گوگل اندرویدی پاکیزه و بیهیاهو عرضه میکند و اپل نیز یکپارچگی محکمی میان سختافزار و نرمافزارش دارد. در برابر این دو، وان یوآی سامسونگ سالها به سنگینبودن و انبوه برنامههای اضافی شهره بوده است؛ تا جایی که من هم نزدیک بود از آن دل بکنم.
بااینهمه، هر بار که قصد مهاجرت میکنم، به دیواری از قابلیتهای ازدسترفته میرسم. سامسونگ وان یوآی را با ابزارها و سپرهای اطمینانی میسازد که هر روز به آنها تکیه دارم. نبودشان کارهای ساده را به زحمتی اضافه بدل میکند و پس از یک ماه آزمودن پیکسل، حالا میفهمم چرا طرفداران سامسونگ دستگاهشان را عوض نمیکنند.
دژی در دل گوشی من
گاوصندوق رمزگذاریشدهای که کسی به آن راه ندارد
بسیاری از گوشیها اجازه میدهند برنامههای جداگانه را با اثر انگشت قفل کنید، اما سامسونگ با «پوشه امن» (Secure Folder) از قفل سادهٔ برنامهها فراتر میرود. این قابلیت که از امنیت سختافزاری ناکس (Knox) بهره میگیرد، محیطی ایزوله درون گوشی میسازد. پوشه امن مانند دستگاهی دوم و خصوصی است که در دل سیستمعامل اصلی پنهان شده و بهمحض قفلکردن صفحه، رمزگذاری میشود.
از آن برای اجرای نسخههای تکراری برنامههای بانکی، نگهداری اسناد حساس و جداکردن ارتباطات شخصی از برنامههای معمولم استفاده میکنم. برخلاف قفلگذارهای سادهٔ برنامه در دیگر سکوها، برنامههای درون پوشه امن، حافظهٔ نهان، نشانهای ورود یا فضای ذخیرهسازی خود را با سیستم بیرونی شریک نمیشوند. اگر گوشی بازشدهام را به کسی بدهم تا عکسی ببیند یا تماس بگیرد، فایلهای خصوصیام کاملاً دور از دسترس میمانند.
گوگل در اندروید ۱۵ «فضای خصوصی» را معرفی کرد و اپل نیز با آیاواس ۱۸ برنامههای قفلشده را افزود، اما هیچیک بهاندازهٔ پوشه امن پخته و انعطافپذیر نیستند. پوشه امن به شما اجازه میدهد نماد برنامه را استتار کنید، نامش را تغییر دهید و اعلانهای مستقل برایش تعیین کنید؛ بنابراین، بدون جابهجایی میان حسابهای کاربری اندروید، جداسازی واقعی خواهید داشت.
عمیقترین شخصیسازی ممکن برای گوشی
ابزارهای رایگانی که تعاملات روزانه را از نو میسازند
شخصیسازی در بیشتر گوشیهای هوشمند از ظاهر فراتر نمیرود. گوگل متریال ۳ را با پوستههای رنگی پویاتر گسترش داده و اپل اجازه میدهد نمادها را هر جای شبکه قرار دهید و سبکهای رنگی روی آنها اعمال کنید؛ اما هر دو سکو بر دگرگونیهای ظاهری تمرکز دارند. هیچکدام اجازه نمیدهند شیوهٔ رفتار واقعی سیستمعامل را تغییر دهید. سامسونگ با گود لاک (Good Lock)، مجموعهای رایگان از ابزارهای رسمی خود، این امکان را فراهم میکند تا بخشهایی از گوشی را دگرگون کنید که دیگر سازندگان هرگز اجازهٔ دستزدن به آنها را نمیدهند.
قابلیتی که هر بار پس از کنارگذاشتن سختافزار گلکسی بیش از همه دلتنگش میشوم، ساند اسیستنت (SoundAssistant) است. این ابزار برای هر برنامه نوار تنظیم صدای جداگانه دارد و اجازه میدهد چند برنامه همزمان صدا پخش کنند. صدای اسپاتیفای را روی بیشینه نگه میدارم، اما اینستاگرام و تیکتاک را بیصدا میکنم تا ویدئوهای تصادفی هرگز هدفونم را تسخیر نکنند. در آیفون یا پیکسل، یک ویدئوی پخش خودکار صدا را به دست میگیرد و هیچ راهی برای کنترل صدای هر برنامه بهطور جداگانه ندارید.
گود لاک با وان هند آپریشن پلاس (One Hand Operation +) حرکتهای پیمایشی را در صفحههای بزرگ نیز دگرگون میکند. این ابزار دستگیرههای نامرئی ژستی را در امتداد هر دو لبهٔ نمایشگر میگذارد و هر دستگیره سه جهت کشیدن را، در حرکتهای کوتاه و بلند، تشخیص میدهد. در نتیجه، دوازده میانبر قابل شخصیسازی خواهید داشت، بیآنکه صفحه شلوغ شود. پیشتر برای فعالکردن نمای تقسیمشده باید برنامههای اخیر را باز میکردم، روی یک نماد میزدم و گزینهای را از منو برمیگزیدم. حالا این کار تنها با یک کشیدن مورب از همانجایی انجام میشود که انگشتم بهطور طبیعی قرار میگیرد.
خلبان خودکار کامل برای تمام روز من
خودکارسازی بیصدا با کنترل واقعی سیستم
گوگل و اپل هر دو امکان خودکارسازی گوشی را فراهم میکنند، اما هر دو روش ناقص به نظر میرسند. قوانین پیکسل (Pixel Rules) تنها میتوانند بر پایهٔ مکان یا وایفای، صدای زنگ یا حالت مزاحم نشوید را تغییر دهند و راهی برای زنجیرهکردن چند محرک با هم ندارند. میانبرهای اپل (Apple Shortcuts) توانمند است، اما یادگیری آن زمان میبرد و پیامهای تأییدیاش مدام در روند خودکارسازی وقفه میاندازند. حالتها و روالهای سامسونگ (Samsung Modes and Routines) با کنترل عمیق سیستم، بینیازی از کدنویسی و اجرای بیصدا در پسزمینه، تعادل مناسبی پیدا کرده است.
یکی از روالهای محبوبم، مشکلی آزاردهنده در دوربین را حل میکند. گرچه در برخی مناطق گزینهٔ خاموشکردن صدای شاتر در تنظیمات وجود دارد، مدلهایی که در کشورهایی مانند ژاپن و کرهٔ جنوبی فروخته میشوند، بهموجب قانون ملزم به پخش صدای شاتر هستند. هر بار که برنامهٔ دوربین را باز میکنم، یک روال فوراً صدای سیستم را به صفر میرساند و بهمحض خروج از برنامه آن را بازمیگرداند؛ در نتیجه، حتی در مدلهای قفلشده برای یک منطقه نیز عکاسی در اتاقهای ساکت بیصدا و بیجلبتوجه میماند.
یک گام هم فراتر رفتم و دزدگیر ضدسرقت خودم را ساختم که پیامهای دریافتی در واتساپ و پیامها را زیر نظر میگیرد. اگر از هر دستگاه دیگری عبارت «help me» را برای گوشیام بفرستم، این روال بیدرنگ فعال میشود: دادهٔ همراه، وایفای، مکانیابی و چراغقوه را روشن میکند، همهٔ نوارهای تنظیم صدا را تا آخر بالا میبرد و با تبدیل متن به گفتار، پیوسته اعلام میکند که فردی که گوشی را در دست دارد، تلفن مرا دزدیده است. رسیدن به چنین ژرفایی از کنترل سیستمی در پیکسل یا آیفون، به برنامههای شخص ثالث و راهحلهای موقتی نیاز دارد و باز هم به این سطح نمیرسد.
چرا هنوز اینجا ماندهام
نرمافزار تمیز و طراحیهای مینیمال شاید در نمایش کوتاه فروشگاه چشمنواز باشند، اما زندگی روزمره با یک گوشی به این بستگی دارد که در طول روز چه اندازه از کارتان کم میکند. وقتی مزیتهای سختافزاری مانند Samsung DeX را هم در نظر بگیرید که گوشی را به یک میزکار کامل بدل میکند، و قلم S Pen داخلی در مدلهای اولترا را به آن بیفزایید، دلکندن از این مجموعه دشوارتر هم میشود. آنچه مرا نزد سامسونگ نگه میدارد، نه وفاداری به برند است و نه اعداد بنچمارک؛ بلکه ابزارهای کاربردیای است که مسئلههای کوچک اما واقعی را حل میکنند. تا زمانی که دیگر سازندگان چنین ژرفایی را در نرمافزارشان نگنجانند، کنار گذاشتن سختافزار گلکسی همیشه حس چشمپوشی از چیزهای زیادی را خواهد داشت.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Digvijay Kumar است. مشاهده مقاله اصلی