من همیشه از وای‌فای عمومی استفاده می‌کنم و اگر قرار باشد پیش از آغاز کار فقط یک تنظیم را تغییر دهم، آن تنظیم DNS خصوصی است. این گزینه به‌آسانی نادیده گرفته می‌شود، اما با تغییرش دیگر مجبور نیستم به سرور DNS شبکه عمومی متکی باشم. البته این راهکار به‌هیچ‌وجه بی‌نقص نیست، ولی رایگان است و یک لایه حفاظتی دیگر برایم فراهم می‌کند.
خطرهای وای‌فای عمومی را نباید نادیده گرفت
بدنامی این شبکه‌ها بی‌دلیل نیست
وای‌فای عمومی بسیار کارراه‌انداز است و گاهی، وقتی آنتن موبایل ندارید یا حجم اینترنتتان تمام شده، تنها گزینه پیش روست. بااین‌حال، شبکه‌های رایگانی که در فرودگاه، کافی‌شاپ، هتل، مرکز خرید و بسیاری از مکان‌های عمومی دیگر پیدا می‌شوند، خطری جدی برای امنیت به شمار می‌روند؛ عمدتاً چون نمی‌دانید چه کسان دیگری به شبکه متصل‌اند یا شبکه چگونه پیکربندی شده است.
یکی از نگرانی‌ها، DNS مورد استفاده وای‌فای عمومی است. در خانه یا محل کار، DNS پیش‌فرض معمولاً همان سرویسی است که شرکت ارائه‌دهنده اینترنت در اختیارتان گذاشته یا خودتان تنظیم کرده‌اید. اما در یک شبکه عمومی، واقعاً نمی‌دانید روتر از چه DNSای استفاده می‌کند. ممکن است گرداننده شبکه DNS اختصاصی خود را به کار گرفته باشد یا مالک شبکه نمونه‌ای سفارشی تنظیم کرده باشد. این موضوع لزوماً به آن معنا نیست که همه فعالیت‌های اینترنتی شما زیر نظر است، اما چنین احتمالی وجود دارد.
DNSای که درست پیکربندی نشده باشد نیز دردسرساز است، زیرا ممکن است کسی درخواست‌های DNS شما را دست‌کاری کند. برای نمونه، شاید بخواهید وب‌سایت Microsoft را باز کنید، اما DNS شما را به صفحه ورود جعلی و کاملاً مشابهی بفرستد. به این کار «جعل DNS» می‌گویند؛ خطری که استفاده از وای‌فای عمومی را به کاری پیچیده‌تر از صرفاً اتصال و ورود به اینترنت تبدیل می‌کند.
تغییر DNS، ساده‌ترین راه برای افزایش امنیت است
بی‌نقص نیست، اما همچنان سودمند است
شاید کنترلی بر DNS یک شبکه وای‌فای عمومی نداشته باشید، اما می‌توانید سرور DNS پیش‌فرض گوشی Android خود را تغییر دهید. با این کار، تنظیم شبکه کنار گذاشته می‌شود و می‌توانید مطمئن باشید درخواست‌های DNS شما را ارائه‌دهنده‌ای معتبر و مورد اعتمادتان پردازش می‌کند.
این تغییر را نیز فقط یک بار انجام می‌دهید. پس از تعیین ارائه‌دهنده DNS، تنظیم انتخابی شما برای همه شبکه‌هایی که به آن‌ها می‌پیوندید به کار می‌رود و لازم نیست هر بار این فرایند را تکرار کنید. DNS خصوصی Android با بهره‌گیری از DNS-over-TLS، درخواست‌های DNS میان گوشی و ارائه‌دهنده DNS را رمزگذاری می‌کند؛ در نتیجه، شنود یا دست‌کاری این درخواست‌ها دشوارتر می‌شود. همچنین، گرداننده وای‌فای عمومی دیگر هیچ نقشی در رسیدگی به جست‌وجوهای DNS شما نخواهد داشت.
پیش از راه‌اندازی، باید ارائه‌دهنده DNS خود را انتخاب کنید. گزینه‌های فراوانی مانند Google DNS، Cloudflare، AdGuard، NextDNS، Quad9 و بسیاری نمونه‌های دیگر پیش روی شماست. هرکدام در زمینه متفاوتی تخصص دارند؛ بنابراین باید گزینه متناسب با نیازتان را برگزینید. Google و Cloudflare از سریع‌ترین و مطمئن‌ترین گزینه‌ها هستند. اگر DNSای می‌خواهید که تبلیغات را هم مسدود کند، AdGuard انتخابی پرطرفدار است. Quad9 بیشتر بر حریم خصوصی تمرکز دارد و NextDNS امکانات گسترده‌تری برای کنترل پالایش محتوا ارائه می‌دهد.
پس از انتخاب DNS دلخواه، به «تنظیمات > اتصالات > تنظیمات بیشتر اتصال > DNS خصوصی» بروید. سپس نشانی ارائه‌دهنده DNS مورد نظرتان را وارد کنید. Android نشانی‌های IP ساده‌ای مانند ۸.۸.۸.۸ یا ۱.۱.۱.۱ را نمی‌پذیرد؛ بنابراین باید نام میزبان ارائه‌دهنده DNS را وارد کنید. نام میزبان Google Public DNS برابر با dns.google و نام میزبان AdGuard DNS برابر با dns.adguard-dns.com است. نام میزبان درست را می‌توانید در وب‌سایت ارائه‌دهنده DNS پیدا کنید.
کارهای بیشتری هم می‌توان انجام داد…
چند اقدام احتیاطی دیگر نیز سودمند است
تغییر DNS راهی آسان برای افزودن یک لایه حفاظتی دیگر است، اما نباید درباره تأثیرش اغراق کرد؛ زیرا راهکاری کامل نیست. DNS فقط فرایند تبدیل نام دامنه‌ها به نشانی‌های IP را انجام می‌دهد. این سرویس همه داده‌های ارسالی و دریافتی گوشی را رمزگذاری نمی‌کند؛ بنابراین برای حفظ امنیت در یک شبکه عمومی، نباید تنها به DNS خصوصی اعتماد کنید.
اگر قرار باشد مدت زیادی از یک شبکه عمومی استفاده کنم، VPN گزینه امن‌تری است. این ابزار رفت‌وآمد اینترنتی میان گوشی و سرور VPN را رمزگذاری می‌کند. بااین‌حال، حتی هنگام انتخاب VPN نیز باید سراغ سرویسی بروید که واقعاً به آن اعتماد دارید.
اگر از یک سرویس VPN رایگان و بی‌نام‌ونشان استفاده کنید، ممکن است در عمل داده‌هایتان را به ارائه‌دهنده همان VPN بسپارید. بنابراین انتخاب VPN مناسب به‌اندازه استفاده از آن اهمیت دارد. اگر به‌دنبال گزینه‌ای رایگان هستید، Proton VPN ارزش امتحان کردن دارد؛ زیرا طرح رایگانش محدودیت حجم داده ندارد.
در پایان، مطمئن شوید قابلیت‌های امنیتی گوشی اندرویدی‌تان فعال‌اند. برای نمونه، «مرور ایمن گوگل» می‌تواند درباره وب‌سایت‌های جعلی که ممکن است داده‌هایتان را بدزدند یا بدافزار وارد دستگاه کنند، به شما هشدار دهد. بنابراین بهتر است بررسی کنید که همه این قابلیت‌ها به‌درستی تنظیم شده باشند.
منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Pankil Shah است. مشاهده مقاله اصلی