این روزها تماسهای ویدئویی اغلب به حسابهای کاربری گره خوردهاند و چون این روال عادی شده، تقریباً هیچکس آن را زیر سؤال نمیبرد. هر بار پیوند جلسهای به دستم میرسد، از همان ابتدا انتظار دارم پیش از آغاز تماس با مراحلی برای ورود، دادن مجوزها، نصب برنامهها یا انجام تنظیمات روبهرو شوم.
میخواستم بفهمم کنار گذاشتن این بخش از فرایند در عمل چه حسی دارد؛ بنابراین جیتسی میت را روی سرور خودم راهاندازی کردم. نتیجه بسیار جالبتر از برگزاری یک تماس ویدئویی دیگر بود و به من نشان داد که الزام به داشتن حساب کاربری، لزوماً نباید بخشی از هر گفتوگو باشد.
جلسهای را بدون ساختن حساب کاربری آغاز کردم
فردی که دعوت کردم هم حسابی نساخت
وقتی نمونهٔ جیتسی خودم را باز کردم، اتاقی ساختم. پس از آن مستقیماً به مرحلهای رسیدم که میتوانستم کسی را به جلسه دعوت کنم، بیآنکه ابتدا مجبور باشم حسابی بسازم. در تمام این فرایند، نه نیازی به وارد کردن نشانی ایمیل بود، نه انتخاب گذرواژه و نه ورود در صفحهای جداگانه پیش از شروع جلسه.
پیوند جلسهای را که جیتسی میت در اختیارم گذاشته بود کپی کردم و سپس آن را در مرورگر رایانهای دیگر گشودم. مرورگر برای دسترسی به دوربین و میکروفون اجازه خواست. نام نمایشیام را نوشتم و تمام؛ توانستم به تماس بپیوندم.
برایم مهم بود که این فرایند را بهدرستی بیازمایم. بهآسانی میتوان گفت سرویسی به حساب کاربری نیاز ندارد، فقط به این دلیل که مهمانان میتوانند بدون حساب وارد جلسه شوند؛ حتی اگر میزبان همچنان به حساب نیاز داشته باشد.
نمونهای را که روی سرور خودم میزبانی میکردم طوری تنظیم کردم که نه میزبان و نه مهمان به حساب کاربری نیاز نداشته باشند.
هیچگاه ناچار نشدم نمایهای هم بسازم و همین موضوع به جلسه حالوهوایی موقتیتر میداد. لازم نبود فقط برای انجام آن گفتوگو حسابی بسازم یا از آن نگهداری کنم. اتاق جلسه صرفاً یک اتاق بود و همان پیوند برای متصل شدن هر کسی کفایت میکرد.
شاید این تفاوت بسیار ناچیز به نظر برسد، اما وقتی باید با کسی جلسه داشته باشید که از مجموعه برنامههای شما استفاده نمیکند، سرویسهایی مانند جیتسی میت تفاوتی اساسی رقم میزنند. بارها از من پرسیدهاند که آیا از زوم یا تیمز استفاده میکنم. یک پیوند سادهٔ جیتسی میت این پرسش را کاملاً بیمعنا میکند.
تنها چیزی که باید میفرستادم، پیوند جلسه بود
لازم نبود پیش از تماس نقش پشتیبان فنی را بازی کنم
همچنین میخواستم بدانم آیا حذف الزام حساب کاربری، دردسر تازهای به همراه خواهد داشت یا نه. هیچ دردسر تازهای در کار نبود.
هرکس پیوند جلسه را دریافت کند، لازم نیست بداند جیتسی چگونه کار میکند یا با شیوهٔ میزبانی آن روی سرور شخصی آشنا باشد. پس از آن نیز فرایند راهاندازی جداگانهای وجود ندارد. معمولاً یک پیوند و مرورگری سازگار برای انجام کار کافی است.
وقتی وارد اتاق جلسه شدم، بهدنبال قابلیتهایی گشتم که معمولاً هنگام تماس به آنها نیاز دارم و هیچیک از امکانات مورداستفادهام غایب نبود. امکان گفتوگوی نوشتاری وجود داشت و بدون زیرورو کردن منوها میتوانستم صدا را قطع یا وصل کنم، دوربین را روشن یا خاموش کنم و صفحهنمایشم را به اشتراک بگذارم.
این سادگی برایم آشنا بود و بیش از انبوه قابلیتهایی اهمیت داشت که وادارم میکردند پنج دقیقهٔ نخست را صرف کشف کارکرد هرکدام کنم.
بااینحال، هنگام استفاده از سرویس عمومی meet.jit.si یک تفاوت وجود دارد: در این حالت، سازندهٔ اتاق باید هویت خود را تأیید کند؛ اما کسانی که برای پیوستن دعوت میشوند همچنان نیازی به ساختن حساب ندارند. آنها نیز فقط پیوند دعوت را باز میکنند، اجازهٔ دسترسی به دوربین و میکروفون را میدهند، نام نمایشی خود را وارد میکنند و به جلسه میپیوندند. بنابراین، هرچند من توانستم جیتسی را بهگونهای راهاندازی کنم که هیچیک از دو طرف به حساب نیاز نداشته باشند، همهٔ استقرارهای جیتسی چنین نیستند و این موضوع به چگونگی پیکربندی هر نمونه بستگی دارد.
آنوقت فهمیدم جیتسی چگونه از پس این کار برمیآید
نرمافزار و سرویس لزوماً یکی نیستند
در همین نقطه، آزمایش من بسیار جذابتر از یافتن جایگزینی ساده برای زوم شد.
جیتسی صرفاً یک وبسایت واحد نیست؛ بلکه مجموعهای از پروژههای متنباز برای برگزاری ویدئوکنفرانس است و میتوان نرمافزارش را روی سرور شخصی میزبانی کرد. میتوانید از طریق سرویس عمومی meet.jit.si به جیتسی دسترسی داشته باشید، اما این تنها راه استفاده از ابزارهای ویدئوکنفرانس آن نیست. وقتی این نکته را فهمیدم، الگوی بدون حساب کاربری نیز برایم منطقیتر شد.
استفاده از سرویس میزبانیشده به این معناست که میپذیرید مدیریت دسترسی و ساخت اتاقها بر عهده آن باشد. بااینحال، گزینه خودمیزبانی که من به کار میبرم، اجازه میدهد این موارد را روی سرور تنظیم کنم. مستندات Jitsi از پیکربندیهایی پشتیبانی میکند که در آنها کاربران احراز هویتشده اتاق میسازند و مهمانان بهصورت ناشناس وارد میشوند؛ من نیز برای آزمایشم از همین الگو استفاده کردم.
من Jitsi را کاملاً بینیاز از حساب کاربری نمیدانم، هرچند شرکتکنندگان اغلب میتوانند بدون حساب وارد جلسه شوند. اینجا است که متنباز بودن جذابتر میشود، زیرا تفاوت میان نرمافزار و سرویس را آشکار میکند. وقتی از سرور شخص دیگری استفاده میکنم، ناچارم پیکربندی او را بپذیرم؛ اما اگر نرمافزار را خودم اجرا کنم، میتوانم چگونگی احراز هویت و دسترسی را خودم تعیین کنم.
پس بینیازی از حساب کاربری بخشی از ماجراست؛ اما نکته مهمتر این است که Jitsi به من امکان میدهد درباره محل میزبانی سرویس جلسات تصمیم بگیرم.
دردسر را از میان نبردم؛ فقط جابهجایش کردم
اختیار فراوانی به دست میآورید، اما یک گرفتاری آشکار هم وجود دارد: مسئولیت هرآنچه اجرا میکنید بر عهده خودتان است. اگر از یک سرویس میزبانیشده برای جلسات استفاده کنید، همان سرویس زیرساخت را در دسترس نگه میدارد. اما در نمونه خودمیزبانیشده من، این مسئولیت به خودم منتقل میشود؛ یعنی باید بهروزرسانیها، شبکه، HTTPS، پیکربندی و امنیت را مدیریت کنم.
بااینهمه، مهمترین یافتهام این بود که Jitsi امکان برگزاری جلسهای را فراهم کرد که نه فرد دعوتشده به حساب دیگری نیاز داشت و نه خودم.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Afam Onyimadu است. مشاهده مقاله اصلی