پوشهها راهی عالی برای سازماندهی فایلها و مرتب نگه داشتن همه چیز هستند. اما مدیریت تعداد زیادی از آنها میتواند به یک کابوس تبدیل شود، بهخصوص زمانی که میخواهید پوشهای با هزاران فایل را به مکان جدیدی منتقل کنید.
راهحل من برای این مشکل نسبتاً ساده بود: یک VHD ایجاد کنم و فایلهایم را در آن ذخیره کنم. دیسک سخت مجازی یکی از ویژگیهای پنهان مورد علاقه من در ویندوز است و وقتی شروع به استفاده از آن برای پروژهها و نسخههای پشتیبان خود کردم، متوجه شدم که میتواند کارهایی انجام دهد که یک پوشه معمولی هرگز نمیتواند.
نصب به عنوان یک دیسک مجزا
در ویندوز، یک درایو مجازی به عنوان درایو مستقل خودش سوار (Mount) میشود. شما حرف D:، E: یا هر حرفی که در دسترس باشد را دریافت میکنید، که با فضای آزاد، ظرفیت و برچسب حجم (Volume Label) گزارش شده خودش کامل میشود. و هیچ یک از اینها به دیسک فیزیکی که روی آن قرار دارد بستگی ندارد. با این ویژگی، میتوانید یک درایو مجازی را به همان روشی که یک فلش USB را خارج (Eject) میکنید، متصل و جدا کنید. با جدا کردن آن، محتویات بلافاصله از درخت فایل شما ناپدید میشوند و لحظهای که دوباره آن را سوار میکنید ظاهر میشوند.
در مقابل، یک پوشه فضای هر درایوی که روی آن قرار دارد را گزارش میدهد. میتوانید آن را حذف یا پنهان کنید، اما نمیتوانید آن را به طور تمیز قطع کنید در حالی که دادهها دستنخورده و آماده اتصال مجدد باقی میمانند. با یک VHD، فایل روی درایو شما قرار دارد و شما تصمیم میگیرید که چه زمانی محتویات آن قابل مشاهده باشد.
ایمنسازی فایلهای حساس بدون رمزگذاری کل دیسک
رمزگذاری کامل دیسک با BitLocker برای محافظت از همه چیز روی رایانه شما عالی است. اما این یک رویکرد همه یا هیچ است. پس از بوت شدن و احراز هویت، کل درایو برای بقیه جلسه باز میماند. شما نمیتوانید فقط تعداد انگشتشماری از فایلهای خصوصی را به طور انتخابی قفل کنید و بقیه را در دسترس بگذارید.
یک VHD راهی برای دور زدن این مشکل به شما میدهد. از آنجا که ویندوز با یک VHD سوار شده مانند یک درایو واقعی رفتار میکند، میتوانید یک VHD را با BitLocker رمزگذاری کنید و از آن به عنوان یک محفظه قابل قفل برای فایلهای حساس خود استفاده کنید. در صورت نیاز به دسترسی آن را سوار کنید، در صورت اتمام کار آن را خارج کنید تا به طور خودکار قفل شود.
نکته قابل توجه این است که یک VHD رمزگذاری شده از سیستمعامل، فایلهای موقت یا فضای Swap شما محافظت نمیکند. برای آن، رمزگذاری کامل دیسک هنوز پاسخگو است. اما برای نگه داشتن مجموعه خاصی از اسناد خصوصی در پشت یک رمز عبور بدون ابزار اضافی، این کار را به خوبی انجام میدهد.
فضایی مجزا برای ابزارهای توسعه شما
اگر ابزارهای توسعه و IDEهای زیادی را نصب میکنید، آنها فایلها را در سراسر درایو سیستم شما پراکنده میکنند و فضای ذخیرهسازی را به سرعت اشغال میکنند. حذف نصب آنها به ندرت همه چیز را تمیز میکند و پس از چند ماه با یک درایو شلوغ و بدون راهی آسان برای بازیابی فضا مواجه میشوید.
باز هم، یک VHD از بروز این مشکل در وهله اول جلوگیری میکند. میتوانید هر ابزار را در دیسک سخت مجازی خودش نصب کنید که در یک پوشه یا یک حرف درایو مجزا سوار میشود. زمانی که روی پروژهای کار نمیکنید، VHD را جدا کنید. آن تک فایل را میتوان بایگانی کرد، به حافظه خارجی منتقل کرد یا بدون باقی گذاشتن فایلهای اضافی حذف کرد. اگر تا به حال با یک فایل متورم VHDX از WSL یا Docker مواجه شدهاید که فضای ذخیرهسازی را میبلعد، میدانید که محیطهای توسعه تا چه حد میتوانند فضا را در سکوت مصرف کنند.
این روش با برنامههای قابل حمل (Portable) یا مستقل به بهترین شکل کار میکند، زیرا برخی از نصبکنندهها صرفنظر از مسیری که تعیین میکنید، در رجیستری مینویسند. اما برای ابزارهایی مانند Arduino IDE، VS Code Portable یا SDKهای مستقل، به خوبی عمل میکند.
اعمال محدودیت اندازه ثابت
یک پوشه هیچ مفهومی از محدودیت اندازه ندارد و تا زمانی که دیسک فیزیکی پر شود، رشد میکند. اگر پروژهای فایلهای لاگ یا دادههای کش بزرگی ایجاد کند، میتواند در سکوت متورم شده و هر چیز دیگری را روی درایو تحت فشار قرار دهد.
وقتی یک VHD ایجاد میکنید، حداکثر اندازه را تعیین میکنید. یک دیسک مجازی ثابت ۱۰ گیگابایتی هرگز از ۱۰ گیگابایت تجاوز نمیکند، مهم نیست که درایو زیرین چقدر فضای خالی دارد. هنگامی که VHD پر شد، خطای «دیسک پر است» در داخل آن دریافت میکنید، اما بقیه سیستم شما تحت تأثیر قرار نمیگیرد.
این مورد برای ماشینهای اشتراکی یا هر سناریویی که در آن یک پروژه نباید فضای پروژه دیگری را اشغال کند، مفید است. علاوه بر این، VHDهای پویا حد وسطی را ارائه میدهند: آنها کوچک شروع میشوند و با اضافه کردن دادهها رشد میکنند، اما همچنان به حداکثر سقفی که در طول ایجاد تنظیم کردهاید احترام میگذارند.
پشتیبانی از فرمتهای فایل سیستم متفاوت با میزبان
یک پوشه هر فایل سیستمی را که درایو والد آن استفاده میکند به ارث میبرد. اگر درایو اصلی شما NTFS باشد، هر پوشهای که روی آن قرار دارد NTFS است. بنابراین، شما هیچ انتخابی در این مورد ندارید.
میتوانید یک VHD را با فایل سیستمی متفاوت از میزبان فرمت کنید. یکی با فرمت FAT32 روی یک درایو NTFS ایجاد کنید تا آزمایش کنید که چگونه یک دستگاه قابل حمل فایلها را میخواند، یا یک دیسک مجازی ext4 را سوار کنید تا ساختارهای فایل سازگار با لینوکس را بدون ترک ویندوز آزمایش کنید.
اگر توسعهدهندهای هستید که نحوه مدیریت فایلسیستمهای مختلف توسط برنامه خود را آزمایش میکنید، یا نیاز به آمادهسازی فایلها برای دستگاهی دارید که فقط FAT32 را میخواند، یک VHD شما را از فرمت مجدد درایوها یا پارتیشنهای واقعی نجات میدهد. شما یک محیط ایزوله با فایل سیستم دقیق مورد نیاز خود دریافت میکنید.
جابجایی یا پشتیبانگیری به عنوان یک فایل منفرد قابل حمل
یکی از موارد استفادهای که تقریباً برای همه مفید است، این است که یک VHD چقدر جابجایی پوشههای بزرگ با هزاران فایل را آسان میکند. از آنجا که یک درایو مجازی توسط یک فایل (.vhdx، .vhd یا .img) پشتیبانی میشود، میتوانید با جابجایی یک فایل منفرد، کل درایو را کپی، منتقل یا از آن نسخه پشتیبان تهیه کنید. تمام پوشهها، مجوزها، متادیتا و ساختارهای فایل در داخل آن همراه میشوند.
شما میتوانید پوشه را فشرده (Zip) کنید تا قابلیت حمل یکپارچه به دست آورید، اما در آن صورت باید ابتدا همه چیز را فشرده کرده و در سمت دیگر استخراج کنید. با یک VHD، تنها کاری که باید انجام دهید این است که فایل را سوار کنید و دادههای شما بلافاصله بدون نیاز به هیچگونه استخراجی قابل استفاده هستند.
نصب سیستمعامل روی آن
یک درایو مجازی محدود به ذخیره فایلها نیست. میتوانید یک سیستمعامل کاملاً قابل بوت را درون آن نصب کنید، درست مانند یک هارد دیسک واقعی.
به طور معمول، اگر میخواهید دو نسخه از ویندوز را به صورت دوال بوت داشته باشید، به یک درایو فیزیکی دوم نیاز دارید، یا باید پارتیشن موجود خود را کوچک کنید تا فضا باز شود. هر دو گزینه تا حدودی دائمی هستند و خطراتی به همراه دارند.
از آنجا که ویندوز میتواند یک VHDX را به عنوان یک دیسک واقعی در نظر بگیرد، میتوانید ویندوز را در آن فایل نصب کرده و یک ورودی منوی بوت اضافه کنید. هنگام راهاندازی، رایانه VHD را به عنوان یک گزینه در کنار سیستمعامل معمولی شما فهرست میکند. و زمانی که میخواهید آن را حذف کنید، فایل و ورودی بوت را پاک کنید. یا اگر میخواهید محیط آزمایشی خود را تکرار کنید، بدون لمس جدول پارتیشن واقعی خود، فایل را کپی کنید.
تنظیم این کار به ابزارهای اضافی و مراحل پیکربندی بوت نیاز دارد و ممکن است با برخی رفتارهای عجیب بوت لودر مواجه شوید. اما برای آزمایش نسخههای اینسایدر یا دادن محیط ایزوله به شخص دیگری روی همان دستگاه، کارآمد است.
ویاچدیها کمارزشترین ویژگی ویندوز هستند
یک VHD جایگزینی برای پوشهها نیست. شما قرار نیست پوشههای دانلود یا اسناد خود را در یک درایو مجازی ذخیره کنید. اما برای هر چیزی که از جداسازی، قابلیت حمل، رمزگذاری یا کنترل اندازه بهره میبرد، یک VHD کارهایی انجام میدهد که یک پوشه به سادگی نمیتواند.
بهترین راه برای فکر کردن در مورد آن به عنوان یک دیسک سخت معمولی است، با این تفاوت که قابل حمل است. میتوانید آن را جابجا کنید، کپی کنید، در فضای ابری آپلود کنید، با BitLocker رمزگذاری کنید و روی هر دستگاه ویندوزی سوار کنید. هنگامی که شروع به استفاده از درایوهای مجازی برای کارهای درست میکنید، بازگشت به مدیریت همه چیز فقط از طریق پوشهها دشوار خواهد بود.
منبع: این مطلب یک بومیسازی و بازنویسی تحریریهای بر اساس مقالهای از MakeUseOf نوشته Tashreef Shareef است: مشاهده مقاله اصلی.