در دفتر کارم، سالن ورزش، آشپزخانه و بیشترِ زیرزمینم، کلیدهای دیمر هوشمند دارم و در سه سال گذشته حتی یکیشان هم در روشنکردن چراغها کم نیاورده است. همین اطمینان باعث شده بهجای لامپهای هوشمند، بیشتر به کلیدهای هوشمند تکیه کنم. اما این کلیدها تا حدی بهخاطر زمان ساخت خانهام خوب کار میکنند. اگر یکی از آنها را روی دیوار خانهای قدیمی نصب کنید، شاید اصلاً هیچ واکنشی نشان ندهد.
مشکل از خودِ کلید یا وایفای شما نیست. پای یک سیمِ تنها در میان است که پشت صفحهٔ کلید قرار دارد و در حدود نیمی از خانههای آمریکا هرگز تا جعبهٔ کلید کشیده نشده است. نامش نول است و بیآن، آن کلید گرانقیمت راهی برای روشنماندن ندارد.
چرا یک کلید هوشمند به سیمی نیاز دارد که کلید معمولی هرگز نداشت
نول، کلید را حتی وقتی چراغ خاموش است هم برقدار نگه میدارد
یک کلید معمولیِ چراغ فقط یک کار دارد. آن را میزنید، مدار وصل میشود و برق به لامپ میرسد. دوباره که برگردانیدش، مدار قطع میشود. خودِ کلید حتی ذرهای برق مصرف نمیکند؛ فقط روی دیوار میماند و منتظر میماند.
کلید هوشمند داستان دیگری دارد. درون آن یک ماژول ارتباطی برای وایفای، زیگبی یا زیویو قرار گرفته است، همراه با مدارهایی که فرمانها را دریافت میکنند و وضعیت روشن یا خاموشبودن چراغ را نگه میدارند. این مجموعه بیوقفه اندکی برق مصرف میکند، حتی ساعت ۲ بامداد که چراغها مدتهاست خاموشاند. برای تغذیهاش یک مدار کامل لازم است: فاز برای ورود جریان و نول برای بازگرداندن آن به تابلو. نول همان مسیر بازگشت است. اگر آن را بردارید، کلید راهی ندارد که مغزش را هنگام خاموشبودن چراغ روشن نگه دارد؛ پس یا اصلاً کار نمیکند یا درست و پایدار کار نمیکند.
نیمی از خانههای آمریکا پیش از آن سیمکشی شدهاند که کسی به نول در آنجا نیاز داشته باشد
مدارهای رفتوبرگشتِ کلید، جعبههای قدیمی را کاملاً بینول میگذاشتند
برای دههها، برقکارها کلیدها را به ارزانترین شیوهای که کار را راه میانداخت سیمکشی میکردند. برق نخست به چراغ میرسید و بعد یک کابل سادهٔ دوسیمه تا کلید پایین میآمد تا مدار را قطع و وصل کند. به این روش مدار رفتوبرگشتِ کلید میگویند و نتیجهاش این است که در جعبه فقط دو سیم میماند: فازِ ورودی و فازِ برگشتی که دوباره به سمت چراغ میرود. نولی در کار نیست، چون خودِ کلید هرگز به آن نیازی نداشت.
آییننامهٔ ملی برقِ ۲۰۱۱ این وضعیت را عوض کرد و از آن پس برای بیشتر جعبههای کلید، وجود نول را الزامی دانست. اصل ماجرا همین زمانبندی است، چون بخش بزرگی از خانههای آمریکا پیش از آن ساخته شدهاند. آمار سرشماری هم این را تأیید میکند. بر پایهٔ پیمایش جامعهٔ آمریکا در ۲۰۲۴، میانهٔ سن خانههای مالکنشین کشور ۴۲ سال است؛ یعنی حدود نیمی از خانهها به اوایل دههٔ ۱۹۸۰ یا پیش از آن برمیگردند. هر بنایی که پیش از میانهٔ دههٔ ۱۹۸۰ ساخته شده باشد، بهندرت نول را تا پای کلید میآورد. پس اگر خانهتان چند دهه عمر دارد، احتمال زیادی هست که آن جعبهها هنوز با همان روش قدیمیِ دوسیمه کار کنند.
چطور بفهمید جعبهٔ شما نول دارد یا نه
برق را قطع کنید، بعد دنبال دستهای از سیمهای سفید بگردید
حدسزدن لازم نیست. به تابلو برق بروید، فیوز یا کلیدِ آن مدار را قطع کنید و پیش از آنکه انگشتی به سیم نزدیک شود، با یک فازمترِ بیتماس از بیبرقیِ آن مطمئن شوید. وقتی خیالتان از ایمنیِ جعبه راحت شد، صفحه را بردارید و کلید را آرام به جلو بیاورید.
حالا سیمها را دقیق نگاه کنید. دستهای از سیمهای سفید که با یک اتصالپوش در عمق جعبه به هم پیچیده شدهاند، نول شماست و بیشتر کلیدهای هوشمند مستقیم به آن وصل میشوند. اگر تنها چیزی که میبینید سیمهای مشکی و سیم ارتِ لختِ مسی است، با یک مدار رفتوبرگشتِ کلید روبهرو هستید که نولی برای استفاده ندارد. آن لحظهٔ ناخوشایند، وقتی کلید را خریدهاید و میفهمید جایی برای نصب آن نیست، همان دردسری است که در یک خانهٔ هوشمند خودش را نشان میدهد و وقتی یک کلید دیواری هیچ کاری نمیکند، بیسروصدا مهمانها را کلافه میکند. اگر سیمکشی مبهم به نظر میرسد، یا اصلاً ترجیح میدهید دست به جعبه نزنید، همانجا بایستید و با یک برقکار تماس بگیرید. هیچ ایرادی ندارد که بخشِ پرخطرِ کار را به یک حرفهای بسپارید.
وقتی نول در کار نیست، چه باید کرد
خریدن یک کلید بینول
نبود نول، نقشهٔ روشنایی هوشمند شما را از بین نمیبرد
اولین راه، کلیدی است که از همان ابتدا برای این مشکل ساخته شده باشد. کلیدهای هوشمندِ بینول، برای روشنماندن، مقدار بسیار اندکی جریان را از مدار چراغ میکشند و به همین دلیل به سیمِ برگشت نیاز ندارند. کار را با دیمر لوترون کاسِتا شروع کنید؛ مدلی که سالهاست جایگاه نخست را حفظ کرده است. این دستگاه بهجای وایفای، از باند رادیویی اختصاصی خودش استفاده میکند و تقریباً با هر لامپِ سازگار، بیآنکه آن پرپرزدنِ آزاردهندهٔ کلیدهای ارزانتر را داشته باشد، کار میکند.
نکته اینجاست که پای پل در میان است. برای اینکه کلید با الکسا یا گوگل هوم کار کند، به هاب لوترون نیاز دارید؛ یعنی هزینهتان حدود ۶۰ دلار برای کلید و ۸۰ دلار برای پل میشود. اگر بخواهید کلاً از هاب صرفنظر کنید، به کلید هوشمند جیای سینک نگاه کنید. این کلید خودش به وایفای وصل میشود و همراهش یک خازن بایپس هم میآید؛ همان قطعهٔ کوچکی که نمیگذارد الایدیهای کموات وقتی باید خاموش بمانند، کمسو بدرخشند.
سیمکشی کنید، یا کلید را کنار بگذارید
دو راه دیگر برای عبور از این مانع
همین چشمکزدن، مهمترین دردسرِ کلیدهای بدون نول است؛ پس پیش از آنکه دوازدهتا بخرید، بد نیست فهرست سازگاری لامپهای یک برند را چک کنید.
گزینهٔ دوم این است که سیم را اضافه کنید. یک برقکار میتواند یک نول به جعبه برساند، معمولاً با بیرون کشیدن کابل قدیمیِ دوسیمه و جایگزینکردن آن با کابل سهسیمه. این بادوامترین راهحل است و دستتان را برای هر کلیدی که خواستید باز میگذارد، اما باید دستمزد کار و شاید کمی وصلهکاریِ گچبرگ را هم بپردازید.
راه سوم اصلاً کلید را کنار میگذارد. کلید دیواری را همیشه روشن بگذارید و بهجای آن لامپ را کنترل کنید. من سالهاست همین راه را رفتهام. لامپهای هوشمند فیلیپس هیوِ من همیشه برق دارند و من آنها را با برنامه، فرمان صوتی یا یک خودکارسازی کنترل میکنم، بیآنکه نیازی به سیمکشی دوباره باشد. یک پریز هوشمند هم همین کار را برای چراغها انجام میدهد. اگر ترجیح میدهید بهجای بازکردن دیوار، با سیمکشیِ موجود کنار بیایید، دقیقاً همین کار را کردم وقتی زنگ درِ قدیمیام را بدون دستزدن به سیمکشی هوشمند کردم.
سیمکشی قدیمی شما را از خانهٔ هوشمند محروم نمیکند
سیم نول تعیین میکند ارتقا چقدر سخت باشد، نه اینکه اصلاً شدنی باشد یا نه. خانهٔ نوسازی مثل خانهٔ من راه آسان را پیش پایتان میگذارد؛ جایی که تقریباً هر کلیدی را میشود بیدردسر نصب کرد. یک خانهٔ قدیمیتر فقط از شما میخواهد یکی از این مسیرها را انتخاب کنید: یک کلیدِ بدون نول، سرزدن کوتاهِ یک برقکار، یا لامپهای هوشمندی که جعبهٔ کلید را دور میزنند. هر سه شما را به یک مقصد میرسانند. وقتی سختافزار سر و سامان گرفت، بخش خوب ماجرا شروع میشود؛ و چند خودکارسازیِ خوشساخت میتواند کاری کند که کل خانه خیلی هوشمندتر به نظر برسد.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Jonathon Jachura است. مشاهده مقاله اصلی