نمی‌توانید سرزنشم کنید که چرا تنظیم باند ۲.۴ گیگاهرتزی روترم روی ۴۰ مگاهرتز را زیر سؤال نبردم. چه کسی کانال پهن‌تری را که نوید گذردهی بیشتر می‌دهد انتخاب نمی‌کند؟ اما از ابتدا نمی‌دانستم این پهنای اضافه می‌تواند بخش بیشتری از باند ۲.۴ گیگاهرتز را اشغال کند و چه‌بسا در کار شبکه‌های اطراف اختلال بیندازد.
این تنظیم بیشتر اوقات مشکلی ایجاد نمی‌کند، اما اگر پریزهای هوشمند مدام از شبکه بیرون می‌افتند یا وای‌فای بی‌دلیل دچار مکث و ناپایداری می‌شود، ارزش دارد با دقت بیشتری بررسی‌اش کنید.
سقف بالاتر با پهنای ۴۰ مگاهرتز
روی کاغذ، نزدیک به نیمی از باند ۲.۴ گیگاهرتز را می‌گیرد
پهنای کانال همان پهنای باند رادیویی است که روتر برای فرستادن داده به کار می‌گیرد. وقتی آن را روی ۴۰ مگاهرتز می‌گذارید، روتر دو کانال ۲۰ مگاهرتزی را با هم ترکیب می‌کند و نرخ پیوند، دست‌کم از نظر نظری، دو برابر می‌شود. برای نمونه، نرخ یک اتصال تک‌جریانی ۸۰۲.11n در تئوری از ۷۲ مگابیت‌برثانیه به ۱۵۰ مگابیت‌برثانیه می‌رسد.
بیشینه نرخ نظری پیوند با سرعت واقعی بارگیری یکسان نیست. قدرت سیگنال، دستگاه و طرح اینترنت شما همگی بر سرعت اثر می‌گذارند و بیشتر تجهیزات ۲.۴ گیگاهرتزی حتی به بهره‌گیری کامل از این پهنای اضافه نزدیک هم نمی‌شوند. پریزها و حسگرهای هوشمند نیز با آنکه داده را در بسته‌های بسیار کوتاه می‌فرستند، همچنان از همین باند استفاده می‌کنند.
باند پرکاربرد ۲.۴ گیگاهرتز، از ۲۴۰۰ تا ۲۴۸۳.۵ مگاهرتز، پهنه‌ای ۸۳.۵ مگاهرتزی دارد؛ هرچند کانال‌های در دسترس روتر به مقررات منطقه‌ای آن بستگی دارند. بنابراین، یک کانال ۲۰ مگاهرتزی تنها حدود یک‌چهارم از ظرفیت فرکانسی باند وای‌فای ۲.۴ گیگاهرتز را اشغال می‌کند، در حالی که سهم کانال ۴۰ مگاهرتزی حدود نیمی از آن است.
چیدمان آشنای ۱/۶/۱۱ از سه کانال ۲۰ مگاهرتزی استفاده می‌کند که در آرایش معمول، به‌اندازه کافی از هم فاصله دارند تا روی یکدیگر نیفتند. به این ترتیب، شبکه‌های وای‌فای نزدیک در بخش‌های جداگانه‌ای از باند کار می‌کنند.
در مقابل، کانال ۴۰ مگاهرتزی بدون هم‌پوشانی با طیف مورد استفاده شبکه‌های دیگر، در هیچ‌یک از آن بخش‌ها جا نمی‌گیرد. ازاین‌رو، سرعت نظری بالاتر ممکن است فضای کمتری برای شبکه‌های دیگر باقی بگذارد.
| 20MHz | 40MHz | |
|---|---|---|
| سهم از باند، روی کاغذ | حدود ¼ | حدود ½ |
| اثر بر چیدمان ۱/۶/۱۱ | در فضای یک کانال ۲۰ مگاهرتزی جا می‌گیرد | ممکن است با چند کانال این چیدمان هم‌پوشانی داشته باشد |
| نرخ نظری پیوند | مبنای سنجش | تقریباً دو برابر |
| زمانی منطقی است که | باند شلوغ باشد و پایداری اهمیت داشته باشد | باند خلوت باشد و دستگاه و سیگنال بتوانند از پهنای بیشتر بهره ببرند |
روتر شما تنها نیست
کانال پهن میان شبکه‌های همسایه جا نمی‌شود
دو شبکه وای‌فای که کانال مشترکی دارند، در عمل ارسال‌های یکدیگر را تشخیص می‌دهند و به نوبت از امواج رادیویی استفاده می‌کنند. اما در کانال‌هایی با هم‌پوشانی جزئی، ممکن است دستگاه نتواند ارسال شبکه دیگر را به‌درستی رمزگشایی کند. برخورد این ارسال‌ها با یکدیگر می‌تواند خطاها و ارسال‌های دوباره را افزایش دهد.
چیدمان ۱/۶/۱۱ برای حل همین مشکل پدید آمده است: کانال‌ها را با فاصله‌ای می‌چیند که هم‌پوشانی نداشته باشند تا شبکه‌های همسایه روی کانال‌های جداگانه کار کنند و بهتر در کنار هم دوام بیاورند. وقتی کانال ۴۰ مگاهرتزی بخش بزرگ‌تری از باند را اشغال کند، چنین هماهنگی‌ای دشوارتر می‌شود و ممکن است وای‌فای همه افت کند.
روتر من روی کانال ۱ با پهنای ۴۰ مگاهرتز تنظیم شده بود و با پیوند رو به بالا، کانال ۵ را هم در بر می‌گرفت. پویش شبکه، یک شبکه همسایه را روی کانال ۵ با قدرت سیگنال ۸۰% و شبکه دیگری را روی کانال ۱۰ با قدرت ۲۹% نشان داد. اولی سیگنال قدرتمند و نزدیکی داشت، هرچند تنها بر پایه این پویش نمی‌شد فهمید دقیقاً چه اندازه اختلال ایجاد می‌کند.
البته انصاف این است که توصیه‌های رایج شبکه، استفاده از چنین آرایش ۴۰ مگاهرتزی را در باند ۲.۴ گیگاهرتز پیشنهاد نمی‌کنند. اپل پهنای ۲۰ مگاهرتز را برای باند ۲.۴ گیگاهرتز توصیه می‌کند و اینتل نیز به‌کارگیری ۴۰ مگاهرتز را مناسب نمی‌داند. جذابیتش را می‌فهمم: ۴۰ مگاهرتز شبیه ارتقایی رایگان به نظر می‌رسد و من هم به همین دلیل، بی‌آنکه پیامدش را برای شبکه‌های دیگر در نظر بگیرم، آن را انتخاب کردم.
برخی روترها برای همزیستی بهتر با شبکه‌های دیگر، در صورت نیاز به‌طور خودکار روی پهنای 20MHz می‌روند. در سامانه من، ویندوز نرخ دریافت 104Mbps و نرخ ارسال ۷۲.2Mbps را ثبت کرد؛ اما این ارقام به‌تنهایی نشان نمی‌دادند که روتر چند بار به 20MHz بازگشته است.
پهنای کانال را به 20MHz کاهش دهید
آزمایشی با یک تنظیم، با سنجش پایداری
مراحل دقیق به روتر شما بستگی دارد، اما این گزینه معمولاً «پهنای کانال» (Channel Width) یا «پهنای باند کانال» (Channel Bandwidth) نام دارد. تنظیمات باید شبیه روتر TP-Link من باشد:
- صفحه مدیریت روتر را باز کنید (Admin Page).
- گزینه «بی‌سیم ۲.4GHz» را برگزینید (Wireless ۲.4GHz).
- روی گزینه «پهنای کانال» (Channel Width) کلیک کنید، 20MHz را برگزینید و سپس تنظیمات را ذخیره کنید (Save).
باند 5GHz فضای بیشتری برای گسترش دارد، بنابراین نیازی نیست تنظیمات آن را دست‌کاری کنید. اگر پهنای کانال از پیش روی 20MHz تنظیم شده است، لازم نیست چیزی را تغییر دهید و به‌احتمال زیاد مکث‌های پیاپی‌ای که تجربه می‌کنید علت دیگری دارند.
آزمونی مفید، نه کلیدی معجزه‌آسا
پس از اعمال تغییر، اتصال را در شرایطی مشابه گذشته آزمایش کنید و مراقب قطع‌شدن یا مکث در پخش باشید؛ این روش در مقایسه با یک بار سنجش سرعت، معیار بهتری برای ارزیابی پایداری است. حتی ممکن است با وجود بهبود پایداری، بیشینه نرخ پیوند روی کاغذ کاهش یابد.
اگر از رایانه‌ای ویندوزی استفاده می‌کنید، اجرای فرمان netsh wlan show interfaces کانال، نوع ارتباط رادیویی و نرخ‌های پیوند را نمایش می‌دهد. همین اطلاعات شاید برای فهمیدن رفتار واقعی اتصال کافی باشد.
بااین‌حال، این پیکربندی کلیدی معجزه‌آسا نیست. اگر پوشش شبکه‌تان از ابتدا ضعیف است یا طرح اینترنت کندی دارید، باریک‌تر کردن کانال تأثیر چندانی نخواهد داشت. من در باند 5GHz از کانال‌های پهن‌تر استفاده می‌کنم، اما در باند ۲.4GHz به‌زحمت برای سه کانال جا دارید.
منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Afam Onyimadu است. مشاهده مقاله اصلی