وقتی پای ضبط، ویرایش و تولید صدا در میان باشد، همیشه اوداسیتی را با اطمینان توصیه میکنند؛ البته با یک اما: ظاهرش زشت است. هنوز یادم هست که در سال ۱۹۹۹ از نسخهای ابتدایی از لاجیک استفاده میکردم و آن هم از اوداسیتی چشمنوازتر بود. با اینکه این ویرایشگر رایگان صدا به یکی از ابزارهای ثابت نسل تازهای از پادکسترها، موسیقیدانها، دانشجویان و یوتیوبرها بدل شده، رابط کاربریاش در یک ربع قرن گذشته تقریباً دستنخورده مانده است — اما همه چیز با اوداسیتی ۴ تغییر میکند.
بیش از یک ظاهر تازه
اوداسیتی بالاخره حس یک برنامهٔ خلاق مدرن را میدهد
بزرگترین بهروزرسانی در ۲۵ سال تاریخ اوداسیتی، فقط رنگ تازهای بر چهرهاش نمیزند؛ بلکه روند ویرایش را نیز از نو میاندیشد و آن را همسطح نرمافزارهای صوتی مدرن میآورد. این کار را هم بدون از دست دادن همان روند کاری آشنایی انجام میدهد که دوستداران قدیمی اوداسیتی به آن خو گرفتهاند.
وقتی نخستین بار نسخهٔ بتا را دانلود کردم و گشودم، هم خوشحال شدم و هم غافلگیر. نسخهٔ قدیمی کاربردی بود، اما انکارناپذیر شلوغ هم بود. کنترلهایی مانند دکمههای پخش، دکمههای بزرگنمایی، دستگاههای صوتی و ابزارهای ویرایش در چند ردیف نوار ابزار پخش شده بودند و در صفحهٔ چیدمان، برای خود صدا فضای بسیار کمی باقی میگذاشتند.
اوداسیتی ۴ طراحی بسیار تمیزتری دارد و در کنار رقبای تازهنفسش نیز ناهمگون به نظر نمیرسد. آیکونهایش بزرگترند؛ قلمها خواناترند؛ ولومها و فیدرها حسوحالی مدرن دارند. دیگر فشرده و صرفاً کارکردی به نظر نمیرسد؛ در عوض، ابزارهایی را که همین حالا از آنها استفاده میکنید در اولویت میگذارد و همین، فضایی خلاقانه و بسیار دلپذیرتر میسازد.
کار با آن روانتر شده است
دیگر لازم نیست میان چند ابزار ویرایش جابهجا شوید
یکی از عادتهای ویژهٔ اوداسیتی که آن را از دیگر برنامههای ضبط متمایز میکرد، تکیهاش بر حالتهای جداگانهٔ ویرایش بود. حتی برای یک ویرایش ساده هم باید میان ابزار انتخاب، ابزار رسم، ابزار پوشش یا ابزار چندکاره یکی را برمیگزیدید؛ چیزی که در نشستهای کاری طولانی حسابی خستهکننده میشد.
حالا ویرایش شهودیتر شده است. کافی است روی یک کلیپ کلیک کنید تا انتخاب شود و لبهاش را بکشید تا کوتاهتر یا بلندتر شود. اگر آنقدر روی یک نمونهٔ صوتی زوم کنید که جزئیاتش نمایان شود، ابزار رسم خودکار فعال میشود؛ پس دیگر لازم نیست دستی آن را برگزینید. این بازبینیهای ظاهراً کوچک در درازمدت تفاوتی بزرگ میسازند و این سهولتِ بهبودیافته در کار با کلیپهای صوتی نیز خود را نشان میدهد.
در نسخههای قدیمی، جابهجا کردن کلیپها روی صفحهٔ چیدمان محدودکننده بود. کلیپها بهسادگی روی هم قرار نمیگرفتند و انتخاب چند ناحیه با زحمت همراه بود. حالا اوداسیتی همانطور کار میکند که از یک ویرایشگر صوتی در سال ۲۰۲۶ انتظار دارید: میتوانید با نگهداشتن کلید شیفت روی چند کلیپ کلیک کنید، آنها را یکجا بکشید و تغییر اندازه دهید، روی هم بچینید و سر پخش را هرجا که خواستید بگذارید و ضبط را آغاز کنید.
سینکلاک بالاخره کنار گذاشته شده است
گیجکنندهترین ویژگی اوداسیتی بیسروصدا حذف شده است
یکی از ویژگیهایی که هیچوقت نتوانستم با آن کنار بیایم، سینکلاک اوداسیتی بود. قرار بود این قابلیت چند ترک را هنگام ویرایش همزمان نگه دارد، اما همیشه سرراست نبود. بارها پیش میآمد فراموش کنم که روشن است و نتیجه میتوانست فاجعهبار باشد؛ نواحی صوتی در سراسر صفحهٔ چیدمان پراکنده میشدند.
این قابلیت جای خود را به ویرایش موجی داده است و هرچند هدف نهایی، یعنی حفظ همزمانی، همان است، اما بسیار کاربرپسندتر به نظر میرسد. دیگر لازم نیست به حالتها فکر کنید؛ در عوض، کنشهایی مانند «حذف و بستن فاصله» یا «درج و حفظ همزمانی» را برمیگزینید. توانایی ویرایش همان میماند، اما همه چیز بسیار روانتر حس میشود.
طرفداران اصالت نگران نباشند
هنوز هم میتوانید ظاهر اوداسیتی قدیم را داشته باشید
کسانی که ظاهر قدیمی را ترجیح میدهند، میتوانند آسوده باشند؛ چون اوداسیتی ۴ اجازه میدهد هر زمان بخواهید، بهسرعت میان فضای کار کلاسیک و مدرن جابهجا شوید. همچنین میتوانید نوار ابزارها را شخصیسازی کنید، پنلها را داک یا شناور کنید، چند پیشتنظیمِ فضای کار ذخیره کنید و بسته به کاری که همان لحظه انجام میدهید، میانشان جابهجا شوید؛ چه ضبط موسیقی باشد، چه ویرایش پادکست و چه بازیابی صدای قدیمی.
اینکه لازم نیست به یک پلتفرم کاملاً تازه خو بگیرند، برای خیلیها آرامشبخش است؛ اما همه را تشویق میکنم که حتماً رابط تازه را امتحان کنند. درست است که عناصر پایهای مانند صفحهٔ چیدمان، نوار پخش و نواحی صوتی فقط از نظر بصری تفاوت دارند، اما رابط تازه وقتی سراغ افزودن افکتها، تغییر دینامیک و میکس ترکها میروید، واقعاً خودی نشان میدهد.
افکتهای Audio Unit اپل به اوداسیتی راه یافتهاند و ظاهر و کارکردشان از نظر کیفیت رابط کاربری، بسیار به آنچه در لاجیک پرو میبینیم نزدیک است. در عین حال، افکتهای بومی مانند کمپرسورِ اوداسیتی بسیار شهودیترند و کار کردن با آنها واقعاً لذتبخش است. بهنظر من، حالت تیره برای نشستهای طولانی بسیار راحتتر است و وقتی به ترکها رنگهای متفاوت میدهید، تشخیصشان آسانتر میشود؛ پیشرفتی چشمگیر نسبت به نسخههای پیشین.
بهترین قابلیتها در قالبی تازه و بهبودیافته
من همیشه دلنگرانیام دربارهٔ ظاهر بهشدت ازمدافتادهٔ اوداسیتی را با این جمله برای خودم توجیه میکردم: «رایگان است دیگر، چه انتظاری داری؟» اما نسخهٔ ۴ بالاخره ظاهری پیدا کرده که با کارکرد برنامه همخوان است؛ و همین باعث میشود از خود بپرسم چرا این کار اینهمه طول کشید.
هر چه دلیلش بوده باشد، اوداسیتی ۴ بیتردید مصداق «دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن» است. این برنامه اکنون رابطی خلوتتر، ویرایشی شهودیتر و کیفیتی دارد که آن را همردیف ابزارهای خلاقانهٔ گرانقیمت امروز مینشاند، نه در حد یک برنامهٔ رایگانِ بهدردبخور.
اوداسیتی ۴ با بهبود همزمانِ کارکرد و ظاهرِ این پلتفرم، بهترینِ هر دو جهان را بهدست آورده و در عین حال، حس آشنای خود را حفظ کرده است.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Jack Mitchell است. مشاهده مقاله اصلی