مقصر، سازگاری عقبرو با ۸۰۲.11b است؛ میراثی از سال ۱۹۹۹ که در بیشتر روترهای خانگی بهطور پیشفرض فعال است و بیسروصدا از توان همه دستگاههای متصل میکاهد. سازندگان این قابلیت را روشن نگه میدارند تا حتی لپتاپی متعلق به دوران اینترنت شمارهگیری نیز بتواند شبکه شما را پیدا کند؛ دستگاهی که دیگر تقریباً هیچکدام از ما از آن استفاده نمیکنیم.
هزینه این سازگاری را دستگاههایی میپردازند که واقعاً از آنها استفاده میکنید. خاموشکردنش همان افت سرعتی را برطرف کرد که زمانی با تغییر کانال نقطههای دسترسیام در پی رفع آن بودم؛ با این تفاوت که این راهحل تنها به جابهجایی یک لغزنده نیاز داشت. روتر شما هر ساعت هزاران بار و با کمترین سرعت مجاز در استاندارد قدیمی، حضور خود را اعلام میکند؛ این کار مدیریتی کُند، زمان استفاده از امواج را از همه تلفنها، تلویزیونها و لپتاپهای حاضر در باند میگیرد. استاندارد قدیمی است، افت کارایی واقعی است و خاموشکردنش تنها چند ثانیه زمان میبرد.
چرا استانداردی از سال ۱۹۹۹ هنوز باند ۲.4GHz شما را در اختیار دارد؟
سازگاری عقبرویی که هیچگاه بازنشسته نشد
استاندارد ۸۰۲.11b در سپتامبر ۱۹۹۹ از راه رسید و بیشینه سرعتش در باند ۲.4GHz به 11Mbps میرسید. همه استانداردهای پس از آن، از g تا ax، راهی برای اتصالش باز گذاشتند تا فرستندهگیرندههای قدیمی همچنان بتوانند به شبکه وصل شوند. در بیشتر روترهای خانگی، این راه بهطور پیشفرض باز است و یا بهشکل حالتی ترکیبی مانند ۸۰۲.11b/g/n دیده میشود، یا مجموعهای از نرخهای قدیمی فعال: ۱، ۲، ۵.۵ و 11Mbps.
بااینحال، «سازگاری با همهچیز» و «سرعت بالا برای همهچیز» در دو جهت مخالفاند. قابهایی که همه دستگاهها باید دریافت کنند ــ از جمله پیامهای اعلان حضور و ترافیک مدیریتی که شبکه پیوسته میفرستد ــ با کمترین نرخ اجباری فهرست ارسال میشوند. اگر نرخ 1Mbps را نگه دارید، روترتان تمام روز و بارها و بارها حضور خود را با سرعتی متعلق به عصر مودمهای قدیمی فریاد میزند.
چگونه یک نرخ کُند از توان همه دستگاهها میکاهد؟
در وایفای، هر بار فقط یک دستگاه میتواند سخن بگوید
جادهای تکخطه را تصور کنید که همه خودروها باید بهنوبت از آن بگذرند. کانال وایفای نیز همینگونه است: در هر لحظه فقط یک فرستندهگیرنده مخابره میکند و بقیه منتظر میمانند. قابی که با سرعت 1Mbps فرستاده شود، بسیار بیشتر از همان قاب با سرعت 54Mbps این مسیر را اشغال میکند؛ بنابراین ارسالهای کُند، جریان کل شبکه را بند میآورند. هر شبکه تنها پیامهای اعلان حضور را حدود ۱۰ بار در ثانیه میفرستد و سربار ارتباطات کمسرعت از همینجا روی هم انباشته میشود.
ضربه بزرگتر زمانی وارد میشود که یک دستگاه واقعی ۸۰۲.11b به شبکه بپیوندد. روتر سازوکارهای محافظتی را فعال میکند تا فرستندهگیرنده عتیقه بتواند در کنار دیگران کار کند؛ اما این سازوکارها توان عملیاتی همه دستگاههای سریعترِ حاضر در همان باند را کاهش میدهند، نه فقط دستگاه قدیمی را. بااینحال، برای احساس این افت لازم نیست لپتاپی با وایرلس B در خانه داشته باشید؛ پیامهای اعلان حضوری که با سرعت ۱–2Mbps میخزند، بهتنهایی از پس این کار برمیآیند.
دقیقاً کدام تنظیم را باید تغییر دهید؟
افزایش کمینه نرخ داده یا کنارگذاشتن استاندارد قدیمی b
بسته به سختافزارتان، دو راه برای انجام این کار وجود دارد. در سامانهای مانند UniFi که من استفاده میکنم، کنترلگر را باز کنید و به Settings > WiFi بروید، شبکه خود را برگزینید، بخش تنظیمات پیشرفته را بگشایید و ۲.۴ GHz Data Rate Control را پیدا کنید. کمینه نرخ را با لغزنده از 1Mbps به 12Mbps افزایش دهید. من تا اندازهای بهدلیل وجود همین تنظیمات کاربردی، دستگاه ترکیبی شرکت خدمات اینترنتیام را با مجموعهای از UniFi جایگزین کردم؛ نتیجه تغییر این گزینه را نیز همان روز خواهید دید. اگر خانه شما به دستگاههای هوشمند قدیمی وابسته است، 6Mbps کمینه ملایمتری خواهد بود؛ این نرخ همچنان همه سرعتهای ۸۰۲.11b را کنار میگذارد، بیآنکه پریزها و حسگرهای ارزانقیمت را از کار بیندازد.
بیشتر روترهای TP-Link، Netgear و Asus این لغزنده را پنهان کردهاند. بهجای آن، گزینه حالت بیسیم باند ۲.4GHz را پیدا کنید و آن را از حالت ترکیبی ۸۰۲.11b/g/n به ۸۰۲.11g/n یا فقط ۸۰۲.11n/ax تغییر دهید؛ به این ترتیب، بدون ویرایش جداگانه اعداد، نرخهای قدیمی حذف میشوند. روترهای ارزانقیمت گاهی این گزینه را در اعماق تنظیمات پنهان میکنند یا اصلاً در اختیارتان نمیگذارند؛ دلیلی ناگفته برای خرید سختافزاری بهتر.
چه چیزی را از دست میدهید و چرا معمولاً اهمیتی ندارد؟
اندکی کاهش برد مرزی در برابر بازپسگیری زمان فراوان
این تغییر بیهزینه نیست، اما بهایش ناچیز است. نرخهای پایینتر مسافت بیشتری را پوشش میدهند؛ بنابراین دستگاهی که در دورترین مرز پوشش بهسختی متصل مانده است، آخرین و کُندترین راه پشتیبان خود را از دست میدهد و ممکن است کمی زودتر قطع شود. البته این محدوده معمولاً همان جایی است که وایفای پیشتر کارایی خود را از دست داده بود. اگر اتاقی دورافتاده به نقطه کور تبدیل شده، اتصال نجاتبخش 1Mbps هیچگاه راهحل واقعی نبوده است. همچنین دستگاههای واقعی ۸۰۲.11b دیگر نمیتوانند متصل شوند که در بیشتر خانهها یعنی تقریباً هیچ دستگاهی که پس از سال ۲۰۰۵ ساخته شده باشد، کنار گذاشته نخواهد شد.
تنها گروهی که ارزش بررسی دارد، دستگاههای اینترنت اشیای ۲.4GHz است. خانه من پر از آنهاست: ترموستاتهای هوشمند در سه بخش، بلندگوهای Echo، پریزها و حسگرهای در؛ همه نیز روی باند کُند قرار دارند. دستگاههای جدیدتر اینترنت اشیا با کمینه نرخ 12Mbps مشکلی ندارند، اما ممکن است یک پریز دهساله ناسازگاری نشان دهد. تنظیم را تغییر دهید، سپس در خانه بگردید و مطمئن شوید دستگاههای کوچک همچنان وضعیت خود را گزارش میکنند. اگر چیزی از شبکه جدا شد، نرخ را به 6Mbps کاهش دهید تا همچنان بخش عمده بهبود را حفظ کنید.
گزینهای که کاش روترتان از ابتدا نداشت
سازگاری با نسلهای قدیمی در سال ۱۹۹۹ کاملاً بجا بود؛ زمانی که بسیاری از دستگاههای متصل به شبکه هنوز از وایفای B استفاده میکردند. این قابلیت سالها پس از آن نیز کارآمد ماند، اما از همان لحظهای که سرعت کندترین دستگاه خانه از 11Mbps فراتر رفت، دیگر توجیهی نداشت؛ اتفاقی که در بیشتر خانهها مدتها پیش رخ داده است. غیرفعالکردن نرخهای قدیمی، از آن دست تنظیمات نادر وایفای است که نه وقتی از شما میگیرد و نه دردسری میسازد، اما بیدرنگ ظرفیت ارتباط بیسیم را به شما بازمیگرداند.
حالا که وارد بخش تنظیمات شدهاید، بد نیست نگاهی هم به دیگر بهبودهای کوچک اما مؤثر آن بیندازید؛ از تصمیمهای مربوط به سیمکشی آغاز کنید که اگر دوباره خانه را میساختم، جور دیگری میگرفتم.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Jonathon Jachura است. مشاهده مقاله اصلی