یک روتر Wi-Fi ۷ خریدم و تا اینجا، نتیجه ترکیبی نه‌چندان بد اما متناقض از بهبودهای شبکه بوده است. سرعت Wi-Fi در برخی موارد بیشتر شده، اما در جاهایی نیز نقطه‌های کوری پدید آمده‌اند که پیش‌تر وجود نداشتند.
مشکل دیگری که با آن روبه‌رو شدم، جابه‌جایی گوشی هوشمند و لپ‌تاپم میان باندهای Wi-Fi در جریان هدایت معمول باند بود؛ با این تفاوت که پس از بهبود وضعیت Wi-Fi، دیگر به باند قبلی بازنمی‌گشتند. سپس دستگاه‌های قدیمی‌ترم هم شروع به قطع‌شدن کردند و فهمیدم با مشکلی فراتر از دردسرهای همیشگی Wi-Fi طرف هستم.
سرانجام معلوم شد برای برطرف‌کردن مشکلاتم، فقط باید یکی از تنظیمات Wi-Fi ۷ را تغییر می‌دادم.
یکپارچه‌سازی پیش‌فرض همه باندهای Wi-Fi
کار می‌کرد… البته تا حدودی
روتر Wi-Fi ۷ مدل TP-Link Deco BE65 را خریدم و تصور می‌کردم بی‌دردسر به دنیای روشنِ شبکه‌ای بهتر قدم می‌گذارم. پس از نصب روتر تازه ــ که انصافاً به لطف TP-Link بسیار آسان بود ــ اتصال دستگاه‌های قدیمی‌ام را آغاز کردم.
برای ساده نگه‌داشتن کار، همان ترکیب SSID و گذرواژه قبلی را برگزیدم و واقعاً هم کار ساده‌ای بود.
اما متوجه شدم که سه باند Wi-Fi روتر به‌طور پیش‌فرض در یک شبکه یکپارچه شده‌اند. به‌عبارت دیگر، باندهای ۲.4GHz، 5GHz و 6GHz عملاً مانند یک باند واحد عمل می‌کنند و دستگاه‌های سازگار می‌توانند در فرایندی موسوم به هدایت باند، آزادانه میان آن‌ها جابه‌جا شوند. البته فقط دستگاه‌های سازگار با 6GHz به باند 6GHz دسترسی دارند؛ برخورداری از Wi-Fi ۷ یا Wi-Fi 6E قرار نیست به‌شکلی جادویی دستگاه‌هایتان را ارتقا دهد.
بااین‌حال، متوجه شدم دستگاه‌هایم، فارغ از عمرشان، پیوسته از شبکه جدا می‌شوند. دستگاه‌های سازگار با 6GHz، مانند لپ‌تاپ و گوشی‌های هوشمندم، با وجود دسترسی به همه گستره شبکه، اتصال خود را حفظ نمی‌کردند؛ دستگاه‌های قدیمی‌ترِ متصل به ۲.4GHz و 5GHz نیز گاه‌وبیگاه از شبکه می‌افتادند و دیگر نمی‌توانستند دوباره وصل شوند.
یک روز صبح پشت میز آشپزخانه نشستم و تماشا کردم که گوشی هوشمندم، یک Motorola Razr Fold، بارها به شبکه وصل می‌شود و همان لحظه اتصالش را از دست می‌دهد؛ آن هم درحالی‌که فقط سه یا چهار متر با روتر فاصله داشت. پس از چند دقیقه قطع‌ووصلی، ناگهان پیام «نقطه دسترسی موقتاً پر است» را دریافت کردم و اتصال همه دستگاه‌های شبکه به‌کلی قطع شد.
حتی با درنظرگرفتن دردسرهای ابتدایی یک روتر تازه، این یکی دیگر بیش از حد بود.
باندهای یکپارچه‌شده Wi-Fi با وای‌فای مش یکسان نیستند
پیش از ادامه، بد نیست کمی درباره تفاوت وای‌فای مش واقعی با «مش» سه‌بانده‌ای که اینجا از آن سخن می‌گویم توضیح بدهم.
وای‌فای مش نوعی توپولوژی شبکه است که در آن چند نقطه دسترسی یا گره در بخش‌های مختلف خانه قرار دارند و دستگاه می‌تواند بی‌آنکه اتصالش قطع شود، به هریک از آن‌ها وصل شود. در مقابل، شبکه سه‌بانده یکپارچه در واقع از هدایت باند برای جابه‌جایی دستگاه‌ها میان باندها بهره می‌گیرد؛ همان بخشی که شبکه من در آن از کار می‌افتاد.
شبکه یکپارچه کار نمی‌کرد؛ پس آن را جدا کردم
البته تا جایی که این روتر اجازه می‌داد
بیشتر روترها به شما اجازه می‌دهند شبکه را به باندهای جداگانه تقسیم کنید؛ یعنی برای هر باند یک SSID یکتا در نظر بگیرید تا در صورت تمایل، هر دستگاه را به باند مشخصی اختصاص دهید.
TP-Link Deco BE65 چنین اجازه‌ای نمی‌دهد؛ یا دقیق‌تر بگویم، امکان جداسازی باندهای ۲.4GHz و 5GHz را فراهم نمی‌کند. بااین‌حال، معلوم شد که می‌توان باند 6GHz را به شبکه‌ای جداگانه تبدیل کرد. چون تنها گزینه پیش رویم همین بود، ارزش امتحان‌کردن را داشت و خوشبختانه جواب داد… البته تا حدودی.
تفاوت برای دستگاه‌های قدیمی‌ترم بی‌درنگ آشکار شد. دستگاه‌های متصل به Wi-Fi همسر و فرزندانم ناگهان در سراسر شبکه بسیار پایدارتر شدند و دیگر تقریباً با آن‌همه قطع‌شدن تصادفی روبه‌رو نبودند. البته این مشکل کاملاً از میان نرفته است؛ با وجود اینکه روتر تازه را دقیقاً در محل روتر قبلی گذاشته‌ام، هنوز هم گاهی نقطه‌های کور Wi-Fi پدیدار می‌شوند.
اما پایداری اتصال دستگاه‌هایشان بازگشت و فهرست درخواست‌های پشتیبانی فنی خانواده هم بی‌درنگ کوتاه شد؛ موفقیت حاصل شده بود. جداکردن باند 6GHz از باندهای ۲.4GHz و 5GHz مشکلات Wi-Fi ۷ مرا برطرف کرد.
دلیل احتمالی، سازوکار امنیتی Wi-Fi است
امنیت ترکیبی WPA2/WPA3 با اشتراک‌گذاری سازگار نیست
یکی از ویژگی‌هایی که وای‌فای ۶ گیگاهرتزی را از دیگر باندهای وای‌فای متمایز می‌کند، نیاز آن به تازه‌ترین استاندارد امنیتی وای‌فای است. شبکه‌های ۶ گیگاهرتزی باید از WPA3 استفاده کنند، درحالی‌که استانداردهای قدیمی‌تر با WPA2 نیز سازگارند و امروزه اغلب در حالت امنیتی ترکیبی WPA2/WPA3 کار می‌کنند.
الزام استفاده از WPA3 در باند ۶ گیگاهرتز، احتمالاً به‌دلیل قابلیتی به نام «فریم‌های مدیریتی محافظت‌شده» (PMF)، یکی از عوامل بروز مشکل در شبکه Wi-Fi ۷ من است. این‌ها پیام‌های رمزنگاری‌شده‌ای هستند که شبکه برای برقراری و پایان‌دادن به اتصال‌ها به کار می‌گیرد و در اصل کمک می‌کنند بدون دردسر میان باندهای مختلف جابه‌جا شوید.
PMF به‌خودی‌خود قابلیت بسیار خوبی است؛ اما WPA3 عملاً آن را بدون هیچ گزینه‌ای برای خاموش‌کردن یا فراهم‌کردن دسترسی برای دستگاه‌های قدیمی، به‌اجبار «روشن» نگه می‌دارد. در نتیجه، دستگاه‌های قدیمی پس از قطع اتصال دیگر نمی‌توانند دوباره وصل شوند. به همین دلیل، وقتی سه باند وای‌فای را در یک شبکه یکپارچه می‌کنید، جابه‌جایی‌های حالت ترکیبی WPA2/WPA3 مدام دستگاه‌ها را میان باندها پس‌وپیش می‌کند.
اگر همه دستگاه‌های سازگار با باند ۶ گیگاهرتز را به یک شبکه جداگانه منتقل کنید، این مشکل از میان می‌رود.
باند ۶ گیگاهرتز را جدا کنید تا دستگاه‌های قدیمی متصل بمانند
برای من، راه‌حل این بود که باند ۶ گیگاهرتز را به شبکه‌ای جداگانه منتقل کنم. همه این کارها را در برنامه TP-Link Deco انجام دادم؛ شما نیز تنظیمات لازم را در پنل مدیریت روترتان خواهید یافت، فارغ از اینکه چگونه به آن دسترسی پیدا می‌کنید.
باند ۶ گیگاهرتز را جدا کنید و از پایداری تازه شبکه‌تان لذت ببرید؛ البته از تحسین عزیزانتان هم که بالاخره وای‌فای را درست کرده‌اید، بی‌نصیب نخواهید ماند.
منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Gavin Phillips است. مشاهده مقاله اصلی