کروم را نه به‌خاطر یک رسوایی بزرگ در زمینهٔ حریم خصوصی ترک کردم و نه در پیِ موضع‌گیری ناگهانی از سرِ اصول؛ این تغییر بسیار تدریجی‌تر رخ داد. واقعاً از آن حس آزاردهنده خسته شده بودم که گویی تقریباً هر وب‌سایتی که سر می‌زدم، مرا زیر نظر دارد. کافی بود یک‌بار چیزی را ببینم تا تبلیغش روزها دنبالم راه بیفتد. پس تقریباً از روی هوس، DuckDuckGo را مرورگر پیش‌فرض خودم کردم. کاملاً انتظار داشتم این آزمایش نهایتاً یک هفته دوام بیاورد و بعد، ناگزیر، سینه‌خیز به کروم برگردم.
اما هرگز برنگشتم. هرچه بیشتر از DuckDuckGo استفاده کرده‌ام، تصور بازگشت به کروم برایم دشوارتر شده است. حریم خصوصی انگیزه‌ای بود که مرا به امتحان‌کردنش واداشت، اما شگفت اینکه تنها دلیل ماندنم نیست. بعضی از محبوب‌ترین قابلیت‌های DuckDuckGo برای من، امکانات ساده و روزمره‌ای هستند که کروم می‌توانست سال‌ها پیش عرضه کند، اما هنوز نکرده است.
داک‌داک‌گو یک اشتراک را از فهرستم حذف کرد
تبلیغات یوتیوب؟ کدام تبلیغات یوتیوب؟
هم‌اکنون برای اشتراک‌های فراوانی پول می‌دهم؛ از جمله Netflix و تا همین اواخر، YouTube Premium. اما پس از مهاجرت به DuckDuckGo، اشتراک یوتیوب را واقعاً کنار گذاشته‌ام. دلیل اصلی پرداخت هزینهٔ Premium این بود که از تبلیغات متنفر بودم. دانلودها و امکانات جانبی دیگر برایم چندان اهمیتی نداشتند و DuckDuckGo حالا مهم‌ترین چیزی را که می‌خواستم، بی‌نیاز از اشتراک در اختیارم می‌گذارد.
دلیلش این است که مسدودسازی تبلیغات ویدئویی مستقیماً در خود مرورگر تعبیه شده است. DuckDuckGo از فهرست‌های پالایشیِ نگهداری‌شده به‌دست جامعهٔ کاربران، از جمله برخی فهرست‌های مورد استفادهٔ uBlock Origin، همراه با قواعد اختصاصی خودش بهره می‌برد. بهتر از همه اینکه یوتیوب همچنان همان‌طور که باید کار می‌کند. می‌توانم وارد حسابم شوم، به فهرست‌های پخش و سابقهٔ تماشایم دسترسی داشته باشم و ویدئوها را از همان‌جایی ادامه دهم که رهایشان کرده بودم. گاهی شروع پخش یک ویدئو کمی بیشتر طول می‌کشد، اما این مصالحه‌ای است که با رضایت پذیرفته‌ام.
این قابلیت به‌طور پیش‌فرض در Windows، Mac و iPhone فعال است، اما کاربران Android می‌توانند آن را دستی روشن کنند. این موضوع همچنین تضادی چشمگیر با Chrome دارد: DuckDuckGo مسدودسازی تبلیغات را درون مرورگر می‌سازد، در حالی که Chrome استفاده از مسدودکننده‌های تبلیغاتی سنتی را دشوارتر کرده است.
این مرورگر جلوی تعقیب من در اینترنت را هم گرفت
ردیاب‌ها سرانجام رد مرا گم کردند
قابلیت دوم در واقع یکی از دلایلی است که باعث می‌شود هر روز با آسودگی بیشتری از DuckDuckGo استفاده کنم. این مرورگر پیش از آنکه بسیاری از ردیاب‌های شخص ثالث فرصت بارگذاری پیدا کنند، خودکار مسدودشان می‌کند؛ بنابراین شرکت‌ها سخت‌تر می‌توانند هنگام جابه‌جایی من میان وب‌سایت‌ها، کارهایم را دنبال کنند.
این را در استفادهٔ روزمره حس کرده‌ام. می‌توانم دربارهٔ یک جفت هدفون جست‌وجو کنم، مطلبی دربارهٔ هتل بخوانم یا بی‌هدف قیمت یک صندلی اداری را بررسی کنم، بی‌آنکه حس کنم آن یک جست‌وجو قرار است سه روز بعد با تبلیغاتش دست از سرم برندارد. البته هنوز گاهی چنین اتفاقی می‌افتد، اما به‌هیچ‌وجه به اندازهٔ دفعاتی نیست که از دوران استفاده‌ام از Chrome به یاد دارم.
بهترین بخش ماجرا این است که مجبور نبوده‌ام شیوهٔ وب‌گردی‌ام را تغییر دهم. فقط DuckDuckGo را مثل همیشه به کار می‌گیرم و بیشتر این کارها خودکار در پس‌زمینه انجام می‌شود. از یک قابلیت حریم خصوصی دقیقاً همین را می‌خواهم: از من محافظت کند، بی‌آنکه حریم خصوصی را به یکی دیگر از کارهای دردسرسازم بدل کند. احتمالاً همین بزرگ‌ترین تفاوتی است که پس از آمدن از Chrome احساس کرده‌ام. Google ابزارهای کنترل حریم خصوصی فراوانی دارد، اما تبلیغات هم بخش عظیمی از کسب‌وکارش است. DuckDuckGo به همان شکل به تبلیغات مبتنی بر ردیابی وابسته نیست و پس از استفادهٔ واقعی از هر دو مرورگر، رویکردش را بسیار قابل‌اعتمادتر یافته‌ام.
تجربه‌ای از وب‌گردی که حریم خصوصی در تار و پودش است، نه افزوده‌ای الحاقی
یک دکمه؛ و پوف، همه‌چیز ناپدید می‌شود
سومین دلیل لذت‌بردنم از DuckDuckGo در واقع یک قابلیت مشخص نیست؛ بلکه این است که هنگام وب‌گردی، چقدر کم ناچارم به حریم خصوصی فکر کنم. پنجره‌های بازشوندهٔ کوکی نمونه‌ای بی‌نقص‌اند. واقعاً بدم می‌آید وب‌سایتی را باز کنم و ببینم نیمی از صفحه را نواری پوشانده که از من می‌خواهد یک دوجین چیز مختلف را بپذیرم، رد کنم یا شخصی‌سازی کنم. DuckDuckGo می‌تواند بسیاری از این پنجره‌های درخواست رضایت را خودکار برایم مدیریت کند؛ بنابراین لازم نیست با هر وب‌سایتی که می‌بینم، همان گفت‌وگوی آزاردهنده را تکرار کنم.
بعد هم دکمهٔ آتشین را داریم که به یکی از محبوب‌ترین قابلیت‌های مرورگر برای من تبدیل شده است. هر وقت آغاز تازه‌ای بخواهم، با یک ضربه تب‌های باز، سابقهٔ وب‌گردی و داده‌های سایت پاک می‌شوند. لازم نیست در تنظیمات بگردم یا مشخص کنم دقیقاً چه چیزهایی را می‌خواهم حذف کنم. یک دکمه را می‌زنم و کار تمام است.
البته احتمالاً می‌توانستم بخش‌هایی از این تجربه را با افزونه‌ها و دست‌کاری فراوان در Chrome بازسازی کنم. اما دقیقاً به همین دلیل DuckDuckGo را ترجیح می‌دهم: لازم نبود خودم مرورگری خصوصی‌تر بسازم؛ از همان ابتدا همین‌گونه بود.
امتحان‌کردنش واقعاً ساده است و ترک‌کردنش هم آسان
پس از این همه مدت استفاده از داک‌داک‌گو، به این نتیجه رسیده‌ام که از مرورگرم کار خارق‌العاده‌ای نمی‌خواهم. فقط می‌خواهم مزاحم کارم نشود، دردسرها را کمتر کند و هنگام وب‌گردی اختیار بیشتری به من بدهد. داک‌داک‌گو این خواسته‌ها را آن‌قدر خوب برآورده می‌کند که دیگر به فکر چیزهایی که شاید در کروم از دست داده باشم نمی‌افتم. اگر هم گاهی به کروم برگردم، تازه یادم می‌آید از چه چیزهایی باید چشم بپوشم.
منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Shimul Sood است. مشاهده مقاله اصلی