احتمالاً جایی در خانهتان یک بلندگوی هوشمند دارید که ماههاست حتی با آن حرف نزدهاید. شاید جذابیت اولیهاش از بین رفته است. شاید از اینکه حرفتان را درست نمیفهمد خسته شدهاید، یا فقط عادت پرسیدن از آن را کنار گذاشتهاید، چون تلفنتان همان کار را سریعتر انجام میدهد. این اتفاق برای بیشتر کسانی که در زمان حراج یکی از این دستگاهها را خریدهاند، میافتد.
خبر خوب این است که صدا هرگز تنها کارکرد مفید این بلندگوها نبوده و در بعضی معناها، کمجذابترین بخششان هم بوده است. زیرِ میکروفن، بیشتر بلندگوهای هوشمند در حقیقت رایانههای کوچکی هستند که همیشه به شبکه وصلاند؛ میتوانند دستگاههای دیگر را فعال کنند، به حسگرها واکنش نشان دهند و برنامههای زمانبندیشده را بدون آنکه شما کلمهای بگویید اجرا کنند. اگر دستگاه شما حالا به وزنهکاغذیای بدل شده که گاهی خبرها را پخش میکند، اینجا چند راه برای بهکار انداختن دوبارهاش آمده است.
بگذارید زمانبندیهای دستیتان را اجرا کند
برای منظم نگه داشتن خانه، لازم نیست صدای شما را بشنود
در برنامهٔ همراهِ هر پلتفرم بزرگِ بلندگوی هوشمند، بخشی برای روالها یا خودکارسازیها وجود دارد که فراموشکردنش آسان است؛ چون پس از راهاندازی، دیگر برنامه را باز نمیکنید. این همان جایی است که به بلندگو میگویید کارها را بر پایهٔ زمان انجام دهد، نه با فرمان مستقیم: چراغ ایوان جلویی را هنگام غروب روشن کند، ترموستات را ساعت ۱۰ شب دو درجه پایین بیاورد یا قهوهساز را ساعت ۶:۴۵ راه بیندازد. یکبار آن را در برنامه تنظیم میکنید و بلندگو از آن پس بیصدا در پسزمینه اجرا میکند؛ و راستش این بسیار به چیزی نزدیکتر است که مردم از همان اول از یک خانهٔ هوشمند میخواستند.
از آن بهعنوان هاب استفاده کنید
برای دستگاههایی که مستقیم با تلفنتان ارتباط نمیگیرند
قفلها، حسگرها و لامپهای ارزانِ زیگبی نمیتوانند مستقیم با وایفای یا تلفنتان ارتباط بگیرند. آنها به هابی نیاز دارند که سیگنال را ترجمه کند و چندین بلندگوی هوشمند از پیش این سختافزار را درون خود دارند، چه شما بدانید چه نه.
پس پیش از آنکه کشوی پر از دوشاخههای هوشمندی را که از جفتکردنشان ناامید شدهاید کنار بگذارید، یکبار دیگر بررسی کنید. مدلهای بزرگتر اکوِ آمازون و مدلهای نست هابِ گوگل، هر دو از زیگبیِ رایج پشتیبانی میکنند. مدلهای تازهتر هم در حال افزودن ترد و متِر هستند — تلاشی در صنعت برای اینکه همهچیز بدون دوازده برنامهٔ جداگانه با هم کار کند.
روالها را با موقعیتتان فعال کنید
جیپیاس تلفنتان میتواند کاری را بکند که پیشتر باید با صدای بلند میخواستید
موقعیت تلفنتان میتواند بهجای صدای شما روالها را فعال کند. دورِ خانه یک شعاع تعریف کنید و هر بار که از آن عبور کنید، هر روالی که ساختهاید اجرا میشود — چراغها خاموش، ترموستات پایین، درها قفل — بیآنکه حتی حرفی بزنید یا برنامه را باز کنید. برگشتن به خانه هم به همین شکل، اما برعکس، کار میکند.
این کار یک دردسر مشخص را حل میکند: معمولاً کسی که اول از همه خانه را ترک میکند، همان کسی نیست که یادش میماند در را قفل کند. محدودهگذاری مکانی برایش فرقی نمیکند کدام تلفن آن را فعال کرده است.
آن را با حسگر حرکت یا در جفت کنید
یک حسگر ۱۵ دلاری میتواند کلمهٔ بیدارباش را بهکلی کنار بزند
حسگرهای تماسی و حسگرهای حرکتی ارزان، که اغلب هرکدام کمتر از ۱۵ دلارند، میتوانند بهجای واژهٔ بیدارباش، به همان سامانهٔ روالها وصل شوند و نقش محرک را بازی کنند. حسگری روی درِ ورودی میتواند به بلندگو بگوید چه کسی همین حالا وارد شده است، یا چراغِ ورودی را دقیقاً برای دو دقیقه روشن کند و سپس خاموش شود؛ کار کوچکی است، اما هر شب شما را از راهرویی تاریک نجات میدهد. حسگرهای حرکت در گاراژ یا زیرزمین هم همینطور کار میکنند و وقتی راهاندازی شوند، واقعاً دیگر به آن فکر نمیکنید — که در اصل، دقیقاً هدفِ خودکارسازی هم همین است.
از آن بهعنوان سامانهٔ اعلان بیصدای خانه استفاده کنید
قابلیت ارتباط داخلی هم بدون داد زدن کار میکند
اعلانهای چنداتاقه معمولاً بهعنوان راهی برای داد زدن سر بچهها از اتاقی دیگر معرفی میشوند. اما لازم نیست اصلاً با صدای خودتان آغاز شوند. یکی را به حسگر خشککن وصل کنید تا وقتی لباسها خشک شد اعلام کند. یکی را به دوربین زنگ در وصل کنید تا رسیدن بسته به ایوان را خبر دهد.
برای هیچیک لازم نیست کنار بلندگو باشید. حتی لازم نیست خانه باشید. چیزی که بیشتر مردم آن را راهی برای داد زدن از آنسوی خانه میدانند، در عمل بیشتر شبیه سامانهای برای اعلان است که اتفاقاً در آشپزخانهتان زندگی میکند.
بگذارید خودکارسازیهای آفلاینی را که تلفنتان از پسشان برنمیآید، انجام دهد
برخی روالها حتی وقتی وایفای قطع میشود هم ادامه مییابند
بیشتر خودکارسازیهای ابری همین که وایفایتان از کار بیفتد، از نفس میافتند. اما چند بلندگوی تازهتر با پردازش محلی از این مانع میگذرند — مجموعهای محدود از روالها که حتی وقتی اینترنت قطع است هم به کار خود ادامه میدهند.
این موضوع را برای هر چیزی که به ایمنی مربوط است جدی بگیرید. قفلی که قرار است با فعال شدن یک حسگر باز شود، یا بخاری برقیای که باید بعد از بیست دقیقه خاموش شود — هیچکدام نباید منتظر بمانند تا روتر دوباره آنلاین شود. در برنامهٔ بلندگوی خود به دنبال اجرای محلی یا آفلاین بگردید. این گزینه بهندرت بهصورت پیشفرض روشن است و تقریباً هیچوقت هم جایی نیست که انتظارش را دارید.
بگذارید از برنامههای دیگر داده بگیرد
هوا، تقویم و ردیابهای تناسباندام میتوانند بهجای شما فرمان را در دست بگیرند
پلتفرمهای یکپارچهسازیِ شخصِسوم، یک بلندگوی هوشمند را به سرویسهایی وصل میکنند که روی کاغذ هیچ ربطی به خودکارسازی خانه ندارند — از یک برنامهٔ هواشناسی گرفته تا تقویم و ردیاب تناسباندام. اگر بارش در پیشبینی باشد، پیش از رسیدن طوفان، پردهها بسته میشوند. نخستین جلسهٔ شما در تقویم ظاهر میشود و چراغهای دفتر پنج دقیقه زودتر روشن میشوند. کافی است بهموقع بیدار شوید تا روالِ صبحبهخیر واقعاً اجرا شود.
هیچکدام از اینها به دستیار صوتی نیاز ندارد. فقط یک بلندگوست که میان همهٔ چیزهایی نشسته که گوشیتان از قبل رصد میکند و بیصدا بر همان اساس عمل میکند.
هیچکدام از این کارها لازم نیست شما را وادار کند دوباره با یک بلندگو حرف بزنید و نکته دقیقاً همین است. میکروفن همیشه فقط یکی از چند ورودی بوده است و وقتی زمانبندیها، حسگرها و برنامههای دیگر را به همان سامانه وصل میکنید، بلندگو در نهایت کاری بیشتر از زمانی انجام میدهد که فقط با صدای بلند از آن سؤال میپرسیدید. اگر مدتی است ساکت در گوشهای مانده، احتمالاً هنوز هم از نشستنِ صرف خیلی بیشتر برمیآید.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Bryan M. Wolfe است. مشاهده مقاله اصلی