تلویزیون CanvasTV زیرزمینم به تقلا افتاده بود. منوها با تأخیر واکنش نشان میدادند، باز شدن برنامهها بیش از حد طول میکشید و دستگاه بسیار پیرتر از سن واقعیاش به نظر میرسید. گمان میکردم مقصر از همان ابتدا روشن است: انبوهی از برنامههای ازپیشنصبشده که هرگز به آنها دست نمیزنم. پس منوی حافظه را باز کردم و انتظار داشتم با کشویی پر از سرویسهای پخش متروک روبهرو شوم.
البته آن برنامهها آنجا بودند، اما کوچکترین بخش مشکل به شمار میرفتند. در میان سه تلویزیون هنری و دو تلویزیون TCL Roku من، روشن شد که مقصران اصلی اشغال حافظه چیزهاییاند که خودم بیفکر روی دستگاهها ریختهام، بهعلاوه تودهای از دادهها که تلویزیون خودبهخود گرد آورده بود. در ادامه میگویم چه چیزهایی واقعاً حافظه را پر کرده بودند و کدامها را پاک کردم.
برنامههای بیاستفاده کمترین سهم را داشتند
حافظه نهان و پروندههای موقت از خود برنامهها جاگیرترند
حتی برنامهای که هرگز بازش نمیکنید، چند مگابایت جا میگیرد؛ آزاردهنده است، اما چندان مهم نیست. دردسر بزرگتر، چیزهایی است که برنامههای پرکاربرد بر جا میگذارند. سرویسهای پخش برای آنکه همهچیز سریعتر بارگذاری شود، تصویرهای بندانگشتی، کلیپهای پیشنمایش و پروندههای موقت را در حافظه نهان نگه میدارند؛ این دادهها نیز با هر بار پیمایش در منو یا آغاز یک برنامه بیشتر میشوند.
در Hisense CanvasTV من که Google TV را اجرا میکند، دیدن ابعاد مشکل آسان بود. به «تنظیمات > سیستم > فضای ذخیرهسازی» بروید تا فهرست تفکیکی برنامهها و دادههای نهان هرکدام را ببینید. حجم چند برنامه پرکاربرد من به چند برابر اندازه نصبشان رسیده بود. پاکسازی آنها سریع است: «تنظیمات > برنامهها > مشاهده همه برنامهها» را باز کنید، برنامه دردسرساز را برگزینید و «پاک کردن حافظه نهان» را بزنید. بار بعد که برنامه را اجرا کنید، دادههای موردنیازش را دوباره میسازد.
کتابخانه هنریام غول واقعی حافظهخوار بود
هر اثر 4K بهصورت یک پروندهٔ تصویری کامل در حافظه ذخیره میشود
اینجا بود که رقم مصرف حافظه ناگهان جهش کرد. تلویزیون ۵۵ اینچی Frame TV من و CanvasTV که بهجای دومین تلویزیون Samsung خریدم، هر دو حالت هنری دارند و هنگام بیکار بودن نمایشگر، نقاشی یا عکسی را نشان میدهند. هر اثر یک تصویر 4K است و تلویزیون آن را در حافظه داخلی نگه میدارد تا مجبور نباشد هر بار دوباره از اینترنت دریافتش کند.
اگر تنها چند اثر ذخیره کنید، متوجه چیزی نمیشوید. اما کافی است همان نگارخانه چرخانی را بسازید که این تلویزیونها عملاً شما را به داشتنش وسوسه میکنند و عکسهای خودتان را نیز به آن بیفزایید؛ ناگهان دهها پرونده چندمگابایتی روی حافظهای دارید که از همان ابتدا هم چندان جادار نبوده است. من عکسهای سفر، تصاویر خانوادگی و مجموعهای از آثار هنری بارگیریشده را روی تلویزیونهای هنریام ریخته بودم. محدود کردن مجموعه به آثاری که واقعاً در چرخه نمایش قرار میدادم، بیش از حذف تمام برنامههای بیاستفاده رویهمرفته فضا آزاد کرد.
تلویزیون پیوسته آنچه را میبینم به خاطر میسپارد
ردیف پیشنهادها و سابقه تماشا فقط در فضای ابری نیستند
به ردیف پیشنهادهای صفحه اصلی نگاه کنید. تکتک آن کاشیها یک تصویرند که اغلب کلیپ پیشنمایش کوتاهی نیز همراهشان است؛ همه اینها در حافظه نهان تلویزیون میمانند تا رابط کاربری چابک و روان به نظر برسد. هرچه بیشتر از تلویزیون استفاده کنید، حجم بیشتری از این محتوای پیشنهادی را نگه میدارد. زیر همه آنها نیز سابقه تماشای شما قرار دارد؛ اطلاعاتی که تلویزیونهای هوشمند امروزی با جزئیاتی نگرانکننده ثبت و در حافظه داخلی ذخیره میکنند تا خوراک همان پیشنهادها باشد. هیچیک از این دادهها در فهرست برنامهها دیده نمیشوند و به همین دلیل بهآسانی از نگاهتان پنهان میمانند.
دادههای پیشنهادی را نمیتوان بهسادگی حافظه نهان یک برنامه پاک کرد، اما خروج از نمایه و ورود دوباره به آن، یا بازنشانی تنظیمات تبلیغات و تماشا، بخش چشمگیری از این دادهها را کنار میزند. در Google TV، بازنشانی شناسه تبلیغاتی و متوقف کردن سابقه تماشا، سرعت انباشته شدن دادهها در CanvasTV من را کاهش داد.
بازیها و برنامههای جانبی فراموششده
بازیهای سبک و برنامههای جانبی بیش از انتظار جا میگیرند
Google TV و دیگر تلویزیونهای مبتنی بر Android امکان نصب بازی را میدهند و حجم این بازیها بسیار بیشتر از هر برنامهٔ پخش ویدئو است. چند ماه پیش دو بازی سبک روی CanvasTV نصب کرده بودم، دو بار بازیشان کردم و سپس وجودشان را از یاد بردم. حجم همین دو بازی رویهم از تمام سرویسهای پخش نصبشده روی تلویزیون بیشتر بود.
برنامههای نصبشده از منابع جانبی نیز در همین دسته جای میگیرند؛ یعنی هر چیزی که برای جبران کمبودهای فهرست داخلی، بیرون از فروشگاه رسمی نصب کردهاید. تلویزیونهای Tizen شرکت Samsung و تلویزیونهای Roku اختیار بسیار کمتری برای مدیریت این بخش به شما میدهند؛ موضوعی که هم مزیت است و هم عیب. از یک سو چیزهای کمتری میتوانند حافظه را پر کنند و از سوی دیگر، تقریباً هیچ راهی برای فهمیدن عامل اشغال آن ندارید. در این پلتفرمها، حذف برنامههای بیاستفاده تقریباً تنها ابزاری است که در اختیارتان قرار میگیرد.
حافظه را خالی کنید و از تلویزیون اینهمه کار نکشید
کند شدن تلویزیون هوشمند معمولاً نشانهٔ به آخر رسیدن عمرش نیست؛ بهاحتمال زیاد حافظهاش پر شده است، آن هم نه فقط از برنامههای بلااستفادهای که همه توصیه میکنند پیش از هر چیز پاکشان کنید. کافی است ده دقیقه در منوی فضای ذخیرهسازی وقت بگذارید، حافظهٔ نهان را پاک کنید، مجموعهٔ آثار هنریتان را سبکتر کنید و بازیهایی را که از یاد بردهاید حذف کنید تا بیشتر تلویزیونها جانی دوباره و کاملاً محسوس بگیرند. اما راهحل ماندگارتر این است که دیگر چندان به نرمافزار خود تلویزیون متکی نباشید.
با وصل کردن یک پخشکنندهٔ اختصاصی مانند Google TV Streamer، اجرای برنامهها، نگهداری حافظهٔ نهان و بهروزرسانی پیوستهٔ پیشنهادها را به سختافزاری میسپارید که برای همین کار ساخته شده است؛ در نتیجه، نمایشگر تلویزیون میتواند همان کاری را انجام دهد که واقعاً در آن مهارت دارد.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Jonathon Jachura است. مشاهده مقاله اصلی