ریوبی در سال ۱۹۹۶ قولی دربارهٔ باتری‌هایش داد و هنوز هم به‌طرز شگفت‌آوری زیر آن نزده است

ریوبی نخستین دریل بی‌سیم 18V خود را در سال ۱۹۹۶ فروخت؛ زمانی که بسته‌های باتری هنوز از سلول‌های نیکل‌کادمیوم تشکیل می‌شدند و رابط آن‌ها چیزی جز یک ریل پلاستیکی قالب‌گیری‌شده نبود. از آن زمان تاکنون، کسی در این شرکت طراحی آن را تغییر نداده است. باتری‌هایی که امروز از هوم دیپو برمی‌دارم، همچنان با یک تقه در ابزارهایی جا می‌افتند که هنگام ریاست‌جمهوری بیل کلینتون ساخته شده‌اند؛ حتی یکی از همان باتری‌های نخستین نیز هنوز می‌تواند یک ارهٔ بدون جاروبک کاملاً نو را به کار بیندازد.

همین پایداری یکی از دلایلی است که ریوبی بسیار فراتر از آوازه‌اش به‌عنوان برندی اقتصادی ظاهر می‌شود. تقریباً همهٔ برندهای دیگر ابزار بی‌سیم، زمانی یک قالب باتری را کنار گذاشته و دارندگانش را بی‌پشتوانه رها کرده‌اند. ریوبی هرگز چنین نکرد؛ حتی وقتی سراسر صنعت، نیکل‌کادمیوم را رها کرد و به سراغ لیتیوم‌یون رفت.

ریوبی در سال ۱۹۹۶ واقعاً چه قولی داد؟

دریلی که قالب آینده را ساخت

نام این سامانه ONE+ است. وعده‌اش را می‌توان در یک جمله خلاصه کرد: همهٔ ابزارهای 18V ساخت ریوبی از یک رابط باتری مشترک بهره می‌برند؛ بنابراین هر باتری با هر ابزاری کار می‌کند، چه ۳۰ سال میان زمان ساختشان فاصله باشد، چه هر دو در یک بسته خریداری شده باشند. ریوبی در تبلیغاتش پیوسته بر تاریخ ۱۹۹۶ تأکید می‌کند و این‌بار، برخلاف معمول، تبلیغات حتی کمتر از واقعیت وعده می‌دهند. آن یک دریل به فهرستی با بیش از ۳۰۰ ابزار تبدیل شده است و هر محصول تازه نیز همچنان روی همان پایه‌ای قفل می‌شود که در دههٔ ۹۰ طراحی شده بود.

یک شعار به‌تنهایی نمی‌توانست از پس ۳۰ سال عرضهٔ پیاپی محصول برآید؛ سخت‌افزار هم باید از آن پشتیبانی می‌کرد. چیدمان پایانه‌ها و هندسهٔ پایه در باتری‌های امروزی هنوز با نمونه‌هایی همخوان است که ریوبی در دههٔ ۹۰ روانهٔ بازار کرد. به همین دلیل، دریلی خاک‌گرفته که از گوشهٔ گاراژ یکی از بستگان بیرون کشیده شده، با باتری‌ای که کد تاریخ همین ماه را دارد بی‌درنگ روشن می‌شود.

چرا پایبندی به این اصل دشوارتر از چیزی بود که به نظر می‌رسید؟

گذار به لیتیوم باید این سازگاری را از میان می‌برد

رابط چیزی جز پلاستیک قالب‌گیری‌شده و چند پایانه نیست و این‌ها نیز فقط زمانی تغییر می‌کنند که کسی تصمیم به تغییرشان بگیرد. اما سلول‌های پشت آن پایانه‌ها داستان دیگری داشتند. صنعت از نیکل‌کادمیوم فاصله گرفت و به لیتیوم‌یون روی آورد؛ تغییری بنیادین در شیوهٔ ساخت، محافظت و مدیریت سلول‌ها. بسیاری از سازندگان این گذار را فرصتی برای گسستی کامل دانستند. فناوری شیمیایی تازه در باتری‌ای با قالبی تازه از راه رسید و هرچه با سامانهٔ قدیمی خریده بودید، ناگهان به جسمی بی‌مصرف تبدیل شد.

ریوبی به‌جای آغاز دوباره از صفر، سامانه‌اش را با این تغییر سازگار کرد. باتری‌های لیتیومی امروزی ONE+ مدارهای مدیریت الکترونیکی خود را دارند، اما همچنان روی ریل سال ۱۹۹۶ سوار می‌شوند؛ در نتیجه ابزارهای قدیمی با آن‌ها سازگارند و ابزارهای تازه نیز با باتری‌های قدیمی کار می‌کنند. همهٔ سامانه‌های بی‌سیم چنین سازگاری مطلوبی ندارند. حتی وقتی باتری‌های برندهای گوناگون ظاهراً به یکدیگر می‌خورند، مدارهای زیر پوسته ممکن است دربارهٔ اینکه کدام بخش باید از سلول‌ها محافظت کند هم‌نظر نباشند؛ و همین‌گونه است که افراد با یک مبدل ارزان، باتری را می‌سوزانند. ریوبی با خودداری از تغییر قواعد در میانهٔ راه، در مجموعهٔ محصولات خودش از این مشکل دوری کرده است.

این وعده در گاراژ من چه شکلی دارد؟

یک باتری برای دوازده کار بی‌ارتباط

در یک شنبهٔ معمولی، ممکن است یک باتری 4Ah ابتدا ابزار چندکارهٔ نوسانی‌ام را هنگام کوتاه‌کردن قاب در به کار بیندازد، سپس روی پیچ‌بند ضربه‌ای بنشیند تا چند پیچ سرمربعی را محکم کنم و سرانجام عصر را در لکه‌بر قابل‌حمل بگذراند تا لکه‌ای را از صندلی عقب 4Runner من پاک کند. هیچ‌یک از این ابزارها ارتباطی با دیگری ندارد، اما همه از یک باتری استفاده می‌کنند. من هرگز به این موضوع فکر نمی‌کنم؛ و تمام نکته نیز همین است.

این قابلیت جابه‌جایی، شیوهٔ خرید مرا تغییر می‌دهد. وقتی باتری‌ها از پیش فراهم باشند، برای یک ابزار تازه فقط بهای خود ابزار را می‌پردازم؛ بنابراین افزودن قابلیتی تازه کمتر شبیه سرمایه‌گذاری و بیشتر شبیه خریدی ناگهانی است. محصولی که غافلگیرم کرد، مبدل برق 150W بود که هر باتری را به یک پریز برق AC تبدیل می‌کند؛ چیزی که هنگام قطعی برق می‌توان به آن تکیه کرد، بی‌آنکه ناچار باشید نیروگاه قابل‌حمل جداگانه‌ای بخرید. این دستگاه باتری‌هایی را قرض می‌گیرد که از پیش درگیر کارهای دیگرند. اگر باتری‌ها هر چند سال یک‌بار از رده خارج می‌شدند، هیچ‌یک از این مزایا ممکن نبود.

مرز این وعده کجاست؟

فقط 18V، با دو اماواگر

این وعده واقعی است، اما تنها خانوادهٔ 18V را در بر می‌گیرد و همین نکته بسیاری را به اشتباه می‌اندازد. ریوبی یک سکوی 40V برای ابزارهای فضای باز، مجموعهٔ کوچک‌تر USB Lithium و در برخی مناطق سامانه‌ای 36V نیز می‌فروشد که هیچ‌کدام با دیگری سازگار نیستند. باتری دمندهٔ برگ 40V من روی دریلم هیچ کاربردی ندارد و باتری‌های ONE+ نیز نمی‌توانند علف‌زن 40V را روشن کنند. اگر مانند من هر دو را داشته باشید، در عمل از دو مجموعهٔ کاملاً جداگانهٔ باتری نگهداری می‌کنید که فقط از قضا هر دو همان رنگ سبز را بر تن دارند.

حتی در خانوادهٔ ONE+ هم چند نکته را باید در نظر داشت. بستهٔ باتری بلند ۹ آمپرساعت در برخی ابزارهای دارای پوشش آب‌بند جا نمی‌شود؛ بنابراین سازگاری آن کاملاً همگانی نیست. همچنین، هرچند ابزارهای HP ریوبی با همهٔ باتری‌های ONE+ کار می‌کنند، تنها با بسته‌های جدیدترِ توان‌بالا به عملکرد اسمی خود می‌رسند. رابط اتصال هیچ‌گاه تغییر نکرد؛ آنچه دگرگون شد، توان خروجی باتری‌ها بود.

قولی که هنگام خرید ارزشش را نشان می‌دهد

در راهروی ابزارفروشی، اعداد گشتاور و تخفیف مجموعه‌ابزارها نگاه‌ها را به خود جلب می‌کنند؛ اما هنگام انتخاب یک بستر، پرسش هوشمندانه‌تر این است که آیا باتری‌هایتان ۱۰ سال دیگر هم به کار خواهند آمد یا نه. بیشتر برندها ترجیح می‌دهند به این پرسش پاسخ ندهند. اما ریوبی می‌تواند به تعهدی اشاره کند که از سال ۱۹۹۶ تاکنون هرگز زیر پا نگذاشته است. اگر امروز یک بستهٔ باتری ONE+ بخرید، به‌احتمال زیاد یک دهه بعد نیز در هر ابزاری که این شرکت عرضه کند جا خواهد گرفت. در بازاری که شرکت‌ها پیوسته تجهیزاتتان را از رده خارج می‌کنند، باتری‌ای که تن به کهنگی نمی‌دهد بسیار بیش از آنچه روی برچسب قیمتش نوشته شده ارزش دارد.

منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Jonathon Jachura است. مشاهده مقاله اصلی