من با ساعت‌های هوشمند رابطه‌ای آمیخته به عشق و نفرت دارم. داده‌های ورزشی و تندرستی‌شان را دوست دارم، اما از نمایشگر اضافی و حجم بیشتری که روی مچم می‌گذارند بیزارم. اگر شما هم از خود می‌پرسید که آیا برای پایش روزانه تندرستی و ثبت تمرین‌هایتان واقعاً به ساعت هوشمند نیاز دارید، تنها نیستید. درست به همین دلیل است که دست‌بندهای ورزشی مینیمال از برندهایی مانند ووپ، گوگل و گارمین روزبه‌روز محبوب‌تر می‌شوند.
شش ماه است که از گوگل فیت‌بیت ایر، دست‌بند ورزشی بدون نمایشگری که برای پایش غیرفعال تندرستی ساخته شده، استفاده می‌کنم. این محصول جایگزین ساعت هوشمند نیست؛ اما فیت‌بیت اج جدید گوگل شاید بتواند چنین نقشی داشته باشد. فیت‌بیت اج را می‌توان جانشین معنوی فیت‌بیت شارژ ۶ دانست؛ دستگاهی با نمایشگری بزرگ‌تر و نسخه‌ای از سیستم‌عامل فیت‌بیت که رنگ‌وبوی پیکسل را دارد. فیت‌بیت اج را از جعبه بیرون آورده‌ام و روی مچم بسته‌ام. هنوز نمی‌توانم از تجربه استفاده یا دقت پایش آن بگویم، اما این‌ها نخستین برداشت‌های من هستند.
باریک، بی‌آنکه چیزی فدا شود
اندکی بزرگ‌تر از فیت‌بیت ایر، با امکاناتی به‌مراتب بیشتر
با نگاهی به عکس‌های جعبه‌گشایی، تفاوت فیت‌بیت ایر و فیت‌بیت اج را بی‌درنگ می‌بینید: نمایشگر. فیت‌بیت اج نمایشگر ۱.۳ اینچی AMOLED دارد که از پنل ۱.۰۴ اینچی فیت‌بیت شارژ ۶ بزرگ‌تر است. فیت‌بیت ایر هم که اساساً هیچ نمایشگری ندارد.
وجود نمایشگر برخی از مهم‌ترین انتقادهای کاربران به فیت‌بیت ایر را از همان ابتدا برطرف می‌کند. برای نمونه، من از تشخیص خودکار فعالیت در فیت‌بیت ایر راضی نبودم. بدون گوشی برای دویدن بیرون می‌رفتم و انتظار داشتم ضربان قلب بالا و سایر نشانه‌های حیاتی به فیت‌بیت ایر بفهمانند که مشغول تمرینی سنگین هستم؛ اما وقتی بعداً آن را با برنامه گوگل هلث همگام می‌کردم، هیچ اثری از تمرین دیده نمی‌شد.
گوگل جداگانه به‌روزرسانی‌ای برای افزایش دقت این قابلیت منتشر می‌کند، اما امکان آغاز تمرین از روی نمایشگر فیت‌بیت اج باعث می‌شود دیگر وابسته به تشخیص خودکار نباشید. البته کاربرد نمایشگر فیت‌بیت اج به آغاز تمرین محدود نیست. می‌توانید از میان صفحه‌های ساعت انتخاب کنید، با کشیدن انگشت میان کاشی‌ها جابه‌جا شوید و از امکانات بیشتر سیستم‌عامل فیت‌بیت بهره ببرید؛ قابلیت‌هایی که گوگل در صفحه محصول فیت‌بیت اج به نمایش گذاشته است.
با توجه به آنچه تاکنون دیده‌ایم، فیت‌بیت اج جانشینی شایسته برای شارژ ۶ و جایگزینی وسوسه‌انگیز برای فیت‌بیت ایر به نظر می‌رسد؛ البته به‌جز در یک زمینه. فیت‌بیت اج تراشه NFC ندارد، بنابراین نمی‌توانید برای پرداخت همراه با این دست‌بند ورزشی از گوگل والت استفاده کنید. این پسرفتی در مقایسه با شارژ ۶ است و برای کسانی که به پرداخت بی‌تماس از روی مچ نیاز دارند، می‌تواند به‌کلی مانع خرید شود.
نمایشگر فقط نیمی از ماجراست
حسگرهای تندرستی آن نسبت به قیمت چشمگیرند
همه درباره نمایشگر حرف می‌زنند، اما پس از بررسی موشکافانه مشخصات فنی، فکر نمی‌کنم این بهترین ارتقا باشد. مهم‌ترین ارتقا، سامانه داخلی ردیابی GPS است؛ قابلیتی که برای کوچک نگه‌داشتن بدنه و پایین آوردن قیمت از فیت‌بیت ایر کنار گذاشته شده بود. گوگل پیکسل واچ ۵ و دیگر ساعت‌های هوشمند تمام‌عیار از GPS دوبانده بهره می‌برند. دوبانده بهتر از تک‌باند است، اما احتمالاً GPS تک‌باند برای همه، از کاربران عادی گرفته تا شیفتگان ورزش، کارایی قابل‌قبولی خواهد داشت.
وجود GPS یعنی هنگام ورزش می‌توانم گوشی‌ام را در خانه بگذارم؛ ضمن اینکه این تنها حسگر داخلی دستگاه نیست. فیت‌بیت اج ارتفاع‌سنج، شتاب‌سنج و ژیروسکوپ نیز دارد. حسگرهای الکتریکی و دما، حسگرهای نور قرمز و فروسرخ و حسگر نوری ضربان قلب هم در آن به کار رفته‌اند. این مجموعه همه نیازهای پایه پایش تندرستی و ورزش را پوشش می‌دهد و قابلیت‌هایی مانند نوار قلب و سنجش اکسیژن خون را فراهم می‌کند.
خیر، برای استفاده از آن به اشتراک نیاز ندارید. می‌توانید اشتراک گوگل هلث پریمیوم را بخرید، اما این کار کاملاً اختیاری است. گوگل هلث پریمیوم تحلیل داده‌ها با «مربی تندرستی» مبتنی بر هوش مصنوعی را در اختیارتان می‌گذارد، ولی پایش پایه تندرستی، فعالیت و خواب رایگان است. اگر علاقه‌ای ندارید یک مدل هوش مصنوعی درباره وضعیت تندرستی‌تان نظر بدهد، شاید ترجیح دهید بدون اشتراک از فیت‌بیت اج استفاده کنید.
فیت‌بیت ایر را به‌عنوان جایگزینی برای ساعت هوشمند خریدم، اما بیش از هر چیز به دستگاهی اختصاصی برای پایش خواب تبدیل شده است. پایش تمرین و تشخیص خودکار فعالیت آن با انتظارهایم هم‌خوانی نداشت. حالا فیت‌بیت اج از راه رسیده؛ با همه قابلیت‌هایی که آرزو داشتم فیت‌بیت ایر داشته باشد و نمایشگر کوچکی که چندان حواس‌پرت‌کن به نظر نمی‌رسد. آیا این همان جایگزین ساعت هوشمندی است که دنبالش بودم؟
ایر، اج یا واچ؟ لازم نیست یکی را برگزینید
هر سه ردیاب را به یک گوشی و حساب گوگل هلث وصل کنید
گوگل آرام‌آرام یکی از بهترین زیست‌بوم‌های دستگاه‌های پوشیدنی را بنا می‌کند. می‌توان Fitbit Edge را هم‌زمان با Fitbit Air و Pixel Watch ۵ به همان گوشی و حساب گوگل پیوند داد. مطمئن نیستم کسی هر سه را بخرد ــ یا اصلاً کار درستی باشد ــ اما این سازگاری میان چند دستگاه، گواهی بر گوناگونی و انعطاف‌پذیری پوشیدنی‌های گوگل است. برای مقایسه، پیش‌تر هر بار تنها یک دستگاه Fitbit به گوشی متصل می‌شد؛ اگر می‌خواستید Fitbit Air و Charge ۶ را با هم به کار ببرید، چنین امکانی نداشتید.
Fitbit Edge این وضعیت را دگرگون می‌کند و مجموعه محصولات گوگل ترکیب‌های هیجان‌انگیزی پیش رو می‌گذارد. از ساعت‌های هوشمند خسته شده‌اید؟ با خرید Fitbit Air و Fitbit Edge، تنها با پرداخت مجموعاً ۲۸۰ دلار به ترکیبی ساده و کم‌حجم می‌رسید. هنوز به ساعت هوشمند نیاز دارید؟ Pixel Watch ۵ را با Fitbit Air یا Fitbit Edge همراه کنید تا از مزایای هر دو بهره‌مند شوید.
اپل و سامسونگ از چنین امکانی بی‌بهره‌اند. کسی Apple Watch Series ۱۲ و Ultra ۴ را نمی‌خرد تا هم‌زمان از هر دو استفاده کند؛ همان‌طور که خرید Galaxy Watch ۹ و Galaxy Watch Ultra ۲ برای چنین ترکیبی منطقی نیست. محصولات گارمین انعطاف‌پذیرترند، اما برای عموم کاربران به این اندازه ساده و در دسترس نیستند. پوشیدنی‌های گوگل چنین آزادی عملی کم‌نظیری فراهم می‌کنند و همین موضوع کنجکاوم کرده است.
همان‌طور که گفتم، تا اینجا فقط فرصت کرده‌ام Fitbit Edge را از جعبه بیرون بیاورم و روی مچ امتحان کنم. پس از بیش از یک هفته آزمایش، نتایج کامل را منتشر خواهم کرد. فعلاً Edge با قیمت ۱۸۰ دلاری‌اش، دست‌کم روی کاغذ، محصولی بسیار وسوسه‌انگیز به نظر می‌رسد.
منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Brady Snyder است. مشاهده مقاله اصلی