گوگل مپز چطور می‌فهمد گیر کرده‌اید، قبل از اینکه خودتان بفهمید؟

به عنوان دوستی که همیشه دیرتر از بقیه می‌رسد، ساعت‌ها طول می‌کشد تا آماده شود و همیشه با شیکی‌پورِ همیشگی عقب از برنامه است، از نظر ذهنی به زمان تخمینی رسیدن Google Maps تکیه دارم. خیلی قبل‌تر از زمانی که واقعاً باید بیرون بروم آن را چک می‌کنم، آن عدد کوچک دل‌گرم‌کننده را ثبت می‌کنم (خب، ۲۰ دقیقه، هنوز وقتم دارم)، و کل برنامه‌ام را دور آن می‌چینم. بعد بالاخره راه می‌افتم، و در همان لحظه، آن عدد منفجر می‌شود چون ناگهان ترافیک از جایی ظاهر شده.

به‌جای اینکه، می‌دانید، واقعاً به مقصد برسم، تقریباً همیشه آنجا می‌نشینم و فکر می‌کنم: Google Maps چطور می‌فهمد آنجا ترافیک هست، قبل از اینکه کسی فرصت کند آن را گزارش دهد؟ این فکر به دفعات به سرم زده، و بالاخره تصمیم گرفتم ریشه‌اش را پیدا کنم (طبیعتاً، در حالی که هنوز دیر کرده بودم).

تلفن شماست که علیه شما сведения می‌دهد

کل این مدت خبرچین ترافیک بوده‌اید

اگر مدتی است از Google Maps استفاده می‌کنید، احتمالاً متوجه شده‌اید که هنگام شروع یک سفر سه رنگ روی جاده‌ها نقاشی شده: سبز، نارنجی و قرمز. سبز یعنی مسیری که به سمتش می‌روید باز است، نارنجی نشان می‌دهد سرعت در حال کم شدن است، و قرمز هشدار می‌دهد ترافیک کامل بسته شده. Google Maps از شبکه‌ای از دوربین‌های ترافیکی که به‌صورت شبانه‌روزی جاده‌ها را تماشا می‌کنند استفاده نمی‌کند تا تعیین کند کدام خیابان‌ها کدام رنگ را می‌گیرند، و یا گزارشگری روی هر گوشه پارک کرده که به اپ گزارش بدهد. کاری که واقعاً انجام می‌دهد بسیار ساده‌تر است. Google Maps فقط تلفن‌ها را تماشا می‌کند، از جمله تلفن شما.

وقتی برای اولین بار Google Maps را نصب می‌کنید، اولین کاری که از شما خواسته می‌شود این است که اجازه دسترسی به موقعیت مکانی‌تان را بدهید. البته راهی برای استفاده از Google Maps بدون آن وجود ندارد…چون یک اپ ناوبری که موقعیت مکانی شما را نمی‌بیند واقعاً نمی‌تواند به شما برای ناوبری کمک کند. در لحظه‌ای که این اجازه را به Google Maps می‌دهید، به یکی از میلیون‌ها سنسوری تبدیل می‌شوید که کل سیستم را تغذیه می‌کنند. هر بار که با Google Maps باز و موقعیت مکانی فعال رانندگی می‌کنید، تلفن شما داده‌های ناشناس کوچکی به Google ارسال می‌کند که توضیح می‌دهد چقدر سریع حرکت می‌کنید.

گوگل نمی‌داند شما چه کسی هستید یا کجا می‌روید، و فقط یک پینگ کوچک است که می‌گوید «این urządیت همین‌جا با سرعت ۸ مایل بر ساعت یواشکی حرکت می‌کند.» در سطح فردی، این خیلی مفید نیست. با این حال، شما далеко از تنها کسی هستید که این کار را می‌کند. گوگل تمام این موضوع را در سال ۲۰۰۹ در یک پست وبلاگ با عنوان «روی روشن ماندن در ترافیک: داده‌های ازدحام جاده‌ای از طریق هم‌فکری» توضیح داد.

گوگل داده‌های سرعت هزاران تلفن که همزمان در یک شهر حرکت می‌کنند را با هم ترکیب می‌کند. هر پینگ به‌تنهایی بی‌معنی است، اما با هم دقیقاً نشان می‌دهند کدام جاده‌ها جاری هستند و کدام‌ها بسته شده. در عمل این‌طور کار می‌کند. مثلاً فرض کنید بخش خاصی از جاده معمولاً تلفن‌هایی را با سرعت ۶۰ مایل بر ساعت عبور می‌بیند. اگر گوگل متوجه شود صد تلفن روی همان مسیر با سرعت ۱۲ مایل بر ساعت حرکت می‌کنند، می‌تواند نتیجه‌بگیرد ترافیک وجود دارد.

هیچ‌کس مجبور نبود اپ را باز کند و گزارش دهد، هیچ دوربینی مجبور نبود آن را ثبت کند، و هیچ سنسوری مجبور نبود آن را شناسایی کند. خود سرعت کند به گوگل می‌گوید ترافیک وجود دارد. گوگل همین روش را برای هر جاده‌ای در یک شهر اعمال می‌کند و آن را به‌طور پیوسته به‌روزرسانی می‌کند، که لایه ترافیک زنده‌ای که روی نقشه می‌بینید را تولید می‌کند.

هوش مصنوعی سیستم را هوشمندتر هم کرده

حالا می‌فهمد گیر کرده‌اید، قبل از اینکه خودتان بفهمید

البته داده‌های زنده سرعت محدودیت دارند. دانستن اینکه یک جاده الان شلوغ است به شما می‌گوید این لحظه چه می‌گذرد، اما نمی‌گوید آن جاده ده یا پنجاه دقیقه بعد در طول رانندگی‌تان چطور خواهد بود. این دقیقاً همان بخش مهم است که برای برنامه‌ریزی اینکه به‌موقع می‌رسید یا نه اهمیت دارد.

اینجاست که Google Maps از حالت فقط گزارش ترافیک خارج می‌شود و شروع به پیش‌بینی آن می‌کند. برای این کار، Google Maps به الگوهای تاریخی ترافیک یک جاده در طول زمان نگاه می‌کند. یک بخش خاص ممکن است معمولاً بین ۶ و ۷ صبح با سرعت ۶۵ مایل بر ساعت باشد اما در غروب به ۱۵ تا ۲۰ مایل بر ساعت کاهش یابد. گوگل آن سابقه تاریخی را با شرایط زنده‌ای که از تلفن‌ها وارد می‌شود ترکیب می‌کند، و از یادگیری ماشین برای پیش‌بینی ترافیک واقعی روی مسیر شما در زمانی که رانندگی خواهید کرد استفاده می‌کند.

در نهایت، به همین دلیل می‌بینید که گوگل مسیر شما را تغییر می‌دهد: می‌داند مسیر اصلی شما در شرف شلوغ شدن است، حتی اگر الان باز باشد، و می‌تواند شما را قبل از اینکه اصلاً به ترافیک برسید به یک مسیر جایگزین کم‌ترافیک بفرستد.

نحوه współکار همه‌چیز با هم فوق‌العاده است

هرچند قطعاً عنصر مبادله حریم خصوصی در تمام این موارد وجود دارد، گوگل تأکید کرده که داده‌ها ناشناس هستند. این شرکت ادعا می‌کند که فقط از سرعت و موقعیت برای محاسبه ترافیک استفاده می‌کند، داده‌های همه را در یک منطقه ترکیب می‌کند تا هیچ تلفنی قابل تشخیص نباشد، و نقاط شروع و پایان هر سفر را حذف می‌کند تا نتوان ردیابی کرد یک ماشین ناشناس از کجا آمده یا به کجا رفته است. با این حال، باید بپذیرید که نحوه کارکرد تمام این موارد چشمگیر است و دقیقاً همان روشی است که هوش مصنوعی قرار است استفاده شود.

منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Mahnoor Faisal است. مشاهده مقاله اصلی