سالها برای خرید کارت SD یا microSD یک معیار ساده داشتم: روی بستهبندی دنبال بزرگترین عدد سرعت میگشتم و همان را میخریدم. ظاهر ماجرا منطقی است؛ هرچه عدد بزرگتر باشد، کارت سریعتر است و احتمالاً انتخاب بهتری هم خواهد بود.
اما تجربه همیشه این را تأیید نمیکند. بعضی کارتهای ظاهراً سریع در دستگاه حس کندی میدهند، در حالی که کارتهای ارزانتر در همان کاربرد بدون دردسر کار میکنند. دلیلش این است که سرعت چاپشده روی بستهبندی معمولاً فقط بخشی از عملکرد کارت را نشان میدهد، نه چیزی که شما در استفاده روزمره واقعاً حس میکنید.
چه چیزی باعث میشود کارت SD واقعاً سریع حس شود؟
سرعت خواندن و نوشتن ترتیبی همه چیز نیست
عدد بزرگی که روی جعبه کارت میبینید معمولاً به سرعت خواندن یا نوشتن ترتیبی مربوط است؛ یعنی کارت چقدر سریع میتواند یک جریان طولانی و پیوسته از داده را جابهجا کند. این عدد دروغ نیست و برای بعضی کاربردها مهم است، اما همیشه معیار اصلی نیست.
سرعت ترتیبی برای کارهایی مثل ضبط ویدیو یا کپیکردن یک فایل بزرگ اهمیت زیادی دارد. مشکل اینجاست که بسیاری از کاربردهای واقعی کارت حافظه به این شکل نیستند. وقتی روی کارت سیستمعامل نصب میکنید، اپلیکیشن اجرا میکنید، فایلهای کوچک زیادی مینویسید، عکس پیاپی میگیرید یا کلیپهای کوتاه ضبط میکنید، الگوی دسترسی به دادهها پراکندهتر میشود.
در این سناریوها باید بیشتر به سرعت خواندن و نوشتن تصادفی توجه کنید؛ معیاری که معمولاً با IOPS یا تعداد عملیات ورودی/خروجی در ثانیه سنجیده میشود. همین تفاوت توضیح میدهد چرا کارتی که روی کاغذ سرعت ذخیرهسازی فوقالعادهای دارد، ممکن است در یک دستگاه خاص کند یا کمجان به نظر برسد.
مشخصه مهمی که همیشه راحت پیدا نمیشود
به Application Performance Class نگاه کنید
برای کاربردهایی که به اجرای برنامه، فایلهای کوچک و پاسخگویی سریع وابستهاند، باید دنبال Application Performance Class باشید. این مشخصه روی کارت یا بستهبندی معمولاً با نشانهای A1 یا A2 دیده میشود.
- A1: حداقل 1,500 عملیات خواندن تصادفی IOPS و 500 عملیات نوشتن تصادفی IOPS
- A2: حداقل 4,000 عملیات خواندن تصادفی IOPS و 2,000 عملیات نوشتن تصادفی IOPS
نکته گیجکننده این است که همین کلاس عملکرد اپلیکیشن فقط حداقل سرعت ترتیبی 10MB/s را تضمین میکند؛ عددی که در دنیای کارتهای حافظه خیلی چشمگیر نیست. بنابراین ممکن است کارت از نظر سرعت ترتیبی روی کاغذ معمولی به نظر برسد، اما برای اجرای برنامهها یا کار با فایلهای کوچک انتخاب بهتری باشد.
command queuing را هم فراموش نکنید
مزیت بزرگتر A2 به قابلیتی به نام command queuing هم وابسته است. اگر دستگاه میزبان از این قابلیت پشتیبانی نکند، کارت هرگز به بخشی از توان تئوریک خود نمیرسد و ممکن است هزینه بیشتر برای کارت A2 بازدهی مورد انتظار را نداشته باشد.
مشکل اینجاست که بسیاری از دستگاهها روشن و واضح نمیگویند از command queuing پشتیبانی میکنند یا نه. حتی کارتخوان رایانه هم لزوماً پاسخ قطعی نمیدهد، چون این پشتیبانی باید در دستگاهی وجود داشته باشد که قرار است کارت واقعاً در آن استفاده شود.
با این حال، یک کارت A2 باکیفیت از برند معتبر معمولاً نسبت به کارتهای A1 ارزانتر و ناشناخته انتخاب مطمئنتری است. بهتر است A1 و A2 را کف تضمین عملکرد بدانید، نه قول قطعی برای رسیدن به همه اعداد تبلیغاتی در هر دستگاهی.
سرعت ترتیبی بیاهمیت نیست
گلوگاههای دیگری هم در کارت حافظه وجود دارد
این حرفها به معنی بیفایده بودن سرعت ترتیبی نیست. اگر با ویدیو، عکس خام یا کپی فایلهای حجیم کار میکنید، همچنان باید به این مشخصه توجه کنید. بسیاری از کارتهای ردهبالا هم معمولاً مجموعهای از مشخصات خوب را همزمان ارائه میکنند.
برای ضبط ویدیو باید به Video Speed Class نگاه کنید. برچسبهای V30، V60 و V90 به ترتیب حداقل نوشتن پایدار 30MB/s، 60MB/s و 90MB/s را تضمین میکنند.
- V30 برای ضبط ویدیوی 4K معمولی و ویدیوی 1080p با نرخ فریم بالا کافی است.
- V60 و V90 برای عکسبرداری پیاپی RAW، ویدیوی بیتریت بالا، ویدیوی 8K و خروجیهای سنگینتر کاربرد دارند.
حتی اگر کارت همه برچسبهای درست را داشته باشد، ممکن است رابط باس دستگاه آن را محدود کند. UHS-I تا حدود 104MB/s میرسد، UHS-II میتواند تا 312MB/s برود و UHS-III از نظر تئوری تا 624MB/s ظرفیت دارد، هرچند در بازار مصرفی چندان رایج نشده است.
اگر یک کارت UHS-II V90 A2 را داخل اسلات UHS-I بگذارید، سقف سرعت همان UHS-I خواهد بود. در این حالت کارت خراب یا ضعیف نیست؛ فقط با محدودیت فناوری اسلات دستگاه روبهرو شدهاید.
قبل از خرید کارت حافظه چه چیزهایی را بررسی کنیم؟
بهترین کار این است که اول مشخصات اسلات دستگاه مقصد را بررسی کنید و بعد کارت را با همان محدودیتها تطبیق دهید. اگر کارت را فقط برای یک دوربین، گوشی، کنسول دستی، لپتاپ یا دستگاه مشخص میخرید، نیاز واقعی شما را همان دستگاه تعیین میکند.
مشخصات رسمی سازنده نقطه شروع خوبی است. عبارتی مثل SD/SDHC/SDXC UHS-II compatible میتواند نشان دهد دستگاه واقعاً از کارت سریعتر استفاده میکند. در بعضی دستگاهها، مخصوصاً گوشیها، اطلاعات مبهمتر است و فقط چیزی شبیه microSD up to 2TB میبینید؛ تازه آن هم در صورتی که اصلاً از کارت حافظه پشتیبانی شود.
برای پیدا کردن این اطلاعات میتوان از مدلهای هوش مصنوعی کمک گرفت، اما نباید پاسخ آنها را قطعی فرض کرد. این دقیقاً از همان نوع جزئیاتی است که مدل ممکن است با اطمینان زیاد اشتباه بگوید. اگر نتیجه مهم است، آن را با صفحه مشخصات رسمی، دفترچه دستگاه یا تجربه کاربران همان مدل تطبیق دهید.
راه تجربی هم همیشه وجود دارد: یک کارت شناختهشده و سریع را داخل دستگاه بگذارید، بنچمارک بگیرید و ببینید عددها کجا ثابت میشوند. اگر کارت UHS-II هر بار نزدیک 100MB/s متوقف میشود، احتمالاً سقف دستگاه را پیدا کردهاید.
جمعبندی
برای خرید کارت SD فقط دنبال بزرگترین عدد روی بستهبندی نباشید. اگر کار شما ضبط ویدیوی سنگین است، V30، V60 یا V90 مهم میشود؛ اگر برنامه، سیستمعامل یا فایلهای کوچک زیاد دارید، IOPS و کلاس A1/A2 اهمیت بیشتری دارد؛ و در همه حالتها، محدودیت اسلات دستگاه میتواند همه چیز را تغییر دهد.
به بیان ساده، سریعترین کارت همیشه بهترین خرید نیست. بهترین کارت، کارتی است که مشخصاتش با نوع استفاده و توان واقعی دستگاه شما هماهنگ باشد.
منبع: این مطلب یک بومیسازی و بازنویسی تحریریهای بر اساس مقالهای از MakeUseOf است: مشاهده مقاله اصلی.