تنظیمات ۲٫۴ گیگاهرتزی روترتان را باز کنید تا فهرستی کشویی با ۱۱ گزینه ببینید؛ گزینههایی که ظاهراً هرکدام انتخابی واقعیاند و میتوانند بر سیگنال شما اثر بگذارند.
البته این فهرست دروغ نمیگوید. هر کانال از نظر تداخل نتیجه متفاوتی میدهد، اما نحوه نمایش گزینهها چنین القا میکند که همه کانالها تجربهای یکسان ارائه میدهند.
حقیقت این است که در وایفای ۲٫۴ گیگاهرتزی، فقط سه کانال ارزش استفاده دارند؛ تازه انتخاب میان آنها نیز بسته به محل زندگی شما میتواند دردسرساز باشد.
چرا فهرست کشویی کانالهای ۲٫۴ گیگاهرتز ناخواسته گمراهتان میکند
طیف اندک، رقابت فراوان
باند ۲٫۴ گیگاهرتز، فارغ از اینکه کجا باشید، شلوغترین باند وایفای است. این باند در بیشتر نقاط جهان قدیمیترین باندِ در حال استفاده است؛ بنابراین معمولاً بیشترین شمار دستگاهها را در خود جای میدهد که همگی برای دریافت سیگنال با هم رقابت میکنند.
افزون بر این، کل باند وایفای ۲٫۴ گیگاهرتز فقط از ۲۴۰۰ تا ۲۴۸۳٫۵ مگاهرتز گسترده است؛ یعنی برای همه دستگاههایی که میخواهند متصل شوند، تنها ۸۳٫۵ مگاهرتز طیف قابلاستفاده باقی میماند. این ۸۳٫۵ مگاهرتز به ۱۱ کانال با فاصله تنها ۵ مگاهرتز تقسیم شده است؛ وضعیتی که انبوهی از کانالهای همپوشان را در یک فضای مشترک پدید میآورد.
با در نظر گرفتن پهنای همه کانالها، هرکدام حدود ۲۲ مگاهرتز پهنای سیگنال دارند. به همین دلیل، در سراسر این طیف فقط کانالهای ۱، ۶ و ۱۱ واقعاً فضای «آزاد» برای کار دارند و باید عملکرد بهتری در وایفای ارائه دهند.
بیشتر فهرستهای کشویی وایفای این واقعیت را بهخوبی آشکار نمیکنند. معمولاً شماره کانالها را میبینید، اما مسئله همپوشانی روشن نمیشود.
برای بهترین سیگنال وایفای ۲٫۴ گیگاهرتزی، کانال ۱، ۶ یا ۱۱ را انتخاب کنید
همهچیز به فاصله شمارهها بستگی دارد
ممکن است این انتخابها در نگاه نخست کمی دلبخواهی به نظر برسند، اما وقتی ببینید طیف چگونه شکسته و تقسیم شده است، منطق آن روشنتر میشود.
کانالهای ۱، ۶ و ۱۱ پنج شماره از یکدیگر فاصله دارند؛ یعنی فاصله میان مرکز آنها ۲۵ مگاهرتز است. این مقدار برای جدا کردن پهنای ۲۲ مگاهرتزی هر کانال از دیگری کافی است و حتی نوار باریکی بهعنوان فاصله محافظ باقی میگذارد.
در باند ۲٫۴ گیگاهرتز، همهچیز فشرده است. برای نمونه، اگر کانال ۹ را انتخاب کنید، با کانالهای ۶ و ۱۱ همپوشانی پیدا میکنید و در سیگنال افرادی که از آن کانالها استفاده میکنند اختلال به وجود میآورید. این مسئله ممکن است بر سیگنال خودتان هم اثر بگذارد. اگر هم برای انتخاب میانه، کانال ۳ را برگزینید، با همان مشکل روبهرو خواهید شد.
در اینجا از ابتدا تا انتها با سیگنالهای همپوشان وایفای سروکار دارید. متأسفانه، نمیتوان یک مقدار ثابت برای میزان کاهش پهنای باند یا نوع مشکلات حاصل از آن تعیین کرد. دلیلش این است که دستگاههای وایفایِ مشترک در یک کانال، اساساً نوبتی داده میفرستند تا مطمئن شوند ارسال به مقصد درست میرسد.
سیگنالهای همپوشان بیشتر، یعنی نوبتدادن بیشتر؛ و این تأخیر بهمرور جمع میشود. نتیجه، افزایش مکث و بریدهبریدهشدن تماسهای تصویری و بازیهای شماست و در مجموع شبکه را کندتر از آنچه واقعاً هست نشان میدهد.
روتر شما شاید امکان انتخاب خودکار بهترین کانال را داشته باشد
اما «خودکار» همیشه واقعاً خودکار نیست
روتر شما ممکن است گزینهای برای انتخاب خودکار کانال داشته باشد. روتر محیط اطراف را برای یافتن سیگنالهای رقیب بررسی میکند و اگر همهچیز درست پیش برود، کانالی را با کمترین میزان همپوشانی سیگنالهای وایفای برمیگزیند و شما را روی همان تنظیم میکند.
اسکن خودکار، بسته به سازنده روتر، میتواند معنای متفاوتی داشته باشد. در یک روتر، ممکن است اسکن خودکار فقط هنگام نخستین راهاندازی روتر انجام شود و پس از آن دیگر تکرار نشود. در روتر دیگر، شاید دستگاه هر روز دوباره محیط را بررسی کند تا همواره بهترین کانال را برایتان نگه دارد.
بهترین کار این است که وارد تنظیمات روترتان شوید و توضیحات ریز را بخوانید؛ یا نام سازنده و مدل روتر را در یک جستوجوی اینترنتی یا هوش مصنوعی وارد کنید و پرسشهایتان را بپرسید.
انتخاب دستی کانال ۲٫۴ گیگاهرتزی نیز امکانپذیر است
برای انتخاب کانال مناسب به برنامه تحلیلگر وایفای نیاز دارید
راه دیگر این است که خودتان دستبهکار شوید و کانال وایفای را انتخاب کنید. همانطور که گفته شد، همچنان باید یکی از کانالهای ۱، ۶ یا ۱۱ را برگزینید؛ اما انتخاب دستی به این معناست که ممکن است باز هم با فرد دیگری روبهرو شوید که از همان کانال استفاده میکند. البته در برخی مناطق، این وضعیت اجتنابناپذیر است.
اینجاست که به یک برنامهٔ تحلیل Wi‑Fi نیاز دارید؛ برنامهای که بتواند محدوده را بهصورت دستی برای یافتن سیگنالهای رقیب پویش کند و به شما در انتخاب خلوتترین کانال کمک برساند. در دستگاههای اندرویدی، برنامهٔ قدیمی و خوشنام Wi‑Fi Analyzer همچنان بهترین گزینه است؛ در iOS نیز AirPort در خود دستگاهتان وجود دارد و میتواند کار مشابهی انجام دهد.
پویش را عصرها انجام دهید، نه اواسط صبح. شلوغی شبکه از الگوهای رفتاری انسانها پیروی میکند. اگر ساعت ۱۰ صبحِ یک سهشنبه پویش کنید، تصویری آرامتر از ساعت ۸ شب میبینید؛ زمانی که همه به خانه برگشتهاند و مشغول تماشای آنلاین چیزی هستند.
وقتی تصویری از شبکههای Wi‑Fi اطراف خود به دست آوردید، میتوانید یک کانال Wi‑Fi در باند ۲٫۴ گیگاهرتز برگزینید و آن را ثابت نگه دارید.
نکتهٔ دیگر این است که باید پویش را با فاصلههای زمانی معقول تکرار کنید تا شبکههای دیگری را که تغییر کردهاند نیز شناسایی کنید. ممکن است دیگران هم درست مانند شما در حال جابهجا کردن کانالهای Wi‑Fi خود باشند و در این فرایند، دوباره با شبکهٔ شما همپوشانی پیدا کنند!
اگر میتوانید، دستگاهها را به باند ۵ یا ۶ گیگاهرتز منتقل کنید
اگر امکانش را دارید و دستگاهتان پشتیبانی میکند، آنها را به باندهای سریعتر ۵ و ۶ گیگاهرتز منتقل کنید. این باندها افزون بر سرعت بیشتر نسبت به ۲٫۴ گیگاهرتز، طیف شبکهٔ آزاد بیشتری هم دارند؛ یعنی سیگنالهای رقیب کمتر و در نتیجه، احتمال پایداری بهتر Wi‑Fi بیشتر است.
در برخی موارد، دستگاهها ناچارند روی Wi‑Fi با باند ۲٫۴ گیگاهرتز باقی بمانند. بعضی دستگاههای قدیمیتر، مانند پریزها و چراغهای خانهٔ هوشمند و موارد مشابه، فناوری لازم برای رفتن به باندهای سریعتر را ندارند. بااینحال، انتقال دستگاههای دیگر از باند ۲٫۴ گیگاهرتز، طیف را برای دستگاههایی که نمیتوانند جابهجا شوند آزاد میکند؛ بنابراین در عمل، همه سود میبرند.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Gavin Phillips است. مشاهده مقاله اصلی