کارت microSD شما پنج رده‌بندی سرعت دارد؛ احتمالاً هم به رده اشتباهی نگاه می‌کنید

خرید کارت microSD باید یکی از ساده‌ترین خریدهای فناوری باشد: ظرفیت موردنیازتان را انتخاب کنید، کارتی از یک برند مطمئن بردارید و به کارتان برسید. اما کافی است نگاهی دقیق‌تر به کارت بیندازید تا با C10،‏ U3،‏ V30،‏ A2، یک عدد رومی و رقمی غول‌آسا برای سرعت خواندن روبه‌رو شوید که همگی روی تکه‌ای پلاستیک کوچک‌تر از ناخن شست شما برای جلب توجه با هم رقابت می‌کنند.

بیشتر مردم این آشفته‌بازار را می‌بینند، فرض می‌کنند هرچه عدد بزرگ‌تر باشد کارت سریع‌تر است و پرونده را می‌بندند؛ حق هم دارند. هیچ‌کس نمی‌خواهد فقط برای خرید یک کارت 128GB از Amazon، مدرک فرعی حافظه‌های فلش بگیرد. مشکل اینجاست که این نمادها گونه‌های متفاوتی از سرعت را می‌سنجند و عددی که سازندگان بیش از همه به رخ می‌کشند، شاید ارتباط چندانی با کاری نداشته باشد که کارت را برایش خریده‌اید.

این همه حروف، پنج کار متفاوت انجام می‌دهند

هرکدام از این نشان‌ها معنای متفاوتی دارند

ساده‌ترین اشتباه این است که تصور کنیم همه این نشان‌های سرعت، پله‌های یک نردبان مرتب‌اند؛ اما چنین نیست. با سریع‌ترشدن کارت‌ها و افزایش نیاز دستگاه‌ها، انجمن SD پیوسته رده‌های کارایی تازه‌ای افزود. به همین دلیل است که یک کارت کوچک microSD سرانجام شبیه خودروی مسابقه‌ای شد که سراسر بدنه‌اش را نشان حامیان مالی پوشانده است.

سه رده‌بندی نخست را به‌ویژه آسان می‌توان با هم اشتباه گرفت، چون هم‌پوشانی زیادی دارند. C10 سرعت نوشتن ترتیبی دست‌کم 10MB/s را تضمین می‌کند، U1 نیز به 10MB/s می‌رسد و V10 هم ــ بله، باز هم ــ 10MB/s است. یک پله بالاتر، U3 و V30 هر دو به 30MB/s اشاره می‌کنند؛ تکراری که آدم را به شک می‌اندازد آیا هیچ‌یک از دست‌اندرکاران تخته‌سفیدی در اختیار داشته‌اند یا نه.

بااین‌حال، این هم‌ارزی عددی به آن معنا نیست که U1 و V10 را می‌توان به‌جای یکدیگر به کار برد. هر رده برای شیوه‌های دسترسی و نیازمندی‌های میزبان ویژه خود طراحی شده است؛ بنابراین اگر دفترچه راهنمای دوربین مشخصاً V30 را می‌خواهد، پاسخ از پیش روشن است. با خرید کارت V30 دیگر لازم نیست میان قفسه‌های فروشگاه لوازم الکترونیکی بایستید و تاریخچه نام‌گذاری‌های انجمن SD را مهندسی معکوس کنید.

عدد رومی به موضوع کاملاً متفاوتی اشاره دارد. UHS-I،‏ UHS-II و UHS-III رابط گذرگاه میان کارت و دستگاه میزبان را مشخص می‌کنند؛ رابطی که سقف سرعت جابه‌جایی داده در این اتصال را تعیین می‌کند. در چارچوب استاندارد، UHS-I به 104MB/s می‌رسد. UHS-II در حالت نیمه‌دوطرفه می‌تواند به 312MB/s برسد و بیشینه سرعت UHS-III نیز 624MB/s است. این اعداد توان رابط را نشان می‌دهند، نه سرعت تضمین‌شده خود کارت؛ تفاوتی که وقتی بسته‌بندی محصول اعداد حتی بزرگ‌تری را فریاد می‌زند، اهمیت زیادی پیدا می‌کند.

A1 و A2 مسیر دیگری را در پیش می‌گیرند، زیرا سرعت ترتیبی چیز زیادی درباره رفتار کارت هنگام بازکردن، به‌روزرسانی و ساخت مداوم پرونده‌های کوچک به دست یک برنامه نمی‌گوید. A1 به دست‌کم ۱,۵۰۰ عملیات خواندن تصادفی در ثانیه و ۵۰۰ عملیات نوشتن تصادفی در ثانیه نیاز دارد؛ معیاری که با IOPS، یعنی تعداد عملیات ورودی/خروجی در هر ثانیه، سنجیده می‌شود. A2 این کمینه‌ها را به‌ترتیب به ۴,۰۰۰ و ۲,۰۰۰ افزایش می‌دهد. هر دو رده همچنان باید کارایی ترتیبی پایدار دست‌کم 10MB/s داشته باشند.

A2 یک تبصره‌ی حسابی آزاردهنده هم دارد: دستگاه میزبان باید از قابلیت‌های A2 پشتیبانی کند تا کارت بتواند همه‌ی توانش را به نمایش بگذارد. بنابراین، پرداخت پول بیشتر برای آن نشان تجاری قرار نیست به‌طور جادویی صف‌بندی فرمان‌ها و حافظه‌ی نهان را به دستگاهی قدیمی یاد بدهد. رده‌ی کارایی برنامه‌ها برای کارهایی مانند اجرای برنامه از حافظه‌ی جداشدنی طراحی شده است؛ ضمن اینکه هنوز هم راه‌هایی برای استفاده از کارت microSD در گوشی‌های بدون درگاه اختصاصی وجود دارد. افسوس که گوشی‌سازان سال‌هاست حافظه‌ی جداشدنی را قدم‌به‌قدم به‌سوی در خروجی بدرقه می‌کنند.

سپس SD Express با رده‌های E150، E300، E450 و E600 از راه رسید. این رده‌ها در شرایط تعریف‌شده‌ی استاندارد، حداقل کارایی خواندن و نوشتن را به‌ترتیب ۱۵۰، ۳۰۰، ۴۵۰ و 600MB/s مشخص می‌کنند. اگر microSD Express هنوز هم شاخه‌ای عجیب‌وغریب از این خانواده به نظر می‌رسد، نینتندو در آوردنش به جریان اصلی بازار عملکرد بسیار خوبی داشته است.

دوربین و کنسول دستی شما به عددهای متفاوتی اهمیت می‌دهند

سرعت کاملاً به کاری بستگی دارد که از کارت می‌خواهید

یک کارت microSD ممکن است در کاری با سرعتی خیره‌کننده ظاهر شود و بااین‌حال برای کاری دیگر انتخاب نادرستی باشد. به همین دلیل، وقتی کارت عملاً به کار گرفته می‌شود، بزرگ‌ترین عدد روی بسته‌بندی فقط بخشی از ماجرا را بازگو می‌کند.

ضبط ویدئو کاری است که به نوشتن پیوسته نیاز دارد و دوربین‌ها فقط تا مدتی می‌توانند با کمک بافرهای داخلی خود کندی کارت را پنهان کنند. اگر کارت نتواند داده‌های حالت ضبط انتخابی شما را با سرعت کافی دریافت کند، بافر سرانجام پر می‌شود و دوربین باید به‌نوعی از پس داده‌های عقب‌افتاده برآید. بسته به دستگاه، نتیجه می‌تواند قطع شدن ضبط، افت کارایی یا نمایش پیام خطا به‌جای ثبت فیلم شما باشد.

دقیقاً به همین دلیل است که باید به نشان کوچک V توجه کنید. اگر دوربینتان V30 می‌خواهد، همان V30 را بخرید و خیال خودتان را راحت کنید. ادعای درشتِ سرعت خواندن 190MB/s در گوشه‌ای دیگر از بسته‌بندی، نیاز دوربین به کارایی پایدار نوشتن هنگام ضبط را بی‌اثر نمی‌کند.

برنامه‌ها الگوی کاری کاملاً متفاوتی ایجاد می‌کنند و اساساً A1 و A2 نیز به همین دلیل پدید آمده‌اند. باز کردن، به‌روزرسانی و مدیریت هم‌زمان صدها پرونده‌ی کوچک، فشاری کاملاً متفاوت از رونوشت‌برداری یک ویدئوی عظیم به فضای ذخیره‌سازی وارد می‌کند؛ بنابراین ممکن است کارتی در سرعت‌های ترتیبی نتیجه‌ای چشمگیر داشته باشد، اما با آغاز ورودی‌وخروجی تصادفی کُند به نظر برسد. کارت A2 در دستگاهی که از A2 پشتیبانی می‌کند، با در نظر گرفتن همین الگوی کار ساخته شده است.

بازی پیچیدگی دیگری هم به ماجرا می‌افزاید، زیرا نینتندو قوانین را میان دو نسل سخت‌افزاری سوییچ تقسیم کرده است. سوییچ اصلی کارت‌های معمولی microSD را می‌پذیرد، اما سوییچ ۲ برای افزایش فضای ذخیره‌سازی بازی‌ها به microSD Express نیاز دارد. نینتندو رده‌ی مشخصی از E150، E300، E450 یا E600 را الزامی نکرده است؛ پس شرط اصلی، خودِ microSD Express است. به گفته‌ی نینتندو، اگر یکی از این کارت‌ها را در سوییچ اصلی بگذارید، سرعت خواندن و نوشتن آن به سطح کارت‌های معمولی microSD کاهش می‌یابد؛ یادآوری بسیار پرهزینه‌ای از اینکه حرف آخر را همچنان دستگاه میزبان می‌زند.

آن عدد غول‌آسای سرعت یک ستاره لازم دارد

عددی بزرگ، اما فقط در شرایطی بسیار خاص

سازندگان خوب می‌دانند چشم شما نخست روی کدام عدد می‌افتد و احتمالاً آن عدد، نشان ریز V30 نیست که میان نیم‌دوجین نماد دیگر فشرده شده است. کارتی که سرعت خواندن 190MB/s یا 200MB/s را به رخ می‌کشد، در صفحه‌ی محصول بسیار سریع‌تر از کارتی به نظر می‌رسد که نوشتن پایدار 30MB/s را وعده می‌دهد. مشکل اینجاست که این اعداد، بخش‌هایی کاملاً متفاوت از کارایی کارت را می‌سنجند.

هنگام رونوشت‌برداری عکس یا ویدئو روی رایانه، آن عدد بزرگِ سرعت خواندن بی‌اهمیت نیست؛ البته به شرطی که کارت‌خوان و رابط شما نیز توان همراهی با آن را داشته باشند. سن‌دیسک حتی کارت‌های UHS-I با سرعتی بالاتر از سقف استاندارد 104MB/s می‌فروشد که با سخت‌افزار سازگار و فناوری اختصاصی این شرکت کار می‌کنند. بااین‌حال، پای انبوهی از توضیحات ریز در میان است، زیرا سرعت واقعی همچنان به کارت، کارت‌خوان، دستگاه میزبان و رابط بستگی دارد.

نباید بیشینه‌ی سرعت خواندن را نادیده بگیرید، اما آن را هم امتیاز نهایی کارت ندانید. پیش از آنکه درگیر هرکدام از این اعداد شوید، از اصل بودن کارت مطمئن شوید. بررسی تقلبی نبودن کارت SD یا جعلی نبودن ظرفیت اعلام‌شده‌ی آن، بسیار بیشتر از بحث بر سر V30 و V60 شما را از دردسر نجات می‌دهد.

کمی بررسی، آسودگی فراوان به همراه می‌آورد

یک کارت microSD خوب باید بی‌سروصدا در پس‌زمینه محو شود. آن را در دوربین، گوشی، کنسول دستی یا هر دستگاه دیگری که برایش خریده‌اید می‌گذارید و در حالت آرمانی، دیگر هرگز لازم نیست به آن فکر کنید. برای رسیدن به این آسودگی، فقط باید ابتدا از یکی از عجیب‌ترین انبوهه‌های نشان‌ها، عددها و نوشته‌های ریز در فناوری مصرفی جان سالم به در ببرید.

پیش از خرید، یک دقیقه وقت بگذارید و ببینید دستگاهتان واقعاً به چه چیزی نیاز دارد؛ پس از آن می‌توانید کارت را به‌کلی فراموش کنید. راستش را بخواهید، یک کارت microSD خوب دقیقاً باید همین امکان را به شما بدهد.

منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Oluwademilade Afolabi است. مشاهده مقاله اصلی