سالها از گوگل فوتوز برای پشتیبانگیری و مشاهدهٔ عکسها و ویدیوهایم استفاده میکردم. اما هرچه بیشتر با آن کار میکردم، بیشتر به این فکر میکردم که تمام خاطراتم را در یک جا ذخیره میکنم. میخواستم مطمئن باشم دقیقاً میدانم پروندههایم کجا ذخیره میشوند و کنترل کامل آنها در دست من است؛ خوشبختانه ایمیش راهحلی بینقص برای این کار بود.
این پلتفرم چشمگیر خودمیزبانی برای مدیریت عکس، که درون داکر اجرا میشود، را پیشتر بهعنوان نمونهای برای انتخاب معرفی کردم. در اینجا گامبهگام میگویم چگونه کتابخانهٔ عکس شخصی خودتان را بسازید. این فرمانها را در ترمینال مک اجرا کردم، اما همین فرایند پایه در ترمینال لینوکس یا ترمینال ویندوز، یا در پاورشل ویندوز هم کار میکند.
نخست، داکر را آماده کنید
پیش از دستزدن به ترمینال، داکر دسکتاپ را نصب کنید
نخستین کاری که باید انجام دهید نصب داکر دسکتاپ است، زیرا ایمیش از آن برای بستهبندی تمام اجزای لازم در کانتینرهای جداگانه استفاده میکند. کاربران لینوکس میتوانند موتور داکر و افزونهٔ داکر کامپوز را نصب کنند، در حالی که کاربران ویندوز میتوانند از داکر دسکتاپ استفاده کنند و WSL ۲ هم پشتیبانی میشود.
بهمحض اجرا شدن داکر، نیازی به تمرکز روی رابط کاربری آن ندارید، زیرا بیشتر کارها در پنجرهٔ ترمینال انجام میشود. در همینجا فرمانهایی را اجرا میکنید که به داکر بگویند چه کار کند. شاید در ابتدا کمی پیچیده بهنظر برسد، اما در essence داکر محیطی کنترلشده فراهم میکند که ایمich و سرویسهای پشتیبان آن میتوانند بدون پیکربندی دستی هر جزء، در آن اجرا شوند.
پروژهٔ ایمیش خود را ایجاد کنید
با ترمینال، خانهای برای ایمیش بسازید
حالا میتوانیم ساخت سرور را آغاز کنیم. گام نخست باز کردن ترمینال و ایجاد یک پوشهٔ ایمیش است:
mkdir ~/immich-app
cd ~/immich-appنخستین فرمان پوشهای بهنام immich-app در پوشهٔ خانهٔ شما میسازد. دومین فرمان، ترمینال را به درون آن پوشه میبرد. این کار ضروری است، زیرا همه چیز مرتبط با ایمich را مرتب در یک جا نگه میدارد.
گام بعد، از ترمینال بخواهید دو پروندهٔ پیکربندی موردنیاز ایمیش را بارگیری کند:
curl -L -o docker-compose.yml https://github.com/immich-app/immich/releases/latest/download/docker-compose.yml
curl -L -o .env https://github.com/immich-app/immich/releases/latest/download/example.envایمیش از یک پروندهٔ داکر کامپوز و یک پروندهٔ محیطی استفاده میکند. نخستین پرونده مشخص میکند کدام کانتینرها ساخته شوند و چگونه پیکربندی گردند. پروندهٔ env. تنظیماتی دارد که به کانتینرها میگویند عکسها و پایگاه دادهٔ شما باید کجا ذخیره شوند. بنابراین بهجای بارگیری یک برنامهٔ واحد، به داکر دستورالعمل میدهیم چگونه آن را کنار هم بگذارد.
ویرایش پروندهٔ محیطی
به ایمیش بگویید عکسهایتان را کجا ذخیره کند
اینجا جایی است که بازپسگیری کنترل کتابخانهٔ عکستان را آغاز میکنید. پروندهٔ env. را در یک ویرایشگر متن باز کنید. میان تنظیمات آن، موارد زیر را مییابید:
UPLOAD_LOCATION=./libraryDB_DATA_LOCATION=./postgresUPLOAD_LOCATION تعیین میکند ایمیش عکسها و رسانههای بارگذاریشدهٔ شما را کجا ذخیره کند، در حالی که DB_DATA_LOCATION مکان ذخیرهٔ پایگاه دادهٔ PostgreSQL را تعیین میکند. ایمیش توصیه میکند پایگاه داده را روی ذخیرهسازی محلی نگه دارید، نه روی شبکهٔ اشتراکی.
این پرونده همچنین شامل گذرواژهٔ پایگاه داده است. باید آن را به گذرواژهٔ یکتای خودتان تغییر دهید و فقط از حروف و اعداد استفاده کنید. همچنین میتوانید منطقهٔ زمانی خود را اینجا تنظیم کنید اگر میخواهید ایمیش بهجای UTC از منطقهٔ زمانی دیگری استفاده کند. مهم این است که پیش از آنکه اصلاً اجرا شود، تصمیم گرفتهاید دادههایتان کجا باشند، نه آنکه همه را به فضای ابری دیگری بارگذاری کنید.
اجرای ایمیش با داکر
بگذارید داکر سرور را برایتان بسازد
پس از ذخیرهٔ پیکربندی، به ترمینال برگردید و مطمئن شوید هنوز در پوشهٔ immich-app هستید. سپس اجرا کنید:
docker compose up -dاین فرمانی است که همه چیز را به اجرا درمیآورد. داکر پروندهٔ docker-compose.yml را میخواند، imageهای موردنیاز ایمیش را بارگیری میکند، کانتینرها را میسازد، سرویسها بههم وصل میکند و آنها را اجرا میکند. بخش d- به این معناست که داکر همه چیز را در پسزمینه اجرا میکند، پس میتوانید ترمینال را ببندید بدون اینکه اجرای ایمیش متوقف شود.
ایمیش چند کار مختلف را در چند سرویس با کانتینر جدا میکند. این سرویسها شامل سرور اصلی ایمیش، پایگاه داده، Redis، و اجزای یادگیری ماشین و موارد دیگر هستند. سپس داکر اطمینان میدهد همه آنها بدون کوچکترین دخالت شما، روان با هم کار کنند.
برای اطمینان از اجرای همهچیز، از دستور docker compose ps استفاده کنید. وقتی همهچیز همانطور که باید کار کند، نصب داکر وظیفهاش را بهدرستی انجام داده و ترمینال دیگر چندان ترسناک بهنظر نمیرسد. در واقع شما تنها چند فرمان ساده صادر میکنید تا داکر را به انجام آنچه میخواهید وادارید.
باز کردن کتابخانه عکس جدیدتان
تنظیمات نهایی را در مرورگر 完成 کنید و روی هر دستگاهی مشاهده کنید
حالا بخش لذتبخش کار فرا میرسد. امیچ رابط کاربری فوقالعادهای دارد که بیشتر امکاناتی را که در گوگل فوتوز مییابید درخود جای داده است؛ مانند نمایش زمانی، آلبومها، گزینههای اشتراکگذاری متنوع، تشخیص چهره و دادههای جغرافیایی. با در حال اجرا بودن کانتینرها، یک مرورگر باز کنید و به نشانی زیر بروید:
http://localhost:2283اگر امیچ روی رایانه دیگری در شبکهی شما در حال اجراست، localhost را با آدرس آیپی آن رایانه جایگزین کنید. به این ترتیب میتوانید کتابخانهی خود را روی چندین دستگاه در سراسر خانه مشاهده کنید. وقتی اپلیکیشن موبایل امیچ را دانلود کرده و آن را به سرور امیچ خود متصل میکنید، احساس میکنید واقعاً با گوگل فوتوز روبهرو هستید؛ زیرا این اپلیکیشن به شما اجازه میدهد پشتیبانگیری خودکار عکسها از گوشیتان را پیکربندی کنید.
حالا عکسهای شما دیگر روی سرورهای گوگل ذخیره نمیشوند. آنها در محل امنی قرار دارند که هنگام پیکربندی داکر در راهاندازی خودمیزبان خود انتخاب کردهاید.
ساخت کتابخانه عکس خودمیزبان امیچ آسانتر از حد انتظار بود
خود امیچ هم آشناست و هم کار با آن ساده است. بخش دلهرهآور این فرآیند، آشنایی با ابزارهایی بود که در پسزمینه کار میکنند. بهمحض نصب داکر، فرمانهای ترمینال شگفتآور ساده هستند: یک پوشه بسازید، پیکربندی امیچ را دانلود کنید، محل دادههایتان را مشخص کنید و یک فرمان واحد داکر کامپوز را اجرا کنید.
این چند گام کافی است تا هر مک، رایانه شخصی یا دستگاه لینوکسی قدیمی را به سرور عکس شخصی تبدیل کنید. گرچه شاید بهاندازهی گوگل فوتوز خودکار و پرامکانیت نباشد،件的، اما کنترل سختافزار و فضای ذخیرهسازی خودتان به این معناست که در نهایت شما کنترل کاملی بر سرنوشت عکسهایتان دارید.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Jack Mitchell است. مشاهده مقاله اصلی