کمی بیش از یک ماه از عرضه خانواده پیکسل ۱۱ بهدست گوگل میگذرد و من هم از آن زمان تقریباً هر روز از پیکسل ۱۱ استفاده کردهام. وقتی اینهمه وقت را با یک گوشی میگذرانید، ناگزیر با ویژگیهایی روبهرو میشوید که عاشقشان هستید و البته چند موردی که روی اعصابتان میروند؛ پیکسل ۱۱ هم از این قاعده جدا نیست. بااینحال، سه بهبود آن بیش از همه توجهم را جلب کردهاند و تقریباً هر روز قدردانشان هستم؛ همینها از مهمترین دلایلیاند که باعث شده این کوچولوی دوستداشتنی تا این اندازه به دلم بنشیند.
فضای بیشتر برای عادتهای عجیب عکاسی من
۲۵۶ گیگابایت، حاشیه امن تازه من
پیش از هر چیز، واقعاً خوشحالم که گوگل سرانجام حافظه مدل پایه پیکسل ۱۱ را بهجای ماندن روی ۱۲۸ گیگابایت، به ۲۵۶ گیگابایت افزایش داد. نمیتوانم بگویم ۱۲۸ گیگابایت ناکارآمد است، اما در سال ۲۰۲۶ برای شیوهای که من از گوشیام استفاده میکنم، کمکم محدودکننده به نظر میرسد.
هر وقت سفر میروم، شمار خندهداری عکس میگیرم، ویدئوهای زیادی ضبط میکنم، برای پروازها موسیقی و ویدئوهای YouTube را بارگیری میکنم و مدام برنامهها و بازیهایی نصب میکنم که احتمالاً یک هفته بعد فراموششان خواهم کرد. با ۱۲۸ گیگابایت، بالاخره کارم به بررسی بخش فضای ذخیرهسازی و فکرکردن به این میرسید که چه چیزی را میتوانم پاک کنم. در پیکسل ۱۱ حتی یک بار هم ناچار نشدهام به این موضوع فکر کنم.
البته با توجه به حجم عکسها و ویدئوهایی که میگیرم، احتمالاً سرانجام راهی برای پرکردن ۲۵۶ گیگابایت هم پیدا خواهم کرد. بااینحال، این فضای تنفس اضافه، دستکم فعلاً، تفاوت بزرگی ایجاد میکند. فضای ذخیرهسازی از آن چیزهایی است که هرگز نمیخواهم در گوشی ناچار به مدیریت همیشگیاش باشم؛ پس از بیش از یک ماه کار با پیکسل ۱۱ نیز توانستهام بیآنکه نگران فضای باقیمانده باشم، از آن استفاده کنم. وقتی در نظر بگیریم که مدل پایه پیکسل ۱۰ در سال گذشته هنوز با ۱۲۸ گیگابایت عرضه میشد، این آسودگی لذتبخشتر هم میشود.
نوار دوربین باریکتر، آسودگی بسیار بیشتر
بهویژه برای دستوپاچلفتیهایی مثل من
پیکسل ۱۱ تفاوت ظاهری چشمگیری با مدل سال گذشته ندارد، اما یکی از دگرگونیهای طراحی که بیش از انتظارم از آن خوشم آمده، این است که گوگل سرانجام نوار دوربین را باریکتر کرده است.
نوار دوربین پیکسل ۱۰ بسیار بزرگ بود. هرچند ظاهر متمایزی که به گوشی میداد را دوست داشتم، کنارآمدن با آن برآمدگی زمخت در استفاده روزمره گاهی آزاردهنده میشد. کافی بود گوشی را روی میز بگذارید تا نوار برجسته دوربین فوراً به چشم بیاید. از سوی دیگر، همیشه حواسم بود گوشی را کجا میگذارم، چون نمیخواستم شیشه دوربین خش بردارد، لک شود یا به سطح زیرش ساییده شود.
نوار دوربین پیکسل ۱۱ حدود ۴۰٪ باریکتر است و من واقعاً هر روز تفاوتش را حس کردهام. گوشی روانتر داخل جیب شلوار جینم میرود و بسیار کمتر به لبه جیب گیر میکند. همین موضوع درباره گذاشتن آن در کیفهای کوچک یا بخشهایی که از ابتدا هم جای چندانی ندارند، صدق میکند. میدانم گیرکردن برآمدگی دوربین به جیب مشکلی بسیار ناچیز به نظر میرسد، اما من آنقدر دستوپاچلفتی هستم که دقیقاً به همین دلیل چند بار نزدیک بوده گوشی را بهسمت زمین پرتاب کنم.
هنگام در دست گرفتن پیکسل ۱۱ هم این تفاوت را احساس کردهام. انگشتانم بهطرز عجیبی بلندند و وقتی با یک دست از گوشی استفاده میکنم، بهطور طبیعی بخش بزرگی از پشت آن را میپوشانند. در پیکسل ۱۰، انگشتانم پیوسته به آن نوار زمخت برخورد میکردند. نوار باریکتر پیکسل ۱۱ بسیار کمتر سر راه قرار میگیرد و در کنار اندازه جمعوجور گوشی، کارکردن با یک دست را از همیشه راحتتر میکند.
این از آن بازطراحیهایی نیست که با کنار هم گذاشتن پیکسل ۱۰ و پیکسل ۱۱ بیدرنگ به چشم بیاید. اما پس از بیش از یک ماه حملکردن، در دست گرفتن و بارها بیرونآوردن پیکسل ۱۱ از جیب و برگرداندنش، هر بار نوار دوربین باریکتر را با کمال میل به نمونه زمخت قبلی ترجیح میدهم.
عکسهایم سرانجام همان بار نخست درست از آب درمیآیند
کمرا لوکس مرا از دست خودم نجات میدهد
احتمالاً تا اینجا متوجه شدهاید که عکسهای زیادی میگیرم. چه در سفر باشم، چه برای شام بیرون رفته باشم یا هنگام پیادهروی چیز جالبی ببینم، مدام گوشیام را برای عکسگرفتن بیرون میآورم. مشکل اینجاست که ثبت عکس معمولاً تنها نیمی از کار است. بعدتر برنامه Photos را باز میکنم، به این نتیجه میرسم که رنگها چندان درست به نظر نمیرسند، سایهها را دستکاری میکنم و کمی با کنتراست ور میروم؛ ناگهان میبینم چند دقیقه دیگر را صرف ویرایش عکسی کردهام که در اصل طی دو ثانیه گرفته بودم.
دوربین Pixel ۱۱ کمکم دارد این عادت را در من تغییر میدهد. حالا بهجای اینکه نخست عکس بگیرم و بعد تصمیم بگیرم چه ظاهر و حالوهوایی به آن بدهم، همان هنگام کادربندی میتوانم نمای دلخواهم را انتخاب کنم. پیشتنظیمهایی مانند «وانیلی»، «طبیعی» و «سایهها» به من امکان میدهند متناسب با سوژه و حالوهوایی که میخواهم، بهسرعت میان نماهای مختلف جابهجا شوم. وقتی از منظرهای روشن یا خیابانی هنگام غروب عکس میگیرم، پیش از فشردن دکمهٔ شاتر میتوانم ببینم هر نما تصویر را چگونه تغییر میدهد و همان گزینهای را برگزینم که به نظرم درست میآید.
و احتمالاً همین چیزی است که بیش از همه در قابلیت «نماهای دوربین» دوست دارم. هنوز هم میخواهم عکسهای Pixel من طبیعی و وفادار به چیزی باشند که واقعاً دیدهام، نه بیشازحد پردازششده یا زیر لایهای از فیلترهای اغراقآمیز. این قابلیت درست بهاندازهای اختیار در دستم میگذارد که رنگوبوی شخصی خودم را به عکسها بدهم، بیآنکه هر عکس به پروژهای جداگانه برای ویرایش تبدیل شود.
همین ریزهکاریها مهماند، مگر نه؟
پس از بیش از یک ماه زندگی با Pixel ۱۱، چیزی که بیش از همه دوست دارم، بیدردسر بودن استفاده از آن است. دیگر مدام فضای ذخیرهسازی باقیمانده را بررسی نمیکنم؛ برآمدگی باریکتر دوربین باعث شده حمل و در دست گرفتن گوشی خوشایندتر باشد و برای ویرایش بیشمار عکسهایی که میگیرم نیز وقت کمتری صرف میکنم. تقریباً هر روز با همهٔ این بهبودها سروکار دارم و احتمالاً به همین دلیل است که تا این اندازه قدرشان را میدانم. البته هنوز چیزهایی در Pixel ۱۱ هست که دوست دارم تغییر کنند، اما این سه ارتقا تجربهٔ کار با آن را بهطور محسوسی بهتر کردهاند و این دلبر کوچک را به گوشیای تبدیل کردهاند که واقعاً از استفادهٔ روزانهاش لذت میبرم.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Shimul Sood است. مشاهده مقاله اصلی