برای همیشه اسپاتیفای را کنار گذاشتم؛ حتی ذره‌ای هم دلتنگش نیستم

آن‌قدر سال‌ها کاربر پروپاقرص Spotify بوده‌ام که انگار از ازل از آن استفاده می‌کردم. در رفت‌وآمدهای روزانه، هنگام کار یا هر وقت فقط می‌خواستم چیزی در پس‌زمینه پخش شود، بی‌اختیار همین برنامه را باز می‌کردم. اما در میانه راه، حال‌وهوای همیشگی‌اش را از دست داد. موسیقی دیگر به آن خوبی شنیده نمی‌شد، پیشنهادها بی‌ربط به نظر می‌رسیدند و کل تجربه طی سال‌ها کم‌کم جذابیتش را از دست داد.

نه از سر کلافگی کنارش گذاشتم و نه به‌خاطر یک به‌روزرسانی بد؛ بیشتر نتیجه درکی تدریجی بود که Spotify دیگر به کارم نمی‌آید. بنابراین تصمیم گرفتم تغییری بدهم و به Apple Music کوچ کنم؛ راستش را بخواهید، حتی ذره‌ای هم دلتنگ Spotify نیستم. دلایل فراوانی وجود دارد که شما هم نگاهی به دیگر خدمات پخش موسیقی بیندازید.

کیفیت صدای اسپاتیفای هنوز کافی نیست

صدای بی‌اتلاف اسپاتیفای هنوز هم اتلاف دارد

در آغاز، مهم‌ترین چیزی که مرا به‌سوی خدماتی مانند Apple Music یا Tidal می‌کشاند، پشتیبانی کامل آن‌ها از صدای بی‌اتلاف بود. برای کسی مثل من که با یک DAC مناسب و هدفون‌های رده صوت‌دوستانه موسیقی گوش می‌دهد، نبود گزینه بی‌اتلاف همیشه دلیلی قطعی برای صرف‌نظر کردن بود.

بنابراین وقتی Spotify سرانجام رده بی‌اتلافش را پس از تأخیری طولانی عرضه کرد، واقعاً مشتاق بودم آن را امتحان کنم. اما وقتی فهمیدم با صدای بی‌اتلافِ واقعاً وضوح‌بالا روبه‌رو نیستم، این شوق خیلی زود فروکش کرد. کیفیت آنچه Spotify «بی‌اتلاف» می‌نامد، در نهایت به ۲۴-bit/۴۴.1kHz می‌رسد؛ درحالی‌که Apple Music و دیگر سکوهای وضوح‌بالا تا 192kHz پیش می‌روند.

بدتر اینکه Spotify جریان صوتی بی‌اتلاف را مستقیم به DAC نمی‌فرستد. در Windows، سیستم‌عامل همچنان نمونه‌برداری صدا را از نو انجام می‌دهد و در Android نیز همین اتفاق می‌افتد؛ بنابراین خروجی دیگر بیت‌به‌بیت دقیق نیست. این افت جزئی کیفیت شاید با وسیله‌ای مانند AirPods اهمیتی نداشته باشد، اما اگر برای یک سامانه شنیداری درست‌وحسابی هزینه کرده باشید، بی‌تردید تفاوت را می‌شنوید؛ همان‌طور که من شنیدم. Apple Music همواره نتیجه بهتری داشت.

حتی وقتی بیرون از خانه‌ام و با کیفیت بی‌اتلاف گوش نمی‌دهم، صدای Apple Music برایم شفاف‌تر و پُرتر از رده کیفیت «بسیار بالا»ی Spotify است. این تفاوت را حتی با وسایل روزمره‌ای مانند AirPods ۴ یا EarPods نوزده‌دلاری‌ام که هنوز مرتب از آن استفاده می‌کنم، تشخیص می‌دهم. فشرده‌سازی Spotify به‌ویژه در قطعه‌هایی با گستره پویایی بیشتر به گوش می‌آید. وقتی چند ساز و لایه صوتی هم‌زمان پخش می‌شوند، غنا و تفکیک صدا دیگر به همان خوبی حفظ نمی‌شود.

اشتراک اسپاتیفای دیگر ارزشش را ندارد

پرداخت بیشتر برای امکانات کمتر آزاردهنده است

با اینکه کیفیت صدا یکی از مهم‌ترین اولویت‌هایم در یک خدمت پخش موسیقی است، Apple Music همچنان از Spotify ارزان‌تر تمام می‌شود. طرح خانوادگی Spotify ماهانه $۲۱.۹۹ هزینه دارد، درحالی‌که طرح هم‌تراز Apple Music ماهانه $۱۹.۹۹ است. همین به‌تنهایی آن را به انتخابی به‌صرفه‌تر تبدیل می‌کند، اما مزایای افزوده Apple فاصله را باز هم بیشتر می‌کنند.

اگر دانشجو باشید، Apple Music ماهانه $۵.۹۹ هزینه دارد و Apple، سرویس Apple TV را نیز همراه آن ارائه می‌کند؛ سرویسی که اگر هنوز امتحانش نکرده‌اید، چند مجموعه واقعاً تماشایی دارد و من به‌ویژه «جداسازی» را پیشنهاد می‌کنم. Spotify ماهانه $۶.۹۹ است و در طرح دانشجویی خود Hulu را هم ارائه می‌دهد، اما این نسخه تبلیغ‌دار است و همچنان باید وقفه‌های تبلیغاتی را تحمل کنید.

اگر هم به‌دنبال طرحی خانوادگی با ارزش خرید بیشتر هستید، طرح خانوادگی Apple One انتخابی بدیهی است. با پرداخت ماهانه $۲۷.۹۵، شش عضو خانواده به Apple Music، سرویس Apple TV، فضای ذخیره‌سازی 200GB در iCloud و Apple Arcade دسترسی پیدا می‌کنند؛ در مجموع، تنها با پرداخت چند دلار بیشتر پیشنهادی به‌مراتب بهتر خواهید داشت.

دیگر سکوهای موسیقی با هنرمندان منصفانه‌تر رفتار می‌کنند

هنرمندان سزاوار سهمی بیش از پرداخت اسپاتیفای‌اند

این مشکل تازگی ندارد. ماجرا از سال ۲۰۱۴ آغاز شد؛ زمانی که Taylor Swift با این باور که حق هنرمندان منصفانه پرداخت نمی‌شود، همه آثارش را از Spotify بیرون کشید. بیش از یک دهه بعد، آن نگرانی همچنان پابرجاست.

دیگر سکوهای موسیقی مانند Apple Music و Amazon Music به‌ازای هر بار پخش، مبلغ بسیار بیشتری به هنرمندان می‌پردازند؛ رقمی که بسته به رده اشتراک، گاهی تقریباً دو برابر است. دلیل اصلی این تفاوت، رده رایگان Spotify است که درآمد چندانی ایجاد نمی‌کند. این شیوه شاید به جذب کاربران بیشتر کمک کند، اما به هنرمندانی آسیب می‌زند که درآمدشان به پخش اینترنتی وابسته است.

بااین‌حال، آنچه بیشتر آزارم می‌دهد این است که Spotify به میزبانی و تبلیغ موسیقی ساخته‌شده با هوش مصنوعی متهم شده است؛ کاری که فرصت دیده‌شدن و درآمد را از هنرمندان واقعی می‌گیرد. حتی اگر Spotify مستقیماً مسئول نباشد، خودم در فهرست‌های پخش رسمی آن با قطعه‌های فراوانی روبه‌رو شده‌ام که هوش مصنوعی ساخته است و کمبود نظارت و بررسی در این زمینه نگران‌کننده به نظر می‌رسد. در همین حال، این نوازندگان و آهنگ‌سازان واقعی‌اند که برای آفرینش آثارشان وقت و نیرو می‌گذارند و در نهایت زیان می‌بینند.

اگر واقعاً می‌خواهید از هنرمندی پشتیبانی کنید، بهترین راه این است که موسیقی‌اش را بی‌واسطه بخرید. صفحهٔ وینیل، سی‌دی یا نسخهٔ دیجیتال فرقی ندارد؛ در خرید مستقیم، بیشترین سهم درآمد به خود هنرمند می‌رسد. پخش برخط راحت است، اما درآمد چندانی برای هنرمندان ندارد. رفتن به کنسرت‌ها یا خرید محصولات جانبی آنان نیز از بهترین راه‌هاست تا مطمئن شوید حمایت شما واقعاً به دستشان می‌رسد.

الگوریتم اسپاتیفای شیوهٔ کشف موسیقی را برایم خراب کرد

موسیقی کم‌کم شبیه تیک‌تاک شده است

همان‌طور که محتوای کوتاه شبکه‌های اجتماعی ما را تسخیر کرده، همین اتفاق بی‌سروصدا برای کشف موسیقی نیز در حال رخ دادن است. اسپاتیفای دقیقاً می‌داند چه چیزی پیش رویتان بگذارد تا همچنان درگیر بمانید؛ آن هم بر پایهٔ الگوریتمی که نه برای کشف واقعی، بلکه برای افزایش تعامل طراحی شده است.

اگر دقت کنید، بیشتر ترانه‌های بخش دیسکاور اکنون کمتر از دو دقیقه‌اند و طوری ساخته شده‌اند که بی‌درنگ توجهتان را بربایند. هدف ساده است: هرچه زودتر ترجیع‌بند را به گوشتان برسانند، لذتی آنی ایجاد کنند و پیش از آنکه حتی فرصت درک شنیده‌هایتان را پیدا کنید، شما را به قطعهٔ بعدی بفرستند. این روند کمتر به موسیقی و بیشتر به ارضای فوری میل‌ها مربوط است.

بدتر اینکه الگوریتم پیوسته از عادت‌های شنیداری خودتان می‌آموزد تا شما را هرچه بیشتر در اسپاتیفای نگه دارد. بنابراین به‌جای آنکه کمکتان کند چیز تازه‌ای پیدا کنید، بارها و بارها گونه‌های اندکی متفاوت از همان موسیقی همیشگی را پیش رویتان می‌گذارد. تصور می‌کنید در حال کشف ترانه‌های تازه‌اید، اما در واقع همان فرمول تکراری است که دوباره اجرا می‌شود.

انبوه قطعه‌های ساخته‌شده با هوش مصنوعی در اسپاتیفای نیز اوضاع را بهتر نمی‌کند. هرچند این شرکت از هنرمندان می‌خواهد موسیقی تولیدشده با هوش مصنوعی را به‌درستی برچسب بزنند، بسیاری از این آثار همچنان از زیر این الزام می‌گریزند و سر از فهرست‌های پخش دیسکاور درمی‌آورند. هرچه شمار این ترانه‌ها بیشتر شود، جنبهٔ انسانی موسیقی نیز بیشتر رنگ می‌بازد؛ همان چیزی که هیچ الگوریتمی هرگز نمی‌تواند بازآفرینی‌اش کند.

خداحافظی با اسپاتیفای

با اینکه همهٔ فهرست‌های پخشم را به اپل موزیک منتقل کرده‌ام، می‌دانم دلایل من لزوماً دربارهٔ همه صدق نمی‌کند. اگر قابلیت‌های اجتماعی، فهرست‌های پخش و محیط آشنای اسپاتیفای برایتان ارزشمند است، این سرویس همچنان می‌تواند گزینه‌ای عالی باشد. نمی‌توان راحتی استفاده از آن یا کیفیت پیشنهادهایش برای شنیدن تفننی موسیقی را نادیده گرفت.

منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Raghav Sethi است. مشاهده مقاله اصلی