پرچمداران سال ۲۰۲۶ با 256GB حافظهٔ داخلی ثابت عرضه میشوند و ارتقا به 512GB، $۲۰۰ دیگر به صورتحساب میافزاید. گوشی S25 Ultra من سینی دو سیمکارت دارد، اما از شیار کارت حافظه خبری نیست. وقتی فضای داخلی رو به پایان میرود، سازندگان گوشی انتظار دارند هزینهٔ اشتراک فضای ابری را بپردازید و همهچیز را از راه اینترنت بارگذاری کنید.
وقتی آنتن ضعیف است و باید ویدئوهای حجیم را بهسرعت جابهجا کنید، فضای ذخیرهسازی ابری عملاً کاراییاش را از دست میدهد. همراه داشتن یک کارت microSD مشکل کمبود فضا را برایم حل کرد، اما همزمان نشانم داد که دلیل واقعی حذف این شیار از گوشیها، آن چیزی نیست که سازندگان به ما گفتهاند.
دلیل واقعی حذف شیار کارت حافظه از گوشیها
چرخشی حسابشده بهسوی درآمد همیشگی
Samsung نخستین بار در سال ۲۰۱۵ شیار microSD را از Galaxy S6 حذف کرد. کاربران چنان از این تغییر بیزار بودند که فروش به هدفگذاری خود Samsung هم نرسید؛ در نتیجه، سینی کارت در S7 بازگشت و در نسلهای S8، S9، S10 و خانوادهٔ S20 نیز باقی ماند. وقتی Samsung دوباره آن را از Galaxy S21 کنار گذاشت، دقیقاً همان استدلالها را تکرار کرد: مقاومت در برابر آب، سرعت بیشتر حافظهٔ داخلی UFS و آزاد شدن فضای مادربرد برای باتریهای بزرگتر و آنتنهای 5G.
انصافاً این ملاحظات سختافزاری منطقی به نظر میرسند. بااینحال، Moto G Power در کنار مقاومت IP69 در برابر آب و باتری ۵,000mAh، همچنان یک شیار اختصاصی microSD دارد؛ آن هم در گوشیای که قیمتش تنها کسری از بهای پرچمدار Samsung است. اگر یک گوشی اقتصادی بتواند همهٔ این امکانات را بدون حذف سینی کارت در خود جا دهد، استدلال مهندسی سازندگان دیگر رنگ میبازد.
آنچه واقعاً میان اعتراضها به S6 و عرضهٔ S21 تغییر کرد، بازار بود، نه سختافزار. فضای ذخیرهسازی ابری فراگیر شده بود، پخش جریانی جای کتابخانههای موسیقی ذخیرهشده روی دستگاه را گرفته بود و اعتراض به نبود سینی کارت نیز تا حد زیادی فروکش کرده بود. در همین حال، رفتن به ردهٔ بعدی حافظه برای خریدار $۲۰۰ هزینهٔ اضافی دارد، حال آنکه حافظهٔ فلش واقعیِ داخل گوشی برای سازنده نزدیک به $۲۰ تمام میشود. بهمحض آنکه حافظهٔ داخلی با عکسهای وضوحبالا و ویدئوهای 4K پر شود، سیستمعامل شما را بهسوی Google One، OneDrive یا iCloud سوق میدهد.
کارتخوانهای کوچک، جای سینی حذفشده را میگیرند
حافظهٔ فلش همهکاره روی جاکلیدی شما
من این مشکل را با یک کارتخوان USB-C پنجدلاری حل کردم که همهجا همراهم است. اندازهاش تقریباً بهاندازهٔ یک تمبر پستی است و بهراحتی در جیب کوچک شلوار جین جا میشود. هر وقت به فضای بیشتری نیاز داشته باشم، یک کارت 128GB را داخل شیار آن میگذارم و کارتخوان را به درگاه پایین گوشی وصل میکنم. نه کابلی آویزان میماند و نه هاب دستوپاگیری هنگام راه رفتن به نمایشگر ضربه میزند.
پس از آنکه Apple در iPhone ۱۵ به USB-C روی آورد، همان کارتخوان روی هر دو پلتفرم قابل استفاده شد. پیش از آن، انتقال فایل از کارت حافظه به iPhone مستلزم خرید مبدل Lightning و کلنجار رفتن با برنامههای جانبی بود که بهندرت درست کار میکردند. اکنون Android و iOS هر دو درایو را خودکار میشناسند و میتوانید فایلهایتان را در Samsung My Files، Google Files یا برنامهٔ Files اپل مرور کنید.
همین کارت در پهپاد DJI، دوربین GoPro یا دوربین ثبت وقایع خودرو نیز به کار میرود؛ بنابراین میتوانید آن را از دستگاه بیرون بیاورید، داخل کارتخوان گوشی بگذارید و همانجا فیلمها را بررسی کنید. وقتی هم سرانجام گوشیتان را ارتقا دهید، این فضای ذخیرهسازی همراهتان میآید و در دستگاهی که قرار است تحویل بدهید گرفتار نمیماند.
هزینههای واقعی کنار گذاشتن شیار کارت
استفاده از کارتخوان همراه، چند سازش ناگزیر دارد که در سینی داخلی مطرح نبود. هنگام انتقال فایل، درگاه شارژ گوشی اشغال میشود و برای جلوگیری از خراب شدن فایلها باید پیش از جدا کردن کارتخوان، درایو را از بخش اعلانها یا برنامهٔ مدیریت فایل بهطور ایمن از دستگاه خارج کنید. سرعت انتقال نیز به پشتیبانی گوشی از USB ۲.۰ یا ۳.۲ بستگی دارد؛ بنابراین جابهجایی پوشههای بسیار حجیم ویدئویی روی سختافزارهای قدیمی ممکن است زمان زیادی ببرد.
با وجود این کاستیها، هنوز همان کارتخوانی را همراه دارم که چند ماه پیش خریدم. فضای ذخیرهسازیام به یک گوشی خاص گره نخورده، هزینهٔ اشتراک ماهانه ندارد و چه به شبکهٔ تلفن همراه دسترسی داشته باشم و چه نداشته باشم، به یک شکل کار میکند. این راهحل بسیار بهتر از پرداخت $۲۰۰ اضافه برای حافظهٔ داخلیای است که هنگام تعویض گوشی نمیتوانم با خود ببرم.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Digvijay Kumar است. مشاهده مقاله اصلی