اگر تا حالا مشخصات لپتاپ را بین برندهای مختلف مقایسه کرده باشید، تفاوتهای زیادی میبینید جز یکی: اندازه باتری. عادتهای رایجی وجود دارند که باتری را تلف میکنند، بنابراین طبیعی به نظر میرسد که سازندگان لپتاپ بخواهند بزرگترین باتری ممکن را در دستگاههایشان بگذارند، اما هیچ لپتاپی بالاتر از ۹۹واتساعت پیدا نخواهید کرد.
این به خاطر محدودیت تکنولوژی نیست. باتریهای بسیار بزرگتری از ۹۹واتساعت در تجهیزات تخصصی وجود دارند. اما باتری لپتاپها به دلیل مشخصی به این عدد محدود شدهاند؛ در غیر این صورت نمیتوانستید با آنها سفر کنید.
این عدد جادویی تصادفی نیست
چرا خطوط هوایی خط را روی ۱۰۰واتساعت میکشند
اداره هوانوردی فدرال (FAA) در کنار سایر نهادهای بینالمللی مانند IATA و EASA، حداکثر ظرفیت باتریهای لیتیوم-یون قابل شارژ که بدون نیاز به مجوز ویژه به داخل کابین هواپیمای مسافربری携带 میشوند را روی ۱۰۰ واتساعت تعیین کرده است. باتریهای بین ۱۰۱ تا ۱۶۰واتساعت همچنان مجاز هستند، اما فقط با تأیید قبلی خط هوایی، و معمولاً محدود به دو عدد برای هر مسافر.
هر باتری بالای ۱۶۰واتساخت کاملاً از پروازهای مسافربری ممنوع است. چون سازندگان لپتاپ میخواهند دستگاهشان برای هر کسی که ممکن است با آن سفر کند قابل استفاده باشد، باتریها را طوری طراحی میکنند که دقیقاً زیر خط ۱۰۰واتساعت بمانند، معمولاً روی ۹۹ یا ۹۹٫۹ واتساعت، تا مشتریان اصلاً نیازی به نگرانی درباره محدودیتهای خطوط هوایی نداشته باشند.
خطر آتشسوزی، نه ظرفیت، نگرانی واقعی است
فرار حرارتی معادله را تغییر میدهد
خطرات واقعی که ناظران نگران آن هستند خود باتری نیست؛ بلکه اتفاقی است وقتی یکی از آنها خراب میشود. سلولهای لیتیوم-یون مقدار عظیمی انرژی را در فضایی بسیار کوچک ذخیره میکنند، و اگر جداکننده داخلی آسیب ببیند، سوراخ شود، یا بر اثر کهولت تخریب گردد، باتری میتواند وارد فرآیندی به نام فرار حرارتی شود.
این یک واکنش زنجیرهای خودپایدار است که در آن دمای داخلی به سرعت بالا میرود، گاهی از ۱٬۱۰۰ درجه سانتیگراد فراتر میرود، و بخار قابل اشتعال الکترولیت آزاد میکند که میتواند فورقQed آتش بگیرد و به سلولهای مجاور گسترش یابد. وقتی این آغاز شود، میتواند به سرعت به آتشی بسیار трудноکنترل تبدیل شود — دقیقاً همان سناریویی که در ارتفاع ۳۰ هزار پایی در آسمان نمیخواهید.
انبار بار همهچیز را تغییر میدهد
چرا قوانین باتری در کابین فرق میکند
نهادهای هوانوردی باتریهای لیتیوم را کلاً از هواپیما ممنوع نکردند چون عملی نمیبود با توجه به تعداد دستگاههایی که از آنها استفاده میکنند. در عوض، بر اساس بزرگی آتشی که خدمه کابین میتوانند واقعاً کنترل کنند خط کشیدند. آتش باتری در کابین مسافران بلافاصله قابل مشاهده است و با خاموشکنندههای داخل هواپیما یا کیسههای تخصصی مهار آتش قابل مهار است، در حالی که آتش در انبار بار ممکن است کاملاً غیرقابل مشاهده بماند تا زمانی که از کنترل خارج شده باشد.
به همین دلیل باتریهای یدکی لیتیوم و پاوربانکها به طور کامل در چمدان ثبتشده شما مجاز نیستند، بدون توجه به ظرفیت. دستگاههای دارای باتری داخلی گاهی میتوانند ثبت شوند اگر کاملاً خاموش باشند.
عدد ۱۰۰واتساعت از مدلسازی ریسک توسط نهادهای ایمنی هوانوردی به دست آمده که اساساً بزرگترین آتش باتری که تجهیزات خدمه کابین میتوانند قبل از تبدیل شدن به تهدید جدی برای خود هواپیما مهار و خاموش کنند را محاسبه میکنند. این عدد تصادفی از جایی بیرون کشیده نشده؛ بلکه بازتاب ارزیابی مهندسی و ایمنی واقعی قابلیت خاموشسازی آتش داخل هواپیماست.
سازندگان دقیقاً میدانند کجا باید بایستند
۹۹واتساعت از سردرد سفر جلوگیری میکند
اگر سازندهای لپتاپ ۱۶ یا ۱۷ اینچی با باتری ۱۰۵ واتساعت (یا بیشتر) میساخت، از نظر فنی وارد دسته ناخوشایند ۱۰۱-۱۶۰واتساعت میشد که نیازمند تأیید قبلی خط هوایی است، و بسیاری از مسافران یا در گیت امنیتی متوقف میشدند یا اصلاً زحمت پرواز با آن را به خود نمیدادند.
این از دیدگاه محصول یک کابوس است، مخصوصاً برای لپتاپهایی که برای حرفهایها، خبرنگاران و مسافران پرتکرار طراحی شدهاند. پس به جای اینکه ظرفیت باتری را تا جایی که شیمی اجازه میدهد افزایش دهند و با قوانین قاطی بازی کنند، سازندگان لپتاپ ساده باتری را روی ۹۹٫۹ واتساعت محدود میکنند، حتی اگر لپتاپ فضای سلول یا باتری بزرگتری در شاسی داشته باشد که میتوانست عمر باتری را به طور معناداری بهبود دهد. این باعث میشود پیدا کردن تعادل کامل بین بهترین عملکرد و عمر باتری حتی مهمتر شود.
لپتاپهای ۱۶ اینچی، ۱۷ اینچی و ایستگاههای کاری بیشترین تأثیر را میگیرند؛ با وجود داشتن فضای فیزیکی برای باتریهای بزرگتر، همچنان به ۹۹٫۹ واتساعت محدود میشوند چون تولیدکنندگان نمیخواهند دستگاهی بسازند که با ستارهای در سفرهای هوایی همراه باشد. لپتاپهای کوچکتر مثل اولترابوک و دستگاههای ۱۴ اینچی (یا حتی ۱۵ اینچی) بهندرت با این مشکل روبرو میشوند، زیرا باتریهایشان بسیار پایینتر از ۱۰۰ واتساعت است و فضای زیادی برای توسعه وجود ندارد. اما برای ماشینهای بزرگتر، این سقف یک محدود طراحی آگاهانه است، نه محدودیت شیمی باتری.
یک قانونگذاری است، نه محدودیت فنی
دلیل واقعی اینکه باتری شما به ۹۹ واتساعت محدود میشود
هیچکدام از اینها واقعاً درباره فناوری یا شیمی باتری نیست که به دیوار دلخواهی برخورد کند. سلولهای لیتیوم-یون میتوانند بسیار فراتر از ۱۰۰ واتساعت ساخته شوند و بسیاری از منابع تغذیه خارجی و باتریهای دوربین حرفهای از این آستانه فراتر میروند؛ آنها فقط نیاز به مدارک و تأییدیه برای پرواز دارند.
برای یک لپتاپ اصلی که باید برای مخاطب جهانی و سیار کار کند، فراتر رفتن از آن محدودیت اصطکاک بیشتری از ارزشش ایجاد میکند. عدد ۹۹ واتساعت که مدام در برگههای مشخصات میبینید، اتفاقی یا محدودیت مهندسی نیست؛ پاسخی مستقیم به نحوه مدیریت صنعت هوانوردی خطر آتشسوزی در هوا است و تولیدکنندگان محصول خود را صرفاً حول آن محدودیت قانونی میسازند.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Yadullah Abidi است. مشاهده مقاله اصلی