مجموعههای کرهای این روزها محبوبیت فراوانی دارند؛ موفقیتی که تا حد زیادی مدیون آثاری چون «بازی مرکب»، «افتخار» و «فرود اضطراری روی تو» است. یکی از مجموعههایی که راه را برای موج تازه درامهای کرهای هموار کرد، فانتزی تاریخی و پرشاخوبرگ نتفلیکس بود؛ داستانی سرشار از خاندانهای اشرافیِ در حال جنگ، خیانتهای بیرحمانه و نبردی همیشگی بر سر تاجوتخت. فرمول آن چندان با موفقیت عظیم شبکه HBO، یعنی «بازی تاجوتخت»، تفاوت نداشت؛ جز اینکه اینبار زامبیهای هراسانگیز جای اژدهایان را گرفته بودند. بااینحال، بسیاری از بینندگان، از جمله خود من، بیآنکه توجهی کنند از کنار «پادشاهی» گذشتند.
گوهر پنهان کرهای و زامبیمحور نتفلیکس
حماسه قرونوسطایی زامبیها سزاوار محبوبیتی بیشتر است
«پادشاهی» نیز مانند «بازی تاجوتخت» با زنجیرهای از رخدادهای رازآلود و شوم آغاز میشود. داستان این مجموعه در دوران پادشاهی چوسانِ کره میگذرد و ولیعهد لی چانگ را دنبال میکند که در پی کشف راز بیماری مرموز پادشاه است. در آغاز، بحران جانشینی در کانون توجه قرار دارد، اما خیلی زود روشن میشود که اوضاع بسیار وخیمتر از آن چیزی است که به نظر میرسد: پادشاه گرفتار طاعونی مرگبار شده که مردگان را زنده میکند و ناگهان سراسر قلمرو در آشوب فرو میرود.
«پادشاهی» با تحسین چشمگیر منتقدان و تماشاگران روبهرو شد، اما هرگز به قله موفقیت بزرگترین آثار نتفلیکس، مانند «چیزهای عجیب» و «بازی مرکب»، نرسید. مایه تأسف است، زیرا این مجموعه یکی از هوشمندانهترین تولیدات این غول پخش اینترنتی به شمار میرود و سیاست را با فانتزی و وحشت درهم میآمیزد.
پادشاهیای که ارزش جنگیدن دارد
همه نقاط قوت «بازی تاجوتخت» در بستری گیرا
آنچه «پادشاهی» را تا این اندازه به «بازی تاجوتخت» شبیه میکند، نه عنصر فانتزی، بلکه جابهجایی همیشگی قدرت است؛ جهانی که در آن نمیتوان به هیچکس اعتماد کرد و بزرگترین تهدیدها از نزدیکترین افراد به تاجوتخت سرچشمه میگیرند.
اما برخلاف بسیاری از شخصیتهای «بازی تاجوتخت» که در پی تصرف قلمرو هستند، قهرمان داستان، ولیعهد لی چانگ، میکوشد آن را نجات دهد. بااینحال، در روایتی یادآور مجموعه HBO، مقامهای فاسد او را خائن میخوانند و به تبعید وامیدارند، درحالیکه خاندانهای پرنفوذ اشرافی برای منافع خود در روند جانشینی دست میبرند. هیچگاه نمیتوان فهمید به چه کسی باید اعتماد کرد؛ همه گویی نقشهای پنهانی دارند و حتی شخصیتهایی که وفادار به نظر میرسند، ناچار به گرفتن تصمیمهایی میشوند که از نظر اخلاقی محل تردیدند.
این خطوط داستانی در فاصله میان صحنههای پرشمار اکشن، نقش بخشهای زائد و وقتپرکن را ندارند. برعکس، به حفظ تنش کمک میکنند، زیرا اگر پادشاهی از درون متلاشی شود، دیگر تهدید زامبیها اهمیتی نخواهد داشت. همین توازن میان سیاست و درام پرهیجان بود که «بازی تاجوتخت» را در بهترین فصلهایش تا این اندازه اعتیادآور میکرد.
وحشتی با پیامدهای واقعی
زامبیهایی متفاوت از مردگان متحرک همیشگی
وقتی «پادشاهی» را پیدا کردم، احساس میکردم به اندازه یک عمر فیلم و مجموعه زامبیمحور دیدهام. دلزدگیام از زامبیها حتی باعث شده بود «از مردگان متحرک بترسید» هم اثری معمولی و تکراری به نظر برسد؛ اما این مجموعه بار دیگر مردگان متحرک را به موجوداتی حقیقتاً هراسانگیز بدل میکند.
این زامبیها نه جنازههایی کند و تلوتلوخوران، بلکه شکارچیانی خستگیناپذیرند که میدوند، دستهدسته هجوم میآورند و ظرف چند دقیقه شهرهایی کامل را به زانو درمیآورند. صحنههای پرتنش با دقت فراوان طراحی شدهاند تا هر شیوع، آشوبی مهارنشدنی به نظر برسد و تماشاگر را با خود به دل ماجرا بکشاند. مجموعه بهجای ترساندنهای ناگهانی بر تعلیق تکیه دارد و در هر فصل، با هراسی خزنده و رویاروییهایی ظاهراً ناممکن، ضرباهنگ بیامان خود را حفظ میکند.
در «پادشاهی»، وحشت در خدمت داستان است و به عصایی برای سرپا نگهداشتن پیرنگ تبدیل نمیشود. هر یورش زامبیها روایت را پیش میبرد و چشمانداز سیاسی را به همان اندازه دگرگون میکند که یک نبرد در «بازی تاجوتخت» میتوانست تغییر دهد.
هر قسمت، تماشایی چون یک فیلم سینمایی
کیفیت تولیدی همتراز برترین فانتزیهای تلویزیونی
«پادشاهی» اثری پرهزینه به نظر میرسد. فضای تاریخی دوره چوسان، سیمایی به آن بخشیده که با هر مجموعه فانتزی دیگری تفاوت دارد: معماری پرنقشونگار آسیایی جای قلعههای قرونوسطایی را گرفته و جامههای ظریف ابریشمی جانشین زرههای فولادی شدهاند. دکورهای واقعی مجموعه نیز از توجه کمنظیر سازندگان به جزئیات حکایت دارند؛ از نبردهای حماسی با حضور صدها سرباز گرفته تا فیلمبرداری گسترده و باشکوهی که آن را بیش از یک درام نتفلیکسی، شبیه اثری عظیم و پرفروش برای پرده سینما جلوه میدهد.
بااینهمه، گرچه این حماسه بلندپروازانه از نظر زیبایی بصری و فیلمنامه بهراحتی در کنار فانتزیهای فاخر جای میگیرد، بهندرت نامش در کنار بزرگترین و باشکوهترین آثار این گونه به میان میآید.
شاید بزرگترین دشمن «پادشاهی» در این زمینه چیزی جز زمانبندی نبود. امروزه تلویزیون کره به پدیدهای جهانی بدل شده و موفقیت آثاری چون «بازی مرکب» نشان داده است که تماشاگران از داستانگویی بلندپروازانه و بینالمللی استقبال میکنند. اما «پادشاهی» زودتر از راه رسید؛ پیش از آنکه این موج کاملاً اوج بگیرد. بااینحال، این مجموعه کیفیتی را که میتوان از درامهای کرهای انتظار داشت به مخاطبان سراسر جهان شناساند و راه را برای مجموعههای محبوبتری که پس از آن آمدند هموار کرد.
نگذارید «پادشاهی» مدفون بماند
این حماسه تماشایی و خیرهکننده هنوز هم یکی از ارزشمندترین گوهرهای پنهان Netflix در ژانری است که در آستانه تکراری و بیرمق شدن قرار داشت. «پادشاهی» بهترین ویژگیهای مجموعههای محبوبتر را در هم میآمیزد؛ از دسیسههای سیاسی «بازی تاجوتخت» گرفته تا تعلیق نفسگیر و بیامان «آخرین بازمانده از ما» و «۲۸ روز بعد»، و به همه آنها رنگوبویی شگفتانگیز از قرون وسطای خاور دور میبخشد.
اگر به خیالپردازی و وحشت علاقه دارید، «پادشاهی» همچنان درامی خارجی، بدیع و طراوتبخش است و شایسته جایگاهی در صدر فهرست تماشای شماست.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Jack Mitchell است. مشاهده مقاله اصلی