تلویزیون هوشمند شاید وسیله‌ای بی‌آزار برای پخش محتوا به نظر برسد، اما به‌راحتی می‌تواند فضول‌ترین دستگاه اتاق نشیمن شما باشد. این تلویزیون‌ها انواع اطلاعات را درباره شما ثبت می‌کنند و داده‌ها را برای سازنده می‌فرستند. اتصال به اینترنت هم انجام همه این کارها را به‌شکلی مضحک آسان می‌کند.
وقتی فهمیدم کل این سازوکار چگونه کار می‌کند و چندین گزارش درباره اتهام جاسوسی سازندگان تلویزیون از کاربران خواندم، تصمیم گرفتم اتصال تلویزیون هوشمندم به اینترنت را به‌طور کامل قطع کنم. از همین حالا پایان ماجرا را لو بدهم: تلویزیونم بی‌مصرف نشد.
بزرگ‌ترین مزیت تلویزیون هوشمند، بزرگ‌ترین مشکل آن هم هست
بی‌دلیل نیست که تلویزیون‌ها ارزان‌اند
تلویزیون‌ها به‌دلیل توانایی اتصال به اینترنت برچسب «هوشمند» می‌گیرند. همین ویژگی به شما امکان می‌دهد فیلم و مجموعه تلویزیونی پخش کنید، ویدئوهای YouTube را ببینید، در وب بگردید و از بازی‌های ابری لذت ببرید. تمام وعده این محصولات در همین اتصال خلاصه می‌شود؛ اما گرفتاری ماجرا هم درست همین‌جاست.
همین اتصال به تلویزیون اجازه می‌دهد برنامه‌هایی را که تماشا می‌کنید، وبگاه‌هایی را که می‌بینید، بازی‌هایی را که انجام می‌دهید و برنامه‌هایی را که می‌پسندید ثبت کند. همه این اطلاعات از راه قابلیت‌های داخلی مانند ابزارهای عیب‌یابی، گزارش‌های سیستمی و ACR گردآوری می‌شوند. در واقع، الگوی کسب‌وکار بیشتر سازندگان تلویزیون کم‌وبیش بر همین پایه استوار است. دیگر قیمت تلویزیون‌ها صرفاً بر مبنای سخت‌افزار تعیین نمی‌شود؛ آن‌ها را با سود اندک یا حتی زیان می‌فروشند تا از اتفاقاتی که پس از فروش می‌افتد درآمد کسب کنند. LG، Samsung، Sony، Hisense، Vizio، Roku و بیشتر سازندگان دیگر، پول اصلی را از تبلیغات و داده‌هایی درمی‌آورند که گردآوری می‌کنند.
این‌طور هم نیست که با دست‌کاری چند گزینه حریم خصوصی بتوانید از امنیت داده‌هایتان مطمئن شوید. هیچ تضمین صددرصدی در کار نیست. به‌تازگی LG متهم شد که بدون رضایت کاربران، گفت‌وگوهای آنان را ضبط و ثبت کرده است. شرکت طبعاً این اتهام را رد کرد، اما مشکل به همین‌جا ختم نمی‌شود. یک نفوذگر ممکن است تلویزیون را هک کند و آن را به ابزار شنود تبدیل کند. اگر تلویزیونتان دوربین هم داشته باشد، اوضاع بدتر می‌شود. با متصل‌نکردن تلویزیون به اینترنت می‌توان به‌آسانی از همه این خطرها دوری کرد.
قطع اینترنت، تلویزیون را بی‌مصرف نمی‌کند
فراتر از چارچوب‌های همیشگی فکر کنید
قطع اتصال تلویزیون به اینترنت شاید کمی افراطی به نظر برسد، اما در واقع چنین نیست. هنوز کارهای فراوانی می‌توان با آن انجام داد. برای نمونه، اتصال تلویزیون به دستگاهی جداگانه مانند Apple TV راه بسیار امن‌تری برای پخش محتواست. روشن است که خود دستگاه پخش‌کننده به اینترنت نیاز دارد، اما این وضعیت با حضور مستقیم تلویزیون در شبکه تفاوت زیادی دارد. در این حالت، دستگاه پخش مسئول پردازش داده‌های شماست و تلویزیون فقط نقش نمایشگر را دارد. بنابراین، اگر دستگاه پخش مناسبی انتخاب کنید، حریم خصوصی دردسر چندانی ایجاد نخواهد کرد.
راه دیگر این است که یک سرور Plex یا دستگاه NAS راه‌اندازی کنید تا بتوانید مجموعه شخصی فیلم، موسیقی و عکس خود را بدون اینترنت روی همه تلویزیون‌های خانه پخش کنید. البته این کار کمی زحمت دارد؛ اگر نمی‌خواهید درگیر آن شوید، پخش‌کننده Blu-ray یا حافظه USB هم کارتان را راه می‌اندازد.
تلویزیون کابلی نیز همیشه یکی از گزینه‌هاست. اگر شبکه‌های زنده می‌خواهید اما نمی‌خواهید تلویزیون را به اینترنت وصل کنید، همان اتصال کابلی قدیمی نیازتان را برآورده می‌کند.
اتصال تلویزیون به تلفن یا رایانه از راه HDMI نیز گزینه دیگری است. می‌توانید تصویر را روی تلویزیون بازتاب دهید یا فضای نمایشگر را گسترش دهید و تقریباً هر کاری را که معمولاً با تلویزیون انجام می‌دهید پیش ببرید. اگر تلفن Samsung دارید، حتی می‌توانید با اتصال سیمی DeX محیطی کامل و شبیه رایانه رومیزی در اختیار داشته باشید؛ محیطی مناسب برای وب‌گردی، اجرای برنامه‌های Android و انجام کارهای سبک روزمره.
برنامه‌های محبوبم بدون اینترنت هم کار می‌کنند
یک‌بار نصب کنید و همیشه به کار ببرید
همه برنامه‌های تلویزیون هوشمند برای مفیدبودن به اینترنت نیاز ندارند. Fotoo نمونه خوبی است: برنامه‌ای ساده برای نمایش پی‌درپی عکس‌ها که تلویزیون را به قاب عکس دیجیتال تبدیل می‌کند. این برنامه می‌تواند عکس‌های ذخیره‌شده در تلویزیون یا حافظه USB را یکی پس از دیگری نمایش دهد. حتی می‌توانید برنامه‌ای مانند Dat: Date and time for TV را امتحان کنید و تلویزیونتان را به ساعت دیجیتال تبدیل کنید.
بازی‌های آفلاین هم کاربرد مشابهی دارند. بسیاری از بازی‌ها، از جمله Asphalt ۸، Crossy Road، Ludo King و Tournament Pool، بدون اتصال به اینترنت به‌خوبی اجرا می‌شوند. دشواری کار، نصب اولیه آن‌هاست. همه این بازی‌ها ابتدا باید از فروشگاه برنامه دریافت شوند و تلویزیون برای همین یک مرحله به اینترنت نیاز دارد. اگر می‌خواهید این مرحله را هم کنار بگذارید، می‌توانید پرونده‌های APK را مستقیماً از حافظه USB نصب جانبی کنید.
البته همه این راه‌ها در مقایسه با وصل‌کردن ساده تلویزیون به اینترنت کمی زحمت بیشتری دارند؛ نمی‌توانم این واقعیت را انکار کنم. بااین‌حال، اگر حفظ حریم خصوصی برایتان مهم است، این تلاش اضافه کاملاً ارزشش را دارد. بهترین بخش ماجرا هم این است که همچنان می‌توانید هر محتوایی را که می‌خواهید پخش کنید، بازی کنید، در وب بگردید و تقریباً همه کارهای پیشین را مانند گذشته انجام دهید.
منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Pankil Shah است. مشاهده مقاله اصلی