعالکردن 2G نیز با هیچ مشکلی در اتصال روبهرو نشدهام.
بهبود دوام باتری نخستین چیزی بود که توجه مرا به این تنظیم جلب کرد، اما مزیت امنیتی دلیل محکمتری برای غیرفعال نگهداشتنش به من میدهد. اگر روزی به جایی سفر کنم که هنوز به 2G وابسته است، میدانم این کلید را کجا پیدا کنم. تا آن زمان، دلیل چندانی برای روشنکردن دوبارهاش ندارم.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Oluwademilade Afolabi است. مشاهده مقاله اصلی