سال گذشته خطر بزرگی کردم و Xbox Elite Series ۲ را خریدم. خوشبختانه این ریسک در نهایت نتیجه داد، چون بهنظر من Series ۲ در حال حاضر بهترین کنترلری است که میتوان برای رایانه شخصی خرید. من بهعنوان یک گیمر رایانههای شخصی، هیچوقت کنترلری پیدا نکرده بودم که کاملاً برازنده این پلتفرم باشد.
از DualShockها و کنترلرهای Xbox گرفته تا محصولات شرکتهای دیگر مانند GameSir و ۸-BitDo، همهچیز را امتحان کردم؛ بااینحال، هیچکدام واقعاً برای رایانه شخصی ساختهشده بهنظر نمیرسیدند. چه پای اتصال ناپایدار بلوتوث در میان باشد و چه دردسر نصب چندین درایور، راهاندازی کنترلر روی رایانه شخصی همیشه قلق خاصی دارد.
با وجود همه شایستگیهای Xbox Elite Series ۲، عجیب است که مایکروسافت تا این اندازه کم درباره محصولی سخن گفته که بیهیچ تردیدی بهترین کنترلر این نسل است.
ایکسباکس الیت سری ۲ هرآنچه از یک کنترلر رایانه شخصی میخواهم در اختیارم میگذارد
باتری بزرگتر و طراحی ارگونومیکتر
Xbox Elite Series ۲ با قیمت $۲۰۰، در اصل ارتقایی ساده برای Elite Series اصلی Xbox One بهشمار میآید. بااینحال، بهبودهای این کنترلر، بهویژه در زمینه ارگونومی و مهمتر از همه باتری، آن را به کنترلر محبوب من تبدیل کردهاند. این محصول برای بازیکنانی مانند من عالی است؛ کسانی که نمیخواهند با سیمها سروکله بزنند، عمر باتری بیشتری میپسندند و درعینحال دوست دارند بدون نصب برنامههای شرکتهای دیگر روی رایانه شخصی خود، به چند گزینه شخصیسازی نیز دسترسی داشته باشند.
Xbox Elite Series ۲ همراه با یک کیف حمل کاربردی عرضه میشود که جایگاه شارژ جداشدنی آن نیز درون همین کیف قرار دارد. هرچند Series ۲ برخلاف Razer Prio واقعاً در جیب جا نمیشود، همین کیف همراه حمل آن را در مقایسه با کنترلرهای معمولی Xbox یا DualSense بسیار آسانتر میکند.
علاوهبراین، یک مجموعه اهرم تعویضپذیر با بافتهای متفاوت، دو اهرم در اندازههای گوناگون که بیشتر برای بازیهای FPS مناسباند، دو مجموعه پدال پشتی، یک کلید جهتنمای تعویضپذیر و یک کابل بافتهشده USB-C دریافت میکنید. برخلاف کنترلر معمولی Xbox Series، باتری Series ۲ جداشدنی نیست.
این کنترلر یک باتری داخلی ۲۰۵۰ mAh دارد که برای حداکثر ۴۰ ساعت بازی شارژ نگه میدارد. البته در آزمایشهای من، هر بار شارژ برای حدود ۳۵ تا ۳۶ ساعت استفاده کافی بود. بله، حتی پس از یک سال استفاده منظم نیز عمر باتری تغییری نکرده است. برنامه Xbox Accessories نیز به شما اجازه میدهد برخی تنظیمات کنترلر را تغییر دهید تا شارژ باتری باز هم بیشتر دوام بیاورد.
حالا که صحبت از Xbox Accessories شد، بد نیست بدانید این برنامه رسمی Xbox را میتوان هم روی Windows و هم روی کنسولهای Xbox Series دریافت کرد و به کمک آن کنترل کاملی بر Series ۲ داشت.
با این برنامه میتوانید نمایههای دلخواه بسازید و بیدرنگ میان آنها جابهجا شوید. همچنین امکان کالیبرهکردن اهرمها، اختصاص ورودیها به دکمههای پشتی و تغییر رنگ چراغ LED جلویی را خواهید داشت. افزونبراین، میتوانید میانافزار کنترلر را نیز با همان برنامه Accessories بهروز کنید. البته اگر تمایلی به استفاده از برنامه ندارید، مشکلی نیست؛ کنترلر همچنان با بیشتر بازیهای رایانهای در Windows ۱۰ و ۱۱ کار خواهد کرد.
از نظر اتصال، Series ۲ هم از بلوتوث و هم از ارتباط بیسیم اختصاصی Xbox پشتیبانی میکند. من از دانگل Xbox Wireless استفاده میکنم که معمولاً در Amazon حدود ۱۰ دلار قیمت دارد.
این دانگل به من اجازه میدهد حداکثر شش کنترلر Xbox را همزمان متصل کنم. ازآنجاکه با یک اتصال اختصاصی روبهرو هستیم، دیگر نگران تداخل کنترلر با ۱۲ دستگاه بلوتوثی دیگر اتاقم نیستم. بهترین بخش ماجرا نیز این است که با اتصال کنترلر از طریق دانگل، میتوانم وضعیت باتری را بررسی کنم و حتی میانافزار آن را بهصورت بیسیم بهروز نگه دارم.
ارگونومی کنترلر نیز عالی است. تمام بدنه با مادهای شبیه لاستیک پوشانده شده تا بهتر در دست جای بگیرد. برخلاف DualSense Edge که پس از چند ساعت بازی بسیار لغزنده میشود، Series ۲ در بیشتر مواقع خشک میماند. حس فلزی و بازخورد لمسی دکمههای Series ۲ را نیز به DualSense ترجیح میدهم، هرچند این صرفاً سلیقه شخصی من است.
یکی از ویژگیهای Series ۲ که واقعاً دوستش دارم، قابلیت گسترده شخصیسازی آن است. اهرمها و کلید جهتنمای Xbox Elite Series ۲ با آهنربا در جای خود نگه داشته میشوند و به همین دلیل، جداکردن و تعویض آنها بسیار آسان است.
شاید هوادار پروپاقرص کنسولها یا بازیهای Xbox نباشم، اما مایکروسافت بیتردید ساخت کنترلرهای خوب را بلد است. از کنترلر کلاسیک Duke برای نخستین Xbox گرفته تا Elite Series ۲ امروزی، طراحی کنترلرهای Xbox همیشه مرا تحتتأثیر قرار داده است.
چرا دوالسنس اج را به ایکسباکس الیت سری ۲ ترجیح ندهیم؟
دستهای خوب که تصمیمهای عجیب در طراحی و عرضه زمینگیرش کردهاند
هیچوقت شیفتهٔ ایدهٔ دستههای بازی «حرفهای» نبودهام. بااینحال، هرچه بازیها پیچیدهتر شدند و سلیقهام از نقشآفرینیهای تکنفرهٔ همیشگی بهسوی بازیهای چندنفره رفت، فهمیدم دکمههای اضافه، یا همان پدالهای پشتی، چقدر سودمندند. همین مهمترین دلیلی بود که پس از عرضهٔ DualSense Edge در سال ۲۰۲۳ آن را خریدم. اما با آنکه Edge بهلطف ماهیت DualSense خود دستهٔ بسیار خوبی است، در نهایت ناامیدم کرد.
این دسته بهعنوان گزینهای «حرفهای» برای بازیکنان تبلیغ میشود، اما همزمان از چند جنبه و با هر معیار عینی، از DualSense اصلی ضعیفتر است.
برای شروع، دوام باتری Edge بهمراتب کمتر و وزنش بیشتر است و قیمت بسیار بالاتری هم از DualSense دارد؛ تازه خود DualSense استاندارد هم دستهٔ نسبتاً گرانقیمتی است. بدتر از همه اینکه Edge همچنان از همان ماژولهای استیک DualSense معمولی بهره میبرد؛ ماژولهایی که بهشدت مستعد دریفت هستند.
استیکهای تعویضپذیر ایدهای نو هستند که در عمل شکست خوردهاند.
تنها پس از یک سال استفاده، جویاستیک سمت راست دستگاه من دچار دریفت شد. PlayStation البته DualSense Edge را بهدلیل برخورداری از ماژولهای استیک تعویضپذیر، گزینهای «شخصیسازیپذیرتر» برای بازیکنان معرفی میکند.
من هم این وعده را باور کرده بودم و با خودم میگفتم حتی اگر یکی از استیکها دچار دریفت شود، میتوانم بهجای پرداخت ۶۰ تا ۷۰ دلار برای یک دستهٔ کاملاً نو، فقط با ۲۰ دلار ماژول جایگزین بخرم. اما در کمال تعجب، تنها یک سال پس از عرضهٔ رسمی دسته، پیدا کردن این ماژولها بهشدت دشوار شد.
نه در Amazon و نه در فروشگاه محلی PlayStation هیچگاه ماژولی موجود پیدا نکردم. سرانجام ناچار شدم حدود ۵۰ دلار بپردازم تا یک ماژول استیک از ژاپن برایم فرستاده شود؛ اما با چنین هزینهای عملاً میتوانستم یک دستهٔ نو بخرم.
ایدهٔ استیکهای تعویضپذیر واقعاً تازه است، اما وقتی ماژولها با قیمتی منطقی و بهآسانی در دسترس نباشند، عملاً فایدهای ندارد. در نهایت، حتی اگر بیش از ۲۰۰ دلار برای DualSense Edge بپردازید، باز هم باید با دریفت استیک کنار بیایید و تنها دو راه پیش رو دارید: استیکها را خودتان عوض کنید و ضمانتنامه را از اعتبار بیندازید، یا دستهای نو بخرید.
البته Xbox Elite Series ۲ نیز از نظر جویاستیک وضعیت بهتری ندارد و همچنان از همان استیکهای مبتنی بر پتانسیومترِ دستههای اصلی سری Xbox استفاده میکند.
بااینهمه، از نظر دوام باتری دستکم بر DualSense Edge برتری دارد—و اینبار بازی با واژهٔ Edge در کار نیست. افزون بر این، پدالهای پشتی بیشتری دارد که در بازیهای اکشن پرشتابی مانند بتلفیلد ۶، الدن رینگ نایترین و حتی مانستر هانتر وایلدز فوقالعاده کاربردیاند.
استیکهایش را نیز میتوان بهآسانی با نمونههای TMR یا اثر هال جایگزین کرد. بهترین بخش ماجرا این است که برای باز کردن Elite Series ۲ فقط به یک ابزار قاببازکن و یک پیچگوشتی نیاز دارید.
با اینکه موافقم DualSense Edge دستهای عالی است، برای من ترجیح دادن آن به Elite Series ۲ چندان منطقی نبود. بااینحال، اگر فقط روی PS5 بازی میکنید، بهگمانم DualSense Edge همچنان بهترین دستهای است که میتوانید بخرید؛ البته به شرط آنکه مشکلی با پرداخت ۲۰۰ دلار برای یک دسته نداشته باشید.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Suman Biswas است. مشاهده مقاله اصلی