یک سال پیش، چند پریز معمولی را با پریزهای USB جایگزین کردم و آن را بهترین ارتقای خانهام نامیدم. دیگر لازم نبود برای پیدا کردن آداپتور برق، کشوی خرتوپرتها را زیرورو کنم. بچهها میتوانستند کنار مبل تبلتشان را شارژ کنند و مهمانها هم دیگر مجبور نبودند از من شارژر بخواهند. هنوز هم منکر این آسودگی نیستم؛ اما کاری که دوباره انجام نمیدهم، نصب دائمی درگاههای شارژ در دیوار گچی است. این درگاهها کندند، قطعات الکترونیکی درونشان زود فرسوده میشوند و حالا ناچارم با همان استانداردی سر کنم که هنگام سیمکشی انتخاب کردهام. اگر شما هم به چنین ارتقایی فکر میکنید، در دهه پیش رو یک پریز ساده در کنار شارژری تعویضپذیر، انتخاب بهتری خواهد بود.
استاندارد شارژ در دل دیوار منجمد میشود
درگاه USB-A سال ۲۰۱۹ هنوز همان USB-A است
پریزهای USB من در مجموع ۳.۶ آمپر را میان درگاههایشان تقسیم میکنند. این توان برای شارژ شبانه یک گوشی کافی است؛ اما اگر از آنها بخواهید آیفون جدیدتری را سریع شارژ کنند یا تبلتی را با سرعت بیشتری شارژ کنند، کم میآورند. بسیاری از مدلها حتی از این هم ضعیفترند. برای نمونه، پریز رایجی مانند Legrand Radiant در درگاههای USB-A خود نهایتاً حدود 15W توان میدهد؛ رقمی که یک دهه پیش سخاوتمندانه به نظر میرسید، اما امروز کند است.
آیفونهای جدید از طریق کابل بیش از دو برابر این توان را دریافت میکنند و برخی گوشیهای اندرویدی تا پنج برابر آن را میپذیرند. درگاه دیواری نمیتواند همپای این اعداد پیش برود، اما یک شارژر مستقل میتواند. وقتی استاندارد سریعتری از راه میرسد، یک شارژر GaN تازه را با قیمت $۲۰–$۴۰ میخرید و کار تمام است. ولی پریز دیواری دقیقاً همان کاری را انجام میدهد که روز نخست نصب انجام میداد؛ و مشکل اصلی همین است.
قطعات الکترونیکی سالها زودتر از پریز از کار میافتند
پریز دههها دوام میآورد، اما مبدل نه
یک پریز ساده چیزی جز مس و اتصالهای بیادعا نیست. هیچیک از اجزای آن بهسرعت فرسوده نمیشود؛ به همین دلیل ممکن است پریز پشت مبل حتی بیشتر از سقف خانه عمر کند. اما با افزودن درگاههای USB، یک مبدل کوچک AC به DC هم درون جعبه جای میگیرد؛ مبدلی پر از خازن و یک تراشه کنترلگر که هر بار هنگام شارژ شدن دستگاه گرم میشوند.
این قطعات، فارغ از اتصالهای 120V کنارشان، عمر و روند فرسودگی خود را دارند. عمر اسمی بیشتر پریزهای USB حدود ۵–۱۰ سال است، در حالی که یک پریز استاندارد میتواند چندین دهه را بیدردسر پشت سر بگذارد. پریزهای من پس از یک سال هنوز بهخوبی کار میکنند، اما ۱۲ سال با تجهیزات الکترونیکی HVAC سروکار داشتهام و میدانم گرما در گذر زمان با خازنها چه میکند. وقتی درگاهها کندتر شارژ میکنند، گرم میشوند یا اطراف دهانه آنها تغییر رنگ میدهد، مبدل دارد پایان عمرش را اعلام میکند؛ آن هم مدتها پیش از آنکه خود پریز دلیلی برای از کار افتادن داشته باشد.
تعویض پریز یعنی قطع کردن فیوز
این کار با برق شهر است، نه تعویض یک کابل
وقتی یک شارژر معمولی خراب میشود، آن را از برق میکشید و شارژر تازهای جایش میگذارید. اما خرابی پریز USB یعنی باید دستبهکار برقکاری شوید: فیوز درست را پیدا کنید، آن را قطع کنید، با آزمایشگر ولتاژ از بیبرق بودن جعبه مطمئن شوید و پیش از بیرون آوردن واحد قدیمی، سیمهای برق را جدا کنید. این موضوع را جدی میگیرم، چون یک بار هنگام نصب کلیدهای هوشمند، فیوز اشتباهی را قطع کردم و برقگرفتگیای را تجربه کردم که هنوز فراموشش نکردهام.
انجام این کار از توان یک فرد محتاط و اهل کارهای فنی بیرون نیست، اما همچنان کاری جدی با خطری واقعی است؛ هزینهای که با هر بار خرابی درگاهها باید پرداخت شود. ترجیح میدهم برق شهر درون جعبه محصور بماند و همهچیز دیگر با ولتاژ پایین کار کند. همین یکی از دلایلی است که بهجای افزودن پریزهای تازه، برق برخی تجهیزاتم را از راه اترنت تأمین میکنم. یک شارژر معمولی هیچیک از این دردسرها را ندارد.
یک پریز ساده و شارژری تعویضپذیر
شارژر GaN با هر ارتقا همراه میشود، دیوار نه
اگر امروز میخواستم چنین سامانهای بسازم، یک پریز استاندارد و مقاوم در برابر دستکاری را در دیوار نگه میداشتم و سپس یک چندراهی برق یا شارژر جمعوجور GaN، متناسب با دستگاههایی که واقعاً دارم، به آن وصل میکردم. یک شارژر 65W بهتنهایی میتواند گوشی، تبلت و لپتاپ را شارژ کند و اغلب از یک پریز USB مناسب هم ارزانتر است. وقتی توانرسانی USB-C بار دیگر جهش میکند، فقط شارژر را عوض میکنید، نه پریز را؛ و دیگر کاری به سیمکشی خانه ندارید.
اگر هدف اصلیتان بهجای سرعت خام، داشتن دیواری مرتب است، راهحلهایی تمیزتر از کار گذاشتن قطعات الکترونیکی در دیوار دارید. من از پوششهای چفتشوندهای مانند چراغخواب SnapPower استفاده میکنم تا بدون دست زدن به سیمکشی، پریز را ارتقا دهم؛ کابلهای لازم را هم با همان ترفندهایی سامان میدهم که دفتر کارم را مرتب کردند. هر دو روش همان ظاهر یکدستی را فراهم میکنند که مردم از پریزهای USB انتظار دارند، بیآنکه به استانداردی قدیمی گرفتار شوید یا بعدها به برقکار نیاز پیدا کنید.
شارژ کردن را به شارژری تعویضپذیر بسپارید
تنها یک موقعیت هست که هنوز هم جذابیت این ایده را درک میکنم: پاتختی یا پیشخوان آشپزخانهای که هر روز دستگاههایتان را روی آن شارژ میکنید. در چنین جایی، درگاهها ارزش نصبکردن دارند؛ چون همیشه در دسترساند و سرعت پایین شارژ در طول شب هم بهندرت آزاردهنده میشود. اما در هر جای دیگری، حسابوکتاب به سود گزینهای دیگر است. یک پریز معمولی همراه با شارژری که بتوان آن را تعویض کرد، با گوشیهای تازه همگام میماند، عمر بیشتری دارد و خرابی یک درگاه را به پروژهای برای سیمکشی برق تبدیل نمیکند. من هم زمانی راحتی این درگاهها را آنقدر دوست داشتم که برای نصبشان دست به سیمکشی زدم؛ اما با دانشی که امروز دارم، ترجیح میدهم همان وقت و انرژی را صرف خرید یک شارژر GaN باکیفیت کنم و کاری به دیوار گچی خانه نداشته باشم.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Jonathon Jachura است. مشاهده مقاله اصلی