با خاموش‌کردن این تنظیمات، جلوی بخش بزرگی از ردیابی تلویزیون هوشمندم را گرفتم

در دنیای دستگاه‌های دیجیتال، معمولاً باید میان حریم خصوصی و آسودگی استفاده یکی را بر دیگری ترجیح داد و تلویزیون‌های هوشمند نیز از این قاعده مستثنا نیستند. تلویزیون شما ممکن است درباره آنچه تماشا می‌کنید، شیوه استفاده‌تان از نرم‌افزار آن و تبلیغاتی که برایتان جذاب است اطلاعات گردآوری کند؛ داده‌هایی که هرکدام می‌توانند به بهبود تجربه کاربری کمک کنند.

بااین‌حال، اگر نمی‌خواهید همه گزینه‌های اشتراک‌گذاری داده را که سازنده پیشنهاد می‌دهد بپذیرید، بد نیست چند تنظیم را بازبینی کنید تا بدون چشم‌پوشی از قابلیت‌های سودمند تلویزیون هوشمند، ردیابی‌های غیرضروری را محدود کنید.

تشخیص خودکار محتوا

تلویزیونم لازم نیست هرچه می‌بینم شناسایی کند

یکی از نخستین مواردی که بررسی می‌کنم، ACR یا «تشخیص خودکار محتوا» است. این فناوری محتوای نمایش‌داده‌شده روی تلویزیون و دستگاه‌های جانبی متصل از راه HDMI را شناسایی می‌کند. سازندگان از آن برای گردآوری آمار تماشا، بهبود پیشنهادها و نمایش تبلیغات هدفمند بهره می‌برند.

غیرفعال‌کردن ACR تقریباً هیچ تأثیری بر تجربه تماشای تلویزیون نمی‌گذارد؛ به‌ویژه اگر مانند من بیشتر از سرویس‌های پخش اینترنتی استفاده می‌کنید که روش‌های ویژه خود را برای گردآوری داده دارند. شیوه غیرفعال‌کردن ACR بسته به برند، مدل و منطقه متفاوت است، اما معمولاً در تنظیمات تلویزیون و زیرمنوی «حریم خصوصی» قرار دارد؛ در تلویزیون Samsung من، این گزینه زیر بخش «خدمات اطلاعات تماشا» است.

خاموش‌کردن ACR مانع از آن نمی‌شود که برنامه‌های پخش اینترنتی به‌طور مستقل داده‌های تماشا را گردآوری کنند، اما دست‌کم یکی دیگر از راه‌های جمع‌آوری اطلاعات را محدود می‌کند.

شناسه تبلیغاتی تلویزیون

بدون تبلیغات شخصی‌سازی‌شده هم می‌توانم سر کنم

بسیاری از تلویزیون‌های هوشمند، ازجمله تلویزیون Samsung من، برای نمایش تبلیغات هدفمند در برنامه‌ها از شناسه‌های تبلیغاتی یا ردیابی استفاده می‌کنند. این شناسه‌ها از آن جهت سودمندند که فعالیت‌های تبلیغاتی را با علایق شما پیوند می‌دهند، اما درعین‌حال به حریم خصوصی تعرض می‌کنند و حتی ممکن است عملکرد تلویزیون را کندتر کنند.

این شناسه‌ها نیز معمولاً از بخش تنظیمات «حریم خصوصی» و زیرمنوی «آگهی‌ها» یا «تبلیغات» در دسترس‌اند و می‌توانید تبلیغات شخصی‌سازی‌شده را در آنجا غیرفعال کنید. دستگاه‌های Google TV گزینه «حذف شناسه تبلیغاتی» را دارند که مانع استفاده تبلیغات از شناسه اختصاصی شما می‌شود؛ هرچند ممکن است همچنان براساس اطلاعات دیگری که سرویس گردآوری کرده است، تبلیغاتی به شما نشان دهند.

این تفاوت را باید در نظر داشت: خاموش‌کردن تبلیغات شخصی‌سازی‌شده، آگهی‌ها را به‌کلی حذف نمی‌کند؛ بلکه فقط یکی از روش‌هایی را محدود می‌کند که دستگاه با استفاده از اطلاعات شما، تبلیغات را متناسب با علایقتان تنظیم می‌کند.

داده‌های تشخیصی اختیاری

تلویزیونم لازم نیست هر ایراد نرم‌افزاری را گزارش کند

تقریباً هر بار که نرم‌افزار تازه‌ای نصب می‌کنم، از من می‌پرسند آیا مایلم برای کمک به شرکت‌ها در نگهداری محصولاتشان، شناسایی مشکلات نرم‌افزاری و بهبود عملکرد، اطلاعات فنی را به اشتراک بگذارم یا نه. این اطلاعات اغلب گزارش‌های خرابی، چگونگی کار با برنامه‌ها و داده‌های تشخیصی را دربر می‌گیرد، هرچند جزئیات آن از سازنده‌ای به سازنده دیگر متفاوت است.

برای نمونه، Google گردآوری اطلاعات مربوط به کار با برنامه‌ها، داده‌های تشخیصی، گزارش‌های خرابی و آمار تحلیلی از طریق Google TV را در مستندات خود شرح داده است. بااین‌حال، بخشی از این اطلاعات برای ادامه کار تلویزیون ضروری است و بنابراین لزوماً نمی‌توان گردآوری همه داده‌ها را غیرفعال کرد.

داده‌های تشخیصی از آن مواردی است که پس از راه‌اندازی اولیه تلویزیون به‌ندرت به آن فکر می‌کنیم؛ تنها کادری دیگر که در شتابِ تماشای دستگاه نو و درخشانمان علامت می‌زنیم. برای غیرفعال‌کردن آن در آینده، به منوی تنظیمات تلویزیون بروید و به‌دنبال گزینه‌ای مانند «استفاده و عیب‌یابی»، «ارسال داده‌های تشخیصی» یا «برنامه بهبود محصول» بگردید.

غیرفعال‌کردن این تنظیم لزوماً دستگاه را از گردآوری همه داده‌های تحلیلی بازنمی‌دارد، اما حجم اطلاعاتی را که آگاهانه با سازنده در میان می‌گذارید به‌شدت کاهش می‌دهد. این قابلیت هیچ سود ملموسی برای کاربر ندارد و به‌نظر من باید به‌طور پیش‌فرض غیرفعال باشد.

تنظیمات تشخیص صدا

جست‌وجوی صوتی راحت است، اما ضروری نیست

فرمان‌های صوتی نیز از آن قابلیت‌هایی هستند که آسودگی را بر حریم خصوصی مقدم می‌شمارند. هرچند این فرمان‌ها یافتن فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی را بسیار آسان‌تر می‌کنند، ممکن است پرس‌وجوهای صوتی شما برای پردازش به سرویسی بیرونی فرستاده شوند.

بر اساس اسناد سامسونگ، برخی قابلیت‌های تشخیص صدای تلویزیون‌های این شرکت، فرمان‌های صوتی تعاملی را برای یک شرکت خدماتی شخص ثالث می‌فرستند. در سیاست حریم خصوصی سامسونگ نیز گزینه‌هایی برای غیرفعال‌کردن گردآوری داده‌های تشخیص صدا توضیح داده شده است؛ هرچند هشدار می‌دهد که این کار ممکن است بر برخی قابلیت‌ها تأثیر بگذارد.

اگر مانند من به‌ندرت از جست‌وجوی صوتی استفاده می‌کنید، برای آسودگی خاطر بهتر است این قابلیت را غیرفعال کنید. در تنظیمات تلویزیون به‌دنبال گزینه‌هایی مانند «تشخیص صدا»، «گردآوری داده‌های صوتی» یا موارد مشابه بگردید، قابلیت‌های غیرضروری را کنار بگذارید و گزینه‌های موجود برای نگهداری صداهای ضبط‌شده را نیز بررسی کنید.

البته این به آن معنا نیست که تلویزیون به تک‌تک حرف‌هایتان گوش می‌دهد. داده‌های صوتی بسته به دستگاه، پیکربندی میکروفون و قابلیت‌هایی که فعال کرده‌اید، به شیوه‌های گوناگونی گردآوری می‌شوند؛ ضمن اینکه برای کاربران همیشگی فرمان‌های صوتی، ممکن است مزایای این قابلیت بر معایبش بچربد.

داده‌های اشتراکی خود را مدیریت کنید

غیرفعال‌کردن این چهار تنظیم می‌تواند گردآوری برخی داده‌های مربوط به تماشا را محدود کند، از میزان شخصی‌سازی تبلیغات بکاهد، اشتراک‌گذاری داده‌های عیب‌یابی را کاهش دهد و پردازش داده‌های صوتی را محدود سازد؛ اما برای کسانی که در پی حریم خصوصی کامل‌اند، راهکاری همه‌جانبه نیست.

برای بررسی فراگیرتر حریم خصوصی، بهتر است مجوزهایی را که هنگام راه‌اندازی فعال کرده‌اید بازبینی کنید و تنظیمات هر برنامه پخش محتوا را نیز جداگانه بسنجید. هدف این نیست که حضور آنلاین تلویزیون را به‌کلی از میان ببریم، بلکه باید داده‌هایی را که به اشتراک می‌گذاریم بدون لطمه‌زدن به کارکرد تلویزیون محدود کنیم.

در پایان، پس از هر به‌روزرسانی بزرگ نرم‌افزاری نیز تنظیمات تلویزیونم را بررسی خواهم کرد، زیرا ممکن است گزینه‌های تازه‌ای برای حریم خصوصی افزوده شده باشند. حالا فقط مانده است تنظیمات حریم خصوصی گوشی، یخچال، بلندگوی هوشمند، زنگ در و همه دستگاه‌های متصل به اینترنت خانه را بررسی کنم.

منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Jack Mitchell است. مشاهده مقاله اصلی