جهانِ «نظریهٔ مهبانگ» شخصیتهای بسیاری داشت که میتوانستند بارِ یک اسپینآفِ مستقل را به دوش بکشند. هرچند استوارت بلوم (کوین ساسمن) احتمالاً در صدرِ فهرستِ انتخابِ هیچکس نبود، به ستارهٔ غیرمنتظرهٔ سریالِ اچبیاو مکس با نامِ «استوارت در نجات جهان شکست میخورد» تبدیل شد. محبوبیت این مجموعه نیز از همین حالا تمدید آن برای فصل دوم را رقم زده است.
شاید سپردنِ یک سیتکامِ مستقل به استوارت انتخابی عجیب به نظر برسد؛ بهویژه از آنرو که این شخصیت بیشترِ زمانِ «نظریهٔ مهبانگ» را در حاشیه گذراند. او «مرکز کمیک پاسادنا» را اداره میکرد و در مجموع، زندگی چندان با او مهربان نبود. برخلاف شلدون (جیم پارسونز)، لئونارد (جانی گالکی) و پنی (کِیلی کوئوکو)، استوارت پس از پایان سریال واقعاً وارد فصل تازهای از زندگی نشد.
چندجهانی به استوارت فرصت میدهد تا کسی دیگر شود
سریال تازه قواعد را عوض میکند، بیآنکه شخصیتها را عوض کند
همین ویژگی «استوارت در نجات جهان شکست میخورد» را به اثری با زاویهدیدی یگانه بدل میکند. اگر این بخش از داستان را نشنیدهاید، ماجرا از جایی آغاز میشود که استوارت ناخواسته به دستگاهی که شلدون و لئونارد ساختهاند آسیب میزند و از دلِ آن بحرانی چندجهانی سر برمیآورد که واقعیت را به خطر میاندازد. برای شخصیتی که بیشتر عمرش را به فروش کتابهای کمیک میگذراند، این دردسر واقعاً بزرگ است.
همین موضوع نیز باعث میشود این مجموعه بسیار فراتر از یک اسپینآفِ دیگر باشد. «استوارت در نجات جهان شکست میخورد» لازم نیست استوارت را در همان روزمرگیِ همیشگیاش زندانی نگه دارد؛ هرچند «نظریهٔ مهبانگ» در ۱۲ فصل، عادتهای رفتاری و کلیتِ شخصیت او را تثبیت کرده است. چندجهانی راهی آسان پیشِ پای نویسندگان میگذارد تا در چهرهای آشنا، تغییرهایی چشمگیر ایجاد کنند.
استوارت شاید هنوز هم دستوپاچلفتی و مردد باشد، اما کافی است او را در وضعیتی بگذارند که قواعد جهانش دیگر معنایی نداشته باشد؛ آنگاه همین ویژگیها به چیزی کاملاً متفاوت بدل میشوند. همین نکته دربارهٔ شخصیتهای بازگشته نیز صدق میکند؛ آنها میتوانند آشنا بمانند، بیآنکه دقیقاً مانند شخصیتهای «نظریهٔ مهبانگ» رفتار کنند.
این ترفند بسیار کارآمد است، چون تماشاگران از پیش این شخصیتها را میشناسند. بنابراین، لازم نیست سریال یک فصل کامل را صرفِ قانع کردن مخاطب کند که استوارت بامزه است یا برت کیبلر (برایان پوزن) عجیبوغریب است. این رابطهها و خصلتها از پیش تثبیت شدهاند. کاری که مجموعهٔ تازه باید بکند، یافتن نقشی تازه برای آنهاست.
شخصیتهای آشنا میتوانند کاملاً جور دیگری رفتار کنند
بیتردید با پیچشهایی غافلگیرکننده
بخشی از بهترین ایدههای سریال از همینجا میآید. در قسمت ۲ِ «استوارت در نجات جهان شکست میخورد» با عنوان «افشا: زک هم در این یکی هست»، گروه سر از جهانی درمیآورد که در آن، یک هوش مصنوعی همه را مجبور میکند آرام و صلحجو بمانند. استوارت، برت و کریپکه (جان راس بویی) ناگهان به آدمهای دیگری تبدیل نمیشوند، اما قواعد این جهان، کنار آمدن با رفتار همیشگی آنها را بسیار دشوارتر میکند.
سریال همچنین میتواند بخشی کوچک از شخصیت فردی را بردارد و آن را به چیزی بزرگتر بدل کند. در قسمت ۳ِ «استوارت در نجات جهان شکست میخورد» با عنوان «افشا: برت جادوگر است»، برت وارد جهانی میشود که در آن جادو واقعی است و علم جرم به شمار میآید. داستان برای او جایگاهی کاملاً متفاوت در نظم اجتماعی میسازد. ناگهان او به کسی تبدیل میشود که همه برای یافتن پاسخها به او رجوع میکنند، نه فردی که بهخاطر غریببودنش نادیدهاش میگیرند.
همین ایده را میشود در قسمت ۴ِ «استوارت در نجات جهان شکست میخورد» با عنوان «افشا: استوارت یک کیف پول میسازد» هم دید؛ جایی که استوارت کشف میکند هنرمندی موفق است که با دنیس (لورن لپکوس) ازدواج کرده و دو فرزند دارد. کریپکه و گری (تامی واکر) هم ازدواج کردهاند و هیچکدام از زندگیهای پیشین خود چیزی به یاد نمیآورند. شخصیتها آشنا هستند، اما شرایطشان آنقدر تفاوت دارد که رابطههای میانشان ناچار باید دگرگون شود.
همین باعث میشود «استوارت در نجات جهان شکست میخورد» صرفاً دنبالهای ساده برای «نظریهٔ مهبانگ» به نظر نرسد. نویسندگان فقط نمیپرسند استوارت و دوستانش حالا چه میکنند؛ آنها میپرسند اگر همهچیزِ پیرامون این شخصیتها دگرگون شود، خودشان میتوانند به چه کسانی تبدیل شوند. افزون بر این، دلیلی هم وجود دارد که چرا استوارت در چنین موقعیتهای روزبهروز آشفتهتری کارآمد است.
استوارت بهترین شخصیت برای گمشدن در چندجهانی است
با او میشود جهانهای عجیب را آسانتر تجربه کرد
او یکی از معمولیترین آدمها در جهانِ «نظریهٔ مهبانگ» است. فیزیکدان نیست، ضریب هوشی در حدِ نبوغ ندارد و طبعاً عادت ندارد جهان را نجات دهد. پس وقتی سریال او را به جهانی عجیب پرتاب میکند، به شکلی واکنش نشان میدهد که احتمالاً به واکنش بیشترِ تماشاگران نزدیکتر است؛ همین نیز او را به همراهی مناسب برای تجربهٔ همهٔ این ماجراها بدل میکند.
اگر شلدون کسی بود که میان جهانها رفتوآمد میکرد، احتمالاً بیشتر وقتش را صرف توضیح دادنِ سازوکار علمیِ آنها میکرد. اما استوارت بیش از آنکه بخواهد توضیح بدهد، دوروبرش را نگاه میکرد و میپرسید اصلاً اینجا چه خبر است. همین، کمدیِ متفاوتی به سریال میدهد، چون تماشاگر هر جهان تازه را همراه با کسی کشف میکند که اصلاً برای چنین موقعیتی آماده نیست.
روابطش هم به همان دلیل مهمتر میشوند. استوارت به برت، دنیس و حتی کریپکه نیاز دارد، چون نمیتواند هر مشکلی را خودش حل کند. در سریال اصلی، همین ویژگی اغلب او را کمتوانترین آدمِ جمع نشان میداد. اما در «استوارت در نجات جهان شکست میخورد»، این ضعف به بخشی از چیزی بدل میشود که اساساً امکان شکلگیریِ داستان را فراهم میکند.
این برای شخصیتی که معمولاً فقط برای باهوشتر، مطمئنتر یا موفقتر نشان دادن دیگران حضور داشت، تغییری بزرگ است. پس شاید استوارت انتخابی بدیهی برای یک مجموعهٔ فرعیِ دیگر از «نظریهٔ مهبانگ» نبود؛ اما شاید او بهترین انتخاب برای سریالی بود که میخواست کاری انجام دهد که خودِ مجموعهٔ اصلی احتمالاً هرگز از پسِ آن برنمیآمد.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Charlene Badasie است. مشاهده مقاله اصلی