عادت آزاردهنده‌ای دارم: به هر اشتراک آنلاین که برمی‌خورم، پرسشی را از خودم می‌پرسم که اغلب سرآغاز راه‌اندازی یک کانتینر Docker دیگر است: «اگر خودم میزبانی‌اش کنم، چه؟»
همین میل به صرفه‌جویی چند دلار بیشتر در ماه، مجموعه‌ای از برنامه‌ها را برایم به ارمغان آورده که به‌راستی از آن‌ها استفاده می‌کنم و نگهداری‌شان را دوست دارم؛ تازه همیشه هم برای یکی دیگر جا هست. افسوس که در بیشتر موارد، نصب جایگزین آسان‌ترین بخش ماجراست.
ایمیل‌ها باید به صندوق ورودی دیگران برسند، نسخه‌های پشتیبان باید از آسیب‌های احتمالی در خانه جان سالم به در ببرند و هشدارها نیز هنگام قطع اتصال من باید راهی به بیرون پیدا کنند. هزینه ماهانه‌ای که می‌پردازم، زیرساخت، افزونگی و تضمین پایداری‌ای را پوشش می‌دهد که به‌تنهایی از بازآفرینی‌شان ناتوانم.
بد برداشت نکنید؛ عاشق میزبانی ابزارهای خودم هستم، اما برای میزبانی خانگی این پنج اشتراک باید دوباره فکر کنم.
سرورهای من به‌اندازه کافی وسوسه‌ام می‌کنند
پنج برنامه کارآمد که وسوسه خودمیزبانی را زنده نگه می‌دارند
سامانه خانگی‌ام به جایی رسیده است که دیدن هر هزینه ماهانه، مرا به فکر اجرای همان سرویس در Docker می‌اندازد؛ البته همین حالا هم سهم خودم را از چنین برنامه‌هایی دارم.
Homelogger اطلاعات لوازم خانگی، رسیدها و کارهای نگهداری را یک‌جا گرد می‌آورد و همان کاری را انجام می‌دهد که در غیر این صورت باید بابتش به Sortly پول می‌دادم. FileBrowser Quantum نیز بیرون از شبکه خانگی، دسترسی مرورگرمحور به فایل‌های خودمیزبانم را فراهم می‌کند؛ درست مانند سرویس‌های ذخیره‌سازی ابری نظیر Dropbox یا OneDrive.
برای کارهایی که ساختنشان در Make برایم هزینه داشت، از n8n استفاده می‌کنم. این برنامه طبق زمان‌بندی، داشبوردهای آزمایشگاه خانگی‌ام را بررسی می‌کند و سپس اعلان‌ها و هشدارهای بازیابی را به گوشی‌ام می‌فرستد. Uptime Kuma نیز داشبوردی برای نمایش وضعیت سرویس‌ها در اختیارم می‌گذارد که شبیه نمونه ارائه‌شده در UpTimeRobot است. این برنامه‌ها به‌خوبی کار می‌کنند و در مجموع ماهانه حدود ۴۰ تا ۵۰ دلار از هزینه اشتراک‌هایم می‌کاهند.
این صرفه‌جویی‌ها هرقدر هم دلپذیر باشند، برنامه‌های یادشده وابستگی‌های متعددی دارند که هنگام خرابی‌های بزرگ‌تر باید در نظر بگیرم. HomeLogger به پایگاه داده‌اش نیاز دارد، FileBrowser به ماشین مجازی زیربنایی و فضای ذخیره‌سازی آن وابسته است و هشدارهای من نیز به مسیری فعال برای خروج از خانه نیاز دارند. اگر برق خانه یا اینترنت من قطع شود، یک پایشگر محلی نمی‌تواند هشدارم دهد. به همین دلیل، معمولاً با دقت بیشتری بررسی می‌کنم که برخی اشتراک‌ها، افزون بر برنامه‌ای که خودم می‌توانم نصب کنم، چه امکانات دیگری ارائه می‌دهند.
رایانامه
راه‌اندازی صندوق رایانامه آسان‌تر از جلب اعتماد برای رساندن پیام‌هاست
با دامنه‌های شخصی و آزمایشگاه خانگی پر از سرورهایی که در اختیار دارم، رایانامه پروژه بدیهی بعدی به نظر می‌رسید. در واقع، مدتی پیش آن را امتحان کردم، اما وقتی ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی‌ام درگاه ۲۵ (SMTP) را به‌طور پیش‌فرض مسدود کرد، به مانع برخوردم.
برای این کار، مجموعه‌ای از سرویس‌های رایانامه را راه‌اندازی کردم، رکوردهای MX دامنه‌ام را به آن پیوند دادم و حتی توانستم در نشانی‌های زیر کنترل خودم پیام دریافت کنم. این تجربه ثابت کرد که می‌توانم یک صندوق رایانامه را اداره کنم، اما ثابت نکرد که حساب Gmail مشتری، پیام‌های ارسالی مرا خواهد پذیرفت.
رایانامه‌های خروجی باید از پالایه‌های شرکت دیگری عبور کنند. SPF، DKIM و DMARC کمک می‌کنند ثابت شود سرور من واقعاً اجازه دارد از طرف دامنه‌ام رایانامه بفرستد، اما اعتبار نشانی IP و پالایش هرزنامه باعث می‌شوند اعتماد در همین نقطه متوقف شود.
افزون بر این، باید به‌روزرسانی‌ها، هرزنامه‌ها، نسخه‌های پشتیبان و زمان‌هایی را مدیریت کنم که سرور یا اتصال خانگی‌ام از دسترس خارج می‌شود. حتی اگر همه کارها را درست انجام دهم، وقتی رایانامه‌های مهمم سر از پوشه هرزنامه دیگران درمی‌آورند، این همه دردسر ارزشش را ندارد.
Purelymail اشتراک ارزان‌قیمتی است که دقیقاً به همین دلایل نگه داشته‌ام. به‌این‌ترتیب، می‌توانم کنترل کامل دامنه و رکوردهای DNS آن را حفظ کنم، درحالی‌که شرکت ارائه‌دهنده زیرساخت رایانامه را اداره می‌کند و مسئولیت اعتمادپذیری آن را بر عهده می‌گیرد.
برای امنیت بیشتر، احراز هویت دومرحله‌ای را در حساب مدیر و صندوق‌های رایانامه Purelymail فعال کنید.
نسخه پشتیبان ثانویه داده‌ها
بک‌بلیز بی۲؛ پناه نسخه‌هایی که دستگاه‌هایم نمی‌توانند حفظ کنند
رایانه‌های کوچک و ماشین‌های مجازی‌ام نسخه‌هایی از همه فایل‌های مهمم را نگه می‌دارند. این کار پس از به‌روزرسانی ناموفق یا حذف ناخواسته گاه‌به‌گاه به کمکم می‌آید و اجازه می‌دهد فایل‌ها را از راه شبکه محلی بازیابی کنم. این سامانه منبع اصلی پشتیبان‌گیری من است و همیشه نیز خواهد بود.
بااین‌حال، اگر توفانی خانه‌ام را ویران کند یا آتش‌سوزی و سرقتی رخ دهد، این نسخه‌ها هم عملاً از دست می‌روند. برای اینکه فایل‌هایم از بلایای خانگی جان سالم به در ببرند، اشتراک راهکارهای اختصاصی ذخیره‌سازی پشتیبان مانند Backblaze B2 خیالم را از بابت فایل‌ها، عکس‌ها و اسناد مهم آسوده می‌کند.
من در Backblaze یک مخزن B2 در منطقه خودم می‌سازم و Restic را طوری تنظیم می‌کنم که نسخه‌های پشتیبان رمزگذاری‌شده را از سرورهای لینوکسی‌ام به آن بفرستد. Backblaze این داده‌ها را در زیرساخت افزونه و مقاوم خودش نگه می‌دارد. اگر بلای طبیعی یا سرقت، نسخه‌های پشتیبان محلی‌ام را نابود کند، می‌توانم دستگاه دیگری راه بیندازم و داده‌ها را از بیرون خانه بازیابی کنم.
هزینه دوره‌ای فضای ذخیره‌سازی دقیقاً چنین اطمینانی برایم می‌خرد. ابزار پشتیبان‌گیری‌ام همچنان تعیین می‌کند از چه چیزهایی نسخه پشتیبان بگیرم و B2 نسخه‌ای از آن‌ها را در مکانی بیرون از خانه نگه می‌دارد.
هر چند وقت یک‌بار بازیابی یک فایل را تمرین کنید و این کار را نیز در برنامه بازیابی پس از بحران خانه‌تان بگنجانید.
دوربین‌های امنیتی
ضبط ابری، شواهد را پس از نابودی ضبط‌کننده محلی حفظ می‌کند
مدتی دوربین‌هایم را به یک ضبط‌کننده ویدئویی شبکه‌ای محلی (NVR) متصل کرده‌ام و جذابیت این روش را به‌خوبی درک می‌کنم. می‌توانم سخت‌افزار را خودم انتخاب کنم، تصاویر پیوسته را روی دیسک‌هایم نگه دارم و بدون پرداخت حق اشتراک دوربین، آن‌ها را بازبینی کنم. راستش را بخواهید، از ادامه همین روش هم راضی‌ام.
آنچه آزارم می‌دهد این است که دستگاه ضبط، دقیقاً همان تصاویری را نگه می‌دارد که شاید پس از ورود سارقان یا یک آتش‌سوزی عمدی به آن‌ها نیاز داشته باشم. هر کسی می‌تواند دوربین‌ها را ببیند و دستگاهی را با خود ببرد که می‌داند تصاویر در آن ذخیره شده‌اند. به همین دلیل، هنوز هم با رضایت هزینه اشتراک دوربین یا زنگ درِ Ring را می‌پردازم تا ورودی‌ها زیر نظر باشند.
با اشتراک Ring Protect، رویدادهای ضبط‌شده در تاریخچه ویدئویی ابری بارگذاری می‌شوند. هر تصویری که پیش از گم‌شدن یا از بین رفتن تجهیزات به Ring رسیده باشد، همچنان برای بازبینی در دسترس خواهد بود.
برای جلوگیری از نابودی تصاویر هنگام قطع برق، روتر وای‌فای خود را به یک منبع تغذیه بدون وقفه کوچکِ جریان مستقیم (UPS) مجهز کنید. به‌این‌ترتیب، مطمئن می‌شوید هیچ تصویری از دست نمی‌رود.
گاوصندوق گذرواژه‌ها
مهم‌ترین حساب زندگی‌ام به برنامه بازیابی قابل‌اعتماد نیاز دارد
می‌دانم این دیدگاه احتمالاً بحث همیشگیِ میزبانی شخصی در برابر اشتراک را دوباره داغ می‌کند. گذرواژه‌هایم هم‌اکنون در یک برنامه مدیریت گذرواژه میزبانی‌شده نگهداری می‌شوند، هرچند به‌راحتی می‌توانستم نمونه‌ای از آن را کنار دیگر خدمات خودمیزبانم نصب کنم.
اینکه گاوصندوق گذرواژه‌ها کاملاً زیر نظر خودم و روی سرورهای شخصی‌ام باشد، بسیار وسوسه‌انگیز است. اما اطلاعات ورود لازم برای نگهداری همان دستگاه‌ها نیز روی همین سرورها قرار می‌گیرد؛ بنابراین خرابی سرور ممکن است درست در نامناسب‌ترین زمان رخ دهد.
برای من، یک برنامه مدیریت گذرواژه پولی مانند Bitwarden انتخاب را بسیار آسان می‌کند، زیرا هم خدمات میزبانی‌شده ارائه می‌دهد و هم سروری که می‌توان شخصاً میزبانی کرد. در گزینه میزبانی‌شده، Bitwarden بخش پشتی سامانه را اجرا و به‌روزرسانی می‌کند و بازیابی سرور را نیز بر عهده می‌گیرد.
برای کسی که خواهان اختیار کامل است، این بده‌بستان کاملاً منطقی به نظر می‌رسد؛ ضمن اینکه قطعی سرور هم مرا یکسره درمانده نمی‌کند.
البته ارائه‌دهنده خدمات میزبانی‌شده نیز ممکن است با رخنه‌های امنیتی جدی روبه‌رو شود، اما ترجیح می‌دهم حساب خودم را مدیریت کنم تا اینکه مسئول تعمیر و بازیابی زیرساخت زیربنایی آن باشم.
اگر از برنامه مدیریت گذرواژه استفاده می‌کنید، یک نسخه برون‌بری‌شده، رمزگذاری‌شده و محافظت‌شده با گذرواژه از گاوصندوق خود نگه دارید و گذرواژه آن را جدا از برنامه مدیریت گذرواژه ذخیره کنید.
پایش بیرونیِ دردسترس‌بودن
ناظر بیرونی خرابی‌هایی را می‌بیند که هشدارهای داخلی از دست می‌دهند
در سامانه محلی من، n8n می‌تواند خرابی‌ها را تشخیص دهد و به تلفنم گزارش کند و Uptime Kuma نیز پیشخوانی از همه خدماتم در اختیارم می‌گذارد. اما اگر برق خانه قطع شود یا اینترنت از کار بیفتد، این هشدارها نمی‌توانند از خانه بیرون بروند.
UpTimeRobot امکان نظارت از بیرون را برایم فراهم می‌کند. برای نمونه، یک کار زمان‌بندی‌شده روی سرور Home-Ops هر چند دقیقه یک‌بار نشانه‌ای از فعال‌بودن سامانه به خدمات ابری آن می‌فرستد. اگر این تماس‌ها متوقف شوند، UpTimeRobot بدون نیاز به بازکردن درگاه ورودی روی سرورم برایم هشدار می‌فرستد. این قابلیت در واقع بدون نیاز به اشتراک و به‌رایگان در این بستر ارائه می‌شود.
آنچه استفاده از رده پولی UpTimeRobot را برایم ارزشمند می‌کند، پایش همه گواهی‌های HTTPS، رکوردهای DNS و تاریخ انقضای دامنه‌هایم است. ازآنجاکه دامنه‌هایم در نشانی‌های PurelyMail و نمونه‌کارهای حرفه‌ای‌ام به کار می‌روند، چنین دید جامعی چیزی نیست که بتوانم با میزبانی شخصی بازآفرینی کنم.
تغییر رکورد MX می‌تواند به‌سادگی ایمیل من را از کار بیندازد، درحالی‌که همهٔ کانتینرها در UpTime Kuma همچنان وضعیت عادی را نشان می‌دهند. منقضی‌شدن گواهی نیز دسترسی مردم به وب‌سایتم را ناممکن می‌کند، حتی اگر سرور پشت آن همچنان روشن و فعال باشد.
نسخهٔ محلی UpTime Kuma می‌تواند این موارد را درون شبکه‌ام بررسی کند و برای همین کار نگهش خواهم داشت؛ اما یک سرویس پایش بیرونی و پولی می‌تواند با فاصله‌های زمانی کوتاه‌تر بررسی کند و زودتر به من هشدار دهد.
همهٔ هشدارها، به‌ویژه هشدارهای DNS و رکوردهای ایمیل، را به تلفن همراه یا نشانی‌ای بیرون از دامنهٔ تحت پایش بفرستید.
هنوز خودمیزبانی را دوست دارم، اما می‌دانم برای چه چیزهایی باید پول بدهم
این هزینه‌ها چیزی فراتر از یک برنامهٔ دیگر روی سرورم می‌خرند
با سخت‌افزار کافی، برق پشتیبان و مکانی دوم، می‌توانم برای هر پنج مورد جایگزینی بسازم. کاملاً هم درک می‌کنم چرا بعضی‌ها چنین کاری می‌کنند. اجرای برنامه‌های شخصی خودم همچنین نشان داده است که چه حجم کاری اغلب پشت یک هزینهٔ دوره‌ای پنهان می‌ماند.
ایمیل باید به مقصد برسد، ویدئوها و نسخه‌های پشتیبان باید از خانه خارج شوند و خزانه و هشدارهایم نیز به‌هیچ‌وجه نباید با بروز خرابی در خانه از دسترس خارج شوند.
کارهایی را که سرورهایم از هم‌اکنون به‌خوبی انجام می‌دهند، همچنان خودم میزبانی خواهم کرد. اما برای این پنج مورد، هرگاه زیرساختی بیرونی خطری را پوشش دهد که خودم نمی‌توانم با آسودگی از پس آن برآیم، با رضایت هزینه‌اش را می‌پردازم.
منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Gregory Gibson است. مشاهده مقاله اصلی