این تصور که فلشمموریها رو به افولاند، شاید چندان هم بیپایه نباشد. با فراگیرشدن فضای ذخیرهسازی ابری، SSDهای خارجی سریعتر و اینترنت پرسرعتتر، بخش بزرگی از کارهایی که پیشتر با فلش انجام میشد، به گزینههای دیگر سپرده شده است.
من هم مثل بسیاری از مردم، چند SSD و کارت SD دارم؛ با این همه، برای بعضی کارها همچنان نخست سراغ فلشهای USB ارزانم میروم. چه برای ساختن درایو بازیابی یا نصب رایانه، چه وقتی میخواهم دادهای را بیآنکه وارد حساب کاربری یا برنامهای شوم، با هزینهای اندک به کسی بدهم، فلش همچنان سادهترین راه برای جابهجایی داده است. و بعید میدانم به این زودیها از میان برود.
فلشها هنوز در کاری که بهترین بودند، دست بالا را دارند
سبک، ارزان و سازگار با همهچیز
بزرگترین برتری فلشهای USB همیشه حملپذیریشان بوده است. نسبتاً ارزان بودند، از چند گیگابایت تا چندصد گیگابایت ظرفیت داشتند و احتمال خرابشدنشان بر اثر افتادن تقریباً ناچیز بود. رابط USB روی هر رایانهای که درگاه USB داشت کار میکرد و برای استفاده از آن نه به نرمافزار ویژه نیاز داشتید و نه به مبدل.
فلشها در گذر سالها سریعتر شدهاند و مدلهای معمول بازار اکنون تا حدود ۵۱۲ گیگابایت ظرفیت دارند. اما دلیل اینکه هنوز سراغشان میروم تغییری نکرده است: در موقعیتهای مشخص، کارهای پایه را از هر گزینه دیگری بهتر انجام میدهند.
میخواهید فیلمی را برای تماشای دوستتان در تلویزیون به او بدهید؟ آن را روی فلش بریزید و وصلش کنید. لازم است چیزی را در کافینت یا مرکز چاپ، چاپ کنید؟ فلش، گوشی و گذرواژههای فضای ابری شما را از رایانهای عمومی و ناآشنا دور نگه میدارد. میخواهید ویدئوهای خانوادگی جشن تولد را پخش کنید؟ یک فلش USB به دستشان بدهید و بگویید از آن نسخه پشتیبان بگیرند. در همه این موقعیتها، فایلها را به دستگاهی منتقل میکنید که مالک یا گردانندهاش نیستید؛ فلش به شما اجازه میدهد این کار را بدون ورود به حسابی، نصب برنامهای یا برجایگذاشتن ردپای دیجیتال انجام دهید.
ابزارهای بازیابی من هنوز روی فلش نگهداری میشوند
توری ایمنی بهاندازه جیب، برای وقتی که رایانه بالا نمیآید
یکی از مهمترین فلشهای من اصلاً برای نگهداری فایل نیست. این یک درایو اختصاصی بازیابی است که برای روزی آماده نگهش میدارم که رایانهای دیگر با من راه نیاید.
من از Ventoy استفاده میکنم؛ ابزاری رایگان و متنباز که یک درایو USB را به دستگاهی چندراهانداز تبدیل میکند. Ventoy را یک بار نصب میکنید و پس از آن، فایلهای ISO را مانند فایلهای عادی روی درایو کپی میکنید. وقتی از USB راهاندازی میکنید، Ventoy فهرستی از همه ISOهای موجود را نشان میدهد و میگذارد انتخاب کنید کدامیک بارگذاری شود.
چیدمان فعلی من روی یک درایو، نصبکننده ویندوز ۱۱، چند ISO عیبیابی و یک جعبهابزار بازیابی را در بر دارد. اگر رایانهای از راهاندازی سر باز بزند، میتوانم Startup Repair را اجرا کنم، با System Restore به وضعیت پیشین برگردم یا برای رفع دستی مشکل، Command Prompt را باز کنم. اگر هیچچیز جواب ندهد، از همان USB ویندوز را پاک و دوباره نصب میکنم. پیشتر با جزئیات بیشتری توضیح دادهام که چگونه سالها برای کاملکردن USB نجاتم وقت گذاشتم تا هر رایانهای را نجات دهم؛ اما خلاصهاش این است که یک فلش ۵ دلاری با نرمافزار درست، بیش از یک بار ساعتها عیبیابی را برایم نجات داده است.
جدا از بازیابی، چند برنامه پرتابل هم روی درایو Ventoy خود نگه میدارم. چون بخش داده مانند یک درایو USB معمولی عمل میکند، میتوانم در کنار ISOهای راهاندازم ابزارهایی چون مرورگر پرتابل، مدیر فایل و ابزار گذرواژه را نیز همراه داشته باشم. همه اینها روی یک درایو ۶۴ گیگابایتی جا میشوند و به جاکلیدی متصل میشوند.
فلشها فضای ذخیرهسازی ارزانی هستند که میتوانید ببخشید
آنقدر مقرونبهصرفه که لازم نیست پسشان بگیرید
هرچند فلشها به ارزانی یک سال پیش نیستند، هنوز از مقرونبهصرفهترین راهها برای جابهجایی چندصد گیگابایت داده به شمار میروند. یک فلش USB ۳.۰ با ظرفیت ۱۲۸ گیگابایت را میتوان با قیمت ۱۲ دلار پیدا کرد و مدلهای ۶۴ گیگابایتی اغلب کمتر از ۸ دلار قیمت دارند.
وقتی فایلها را به کسی میدهید و انتظار ندارید درایو را پس بگیرید، قیمت اهمیت پیدا میکند. من فلشهای پر از عکس به خویشاوندان دادهام، فایلهای پروژه را با همکارانم شریک شدهام و رسانه نصب را برای دوستانی که به آن نیاز داشتند گذاشتهام. انجام همین کار با یک SSD پرتابل، یعنی یا باید اعتماد کنید که طرف درایو ۱۰۰ دلاری یا گرانتر را پس میدهد، یا اساساً از انجام آن صرفنظر کنید.
برای دادههایی که تنها به چندصد گیگابایت فضا نیاز دارند و حملپذیریشان از سرعت مهمتر است، فلش همچنان معقولترین انتخاب است. این همان فضای ذخیرهسازیای است که توان گمکردن یا بخشیدنش را دارید و همین، بخش بزرگی از دلیل ماندگاری فلشهای USB است.
نگرانی درباره قابلیت اطمینان همچنان پابرجاست
فلشدرایوها برای بایگانی بلندمدت ساخته نشدهاند
فلشدرایوها یک ایراد دارند، آن هم ایرادی بزرگ: دادهها را به شکل بار الکتریکی در سلولهای فلش NAND نگه میدارند و اگر درایو بدون برق بماند، این بار بهمرور نشت میکند. اگر فلشدرایوی را یک یا دو سال در کشو رها کنید، احتمال واقعیِ خرابی خاموش دادهها وجود دارد؛ بهویژه در مدلهای ارزانِ مصرفی که از حافظهٔ فلش ردهپایینتر بهره میبرند.
برخلاف SSDها، فلشهای USB پایش SMART ندارند؛ بنابراین پیش از خرابی هیچ هشدار زودهنگامی دریافت نمیکنید. تنها وقتی میفهمید دادهها از دست رفتهاند که بخواهید پروندهای را باز کنید و خوانده نشود. برای خود من هم چند فلشدرایو بدون هیچ نشانهٔ قبلیِ مشکل، از کار افتادهاند. به همین دلیل SSDها نیز برای نگهداری بلندمدت توصیه نمیشوند، زیرا هر نوع ذخیرهسازی مبتنی بر NAND با همین مشکل نشت بار روبهرو است.
با این همه، هیچ رسانهٔ ذخیرهسازی بهتنهایی واقعاً شکستناپذیر نیست. HDDها دچار خرابی مکانیکی میشوند، SSDها در نبود برق فرسوده میشوند و دیسکهای نوری خط میافتند. راه عاقلانه، پیروی از قانون پشتیبانگیری ۳-۲-۱ است: سه نسخه، روی دو نوع رسانهٔ متفاوت، که یکی از آنها بیرون از محل نگهداری شود. فلشدرایو ابزاری عالی برای جابهجایی سریع داده و کارهای بازیابی است، اما هرگز برای آن طراحی نشده که تنها نسخهٔ اطلاعات مهم شما باشد.
فلشدرایوها از میدان بیرون نمیروند؛ دستکم نه به این زودیها
فلشدرایوهای USB هرگز ابزار ذخیرهسازی انبوه نبودهاند؛ بااینحال، نسل تازهای از SSDها که در ابعادی به اندازهٔ فلشدرایو جا میگیرند، جایگزینی سریعتر با ظرفیت تا ۴ ترابایت پیش روی کاربران میگذارند. SSDها بار سرعت را به دوش میکشند، HDDها برای بایگانی حجیم به کار میآیند و فضای ابری دسترسی از هرجا را فراهم میکند. فلشدرایوها در هیچیک از این زمینهها با آنها رقابت نمیکنند. اما همچنان در موقعیتی بیرقیباند که به وسیلهای کوچک، ارزان و سازگار با همهچیز نیاز دارید تا دادهها را میان دستگاههایی جابهجا کنید که در اختیار شما نیستند. هیچ رسانهٔ ذخیرهسازی دیگری این جایگاه را از آنها نگرفته است و با سرمایهگذاری ۵ دلاری، فلشدرایو یکی از کاربردیترین چیزهایی است که در کیفم نگه میدارم.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Tashreef Shareef است. مشاهده مقاله اصلی