تلویزیونهای هوشمند معمولاً فضای ذخیرهسازی چندانی ندارند؛ گاهی این فضا تنها 8GB یا 16GB است. وقتی سیستمعامل، برنامههای سیستمی و هرآنچه سازنده از پیش نصب کرده است سهم خود را بردارند، چیز زیادی باقی نمیماند.
مشکل بزرگتر زمانی آغاز میشود که فضای ذخیرهسازی به مرز پر شدن میرسد. همهچیز بهشدت کند میشود و حتی گشتوگذار در رابط کاربری هم اعصابخردکن خواهد بود. دقیقاً به همین دلیل، نخستین کاری که با هر تلویزیون تازه انجام میدهم پاک کردن برنامههایی است که میدانم هرگز به کارم نمیآیند.
برنامههای پخش جریانی ناخواسته
جای تعجبی نیست
طبیعی است که هر تلویزیون هوشمندی با مجموعهای از برنامههای پخش جریانی عرضه شود، اما همه آنها دستکم برای همه کاربران سودمند نیستند. بنابراین ابتدا سراغ سرویسهایی میروم که مشترکشان نیستم. این انتخاب بیشک برای هرکس متفاوت است، اما برای من معمولاً به معنای حذف برنامههایی مانند Peacock، Paramount+ و Hulu است.
همه برنامههای پخش جریانی موسیقی را هم پاک میکنم. شخصاً نیازی به YouTube Music، Amazon Music یا Spotify ندارم. در معدود مواقعی که بخواهم با تلویزیون موسیقی پخش کنم، همان برنامه معمولی YouTube کارم را راه میاندازد.
چیزی که حتی بیشتر آزارم میدهد، دکمههای اختصاصی سرویسهای پخش جریانی روی کنترل تلویزیون است که راهی داخلی برای تغییر کارکردشان وجود ندارد. خوشبختانه معمولاً میتوان با یک برنامه جانبی کار این دکمهها را تغییر داد. برای نمونه، در تلویزیون TCL Google TV خودم از برنامه tvQuickActions برای این کار استفاده کردم.
مرورگر وب
کسی چنین چیزی نخواسته بود
مرورگر وب برنامه دیگری است که روی تلویزیون هوشمندم دوام نمیآورد؛ اگر کار با یکی از آنها را آزموده باشید، احتمالاً دلیلش را میدانید. حتی کار سادهای مانند نوشتن عبارت جستوجو برای یافتن یک برنامه با کنترل تلویزیون بهاندازه کافی طاقتفرساست؛ چه رسد به گشتوگذار در وبسایتها که سطح کاملاً تازهای از کلافگی را رقم میزند.
بیشتر سکوهای تلویزیون هوشمند مرورگر مخصوص خود را دارند. Fire TV با Amazon Silk عرضه میشود، تلویزیونهای Samsung به Samsung Internet مجهزند و LG هم چیزی به نام Web Browser دارد. اینطور نیست که فرصت منصفانهای به آنها نداده باشم؛ حتی به امید یافتن گزینهای بهتر، مرورگرهای جانبی را هم امتحان کردهام، اما بهتر نبودند.
اگر زمانی لازم باشد صفحهای را روی نمایشگری غولپیکر ببینم، ترجیح میدهم آن را در گوشی باز کنم و سپس تصویر صفحه را روی تلویزیون بیندازم. این روش بسیار سریعتر است و مجبور نیستم برای رسیدن به صفحه موردنظر با کنترل تلویزیون کلنجار بروم.
مدیر فایل و پخشکننده رسانه
دو برنامهای که رویهم فقط سه بار بازشان کردهام
میدانم همه تلویزیونهای هوشمند از همان ابتدا مدیر فایل یا پخشکننده رسانه ندارند، اما اگر آنها را روی هرکدام از تلویزیونهایم ببینم، جزو نخستین برنامههایی خواهند بود که پاک میکنم.
مدیر فایل فقط زمانی واقعاً به کار میآید که یک سرور FTP راه انداخته باشید، فایلهای درون یک درایو USB را مرور کنید یا APKها را بهصورت جانبی نصب کنید. از میان این کارها، تنها نصب جانبی برنامهها را هنوز انجام میدهم، اما دیگر برایش از مدیر فایل کمک نمیگیرم. برنامهای رایگان به نام atvTools وجود دارد که به من اجازه میدهد APKها را مستقیماً از گوشی Android روی Google TV نصب کنم. در نتیجه، دیگر لازم نیست APKها را به حافظه داخلی تلویزیون انتقال دهم و پس از نصب پاکشان کنم. مهمتر اینکه atvTools امکانات بسیار بیشتری نیز برای مدیریت تلویزیون در اختیارم میگذارد.
پخشکنندههای رسانه هم در همین دسته قرار میگیرند. بهندرت پیش میآید که بخواهم محتوای ذخیرهشده محلی را روی تلویزیون تماشا کنم و در همان مواقع معدود نیز انداختن تصویر گوشی روی تلویزیون را آسانتر از سروکله زدن با فلش یا SSD میدانم.
برنامههای بازی ابری
امیدوارکننده، اما هنوز نارس
بازی ابری در چند سال گذشته واقعاً پیشرفت چشمگیری کرده است و قصد ندارم خلافش را وانمود کنم. اینکه بتوان بدون کنسول، بازی را مستقیماً از تلویزیون اجرا کرد هنوز هم جادویی به نظر میرسد. بنابراین درک میکنم چرا سازندگان تلویزیون برنامههای بازی ابری مانند Xbox، Amazon Luna، NVIDIA GeForce Now و Antstream Arcade را از پیش نصب میکنند. اگر اهل بازی ابری باشید، اینها گزینههای بدی نیستند.
متأسفانه من در این گروه جای نمیگیرم. من طرفدار PS5 هستم و بازی ابری در سال ۲۰۲۶ هرقدر هم خوب شده باشد، مجموعه بازیهایش هنوز به گرد پای چیزی که در PlayStation در اختیار دارم نمیرسد. در نتیجه، معمولاً برنامههای بازی ابری را هم پاک میکنم.
برنامههای زائد سازنده
مهمانان ناخوانده
شاید بتوان وجود بعضی از برنامههای بالا را توجیه کرد، اما این دسته نه. منظورم برنامههای خودِ سازنده است که تقریباً روی هر تلویزیون هوشمندی از پیش نصب شدهاند. برای نمونه، تلویزیونهای Samsung برنامه SmartThings را دارند؛ مرکز خانه هوشمندی که برای مدیریت وسایل هوشمند Samsung در خانه به کار میرود. ThinQ شرکت LG نیز کموبیش همین کار را انجام میدهد. Fire TV هم با برنامههایی مانند Amazon Photos و ابزارهای مرتبط با Alexa عرضه میشود که هدفشان نگهداشتن شما در زیستبوم Amazon است. تلویزیون TCL من نیز T-Exhibition داشت؛ در اصل نمایشگر هنری داخلیای که فقط یک بار بازش کردم.
بخش آزاردهنده ماجرا این است که بیشتر این برنامهها را نمیتوان به روش معمول کاملاً حذف کرد. آنها در سطح سیستم جاگذاری شدهاند؛ بنابراین یا اصلاً گزینه همیشگی حذف وجود ندارد، یا انتخاب آن فقط برنامه را غیرفعال میکند و از دستگاه پاکش نمیکند. من در Google TV از برنامهای به نام ADB TV استفاده کردم تا از شر چنین برنامههایی خلاص شوم و فضای ذخیرهسازی را پس بگیرم.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Pankil Shah است. مشاهده مقاله اصلی