از کابل‌های اترنت صاف به کابل‌های گرد عوض شدم؛ پس از آن اتصالم به‌طور پایدار بقا یافت

در ماه‌های اخیر وارد ماجرایی طولانی در شبکه‌سازی خانه شدم. هنگام نقل‌مکان به خانه جدید، تصمیم گرفتم تا حد امکان دستگاه‌ها را با کابل به شبکه متصل کنم. Wi‑Fi عالی است، اما به پای یک کابل اترنت خوب با سرعت ۲.۵ گیگابیت بر ثانیه نمی‌رسد. برای حفظ ظاهر مرتب خانه، سراغ کابل‌های تخت رفتم؛ اما این تصمیم اشتباه بود.

کابل‌های اترنت تخت برای ظاهر بهتر طراحی شده‌اند؛ مزیتی که بیشتر کابل‌های گرد ندارند. همچنین هنگام عبور کابل بین اتاق‌ها، راحت‌تر از زیر فرش رد می‌شوند. اما این طراحی می‌تواند به ناپایداری و قطع‌ووصلی‌های موقت منجر شود. اکنون همه کابل‌هایم را با مدل‌های ساده و گرد جایگزین می‌کنم و فکر می‌کنم شما هم موافق باشید که این گزینه انتخاب بهتری است.

ساختار داخلی کابل شبکه

زوج‌های به‌هم‌تابیده و هم‌شنوی

برای درک اینکه چرا کابل‌های اترنت تخت در شرایط دشوارتر گاهی دچار مشکل می‌شوند، ابتدا باید بدانیم کابل‌ها چگونه داده را از یک سر به سر دیگر منتقل می‌کنند.

کابل‌ها برای کاهش نویز از سیگنال‌دهی تفاضلی استفاده می‌کنند. در یک کابل شبکه استاندارد، هشت هادی مسی در قالب چهار زوج به‌هم‌تابیده قرار می‌گیرند. هر زوج، دو نسخه معکوس از یک سیگنال الکتریکی را حمل می‌کند. هنگامی که دستگاهِ انتهای کابل داده‌های ورودی را دریافت می‌کند، دو سیگنال را با هم مقایسه و نویزی را که در طول مسیر به هر دو افزوده شده است، حذف می‌کند. این فرایند «حذف نویز حالت مشترک» نام دارد.

برای عملکرد درست حذف نویز حالت مشترک، زوج‌های مسی باید محکم به‌هم تابیده بمانند تا هر دو سیم هر زوج، به یک اندازه در معرض نویز خارجی قرار بگیرند.

اما این موضوع در کابل‌های اترنت تخت به سه دلیل اصلی مشکل‌ساز می‌شود.

1. برای نازک نگه‌داشتن کابل، تولیدکنندگان اغلب ناچارند تاب زوج‌های داخلی را باز کنند یا سیم‌ها را به‌صورت خطی در کنار هم قرار دهند.
2. وقتی سیم‌های مسی در مسافتی مشخص، موازی و بدون تاب محکم کنار هم قرار بگیرند، انرژی الکترومغناطیسی از یک سیم به سیم دیگر نشت می‌کند و هم‌شنوی به وجود می‌آید.
3. هم‌شنوی بیش‌ازحد می‌تواند در لایه فیزیکی خطای بیتی ایجاد کند. گرچه پروتکل‌های شبکه بسته‌های ازدست‌رفته را دوباره درخواست می‌کنند، این خطاها می‌توانند به افزایش تأخیر، ناپایداری شبکه و ازدست‌رفتن بسته‌ها منجر شوند.

در مقابل، کابل‌های اترنت گرد استاندارد، تاب دقیق سیم‌ها را در سراسر طول کابل حفظ می‌کنند.

ضخامت سیم، مقاومت و آسیب‌پذیری

مصالحه‌های کابل‌های تخت

افزون بر چیدمان داخلی، ضخامت فیزیکی سیم‌های مسی در کابل‌های تخت نیز در مقایسه با کابل‌های گرد سنتی، مشکلات خاص خود را ایجاد می‌کند.

کابل‌های اترنت از استاندارد American Wire Gauge (AWG) برای مشخص‌کردن ضخامت سیم‌های مسی استفاده می‌کنند. عدد بزرگ‌تر نشان‌دهنده سیم نازک‌تر است؛ یک کابل Cat6 معمولاً از سیم‌های ۲۳ AWG یا ۲۴ AWG استفاده می‌کند. اما چون کابل‌های تخت باید تا حد ممکن نازک باشند، معمولاً از سیم‌های ۳۰ AWG یا ۳۲ AWG بهره می‌برند.

تفاوت در ضخامت سیم‌ها، دو نقطه‌ضعف احتمالی برای کابل‌های اترنت تخت ایجاد می‌کند.

1. سیم‌های نازک‌تر مقاومت الکتریکی بسیار بیشتری دارند؛ سیگنال‌های عبوری از کابل تخت ۳۲ AWG سریع‌تر از کابل گرد استاندارد ۲۴ AWG تضعیف می‌شوند.
2. سیم‌های بسیار نازک ۳۲ AWG هنگام خم‌شدن به‌راحتی آسیب می‌بینند. کابل‌های تخت معمولاً زیر فرش و در آستانه درها استفاده می‌شوند؛ رفت‌وآمد روی آن‌ها می‌تواند ترک‌های ریز در سیم‌ها ایجاد کند که به تضعیف سیگنال و در نهایت خرابی کابل می‌انجامد.

نکته طنزآمیز این است که همان ویژگی‌ای که مردم را به خرید کابل‌های تخت ترغیب می‌کند، می‌تواند علت خرابی یا عملکرد ضعیف‌تر آن‌ها در مقایسه با کابل‌های گرد استاندارد باشد.

تداخل الکترومغناطیسی

از هر سو می‌آید

تداخل الکترومغناطیسی (EMI) در خانه‌های مدرن از منابع گوناگونی ناشی می‌شود؛ روترهای Wi‑Fi، نوارهای برق و محافظ‌های برق، سیم‌کشی بی‌کیفیت و موارد دیگر، همگی در ایجاد EMI نقش دارند. و EMI برای کابل‌های اترنت تخت خبر بدی است.

کابل‌های اترنت تخت به‌دلیل نازکی، اغلب عایق یا محافظ کافی برای جلوگیری از تداخل الکترومغناطیسی (EMI) ندارند. در نتیجه، به‌راحتی تداخل الکترومغناطیسی محیط خانه را جذب می‌کنند. بدتر اینکه بیشتر آن‌ها روی یا زیر میز کار قرار می‌گیرند؛ همان جایی که معمولاً برای استفاده از کابل تخت انتخاب می‌شود.

تداخل الکترومغناطیسی در کابل اترنت تخت می‌تواند آن‌قدر شدید باشد که توانایی کابل برای انتقال مطمئن داده را مختل کند. در بدترین شرایط، با خطاهای بیتی، جهش پینگ و افت کلی سرعت روبه‌رو خواهید شد.

در مقابل، کابل‌های اترنت گرد استاندارد برای جداسازی سیگنال‌های داخلی از محیط بیرون طراحی شده‌اند. روکش بیرونی ضخیم دارند و هادی‌های داخلی نیز با فاصله کافی از هم قرار گرفته‌اند. برخی کابل‌ها حتی از شیلد فلزی یا محافظ داخلی برای هر زوج سیم استفاده می‌کنند. این ویژگی‌ها تنها به این دلیل ممکن است که کابل‌های گرد نیازی به نازکی کابل‌های تخت ندارند.

عملکرد را بر ظاهر ترجیح دهید

زمان تصمیم‌گیری است

این به آن معنا نیست که کابل‌های اترنت تخت هیچ کاربردی ندارند. اگر فقط باید مسافتی کوتاه را پوشش دهید و مطمئن هستید کابل در معرض خم‌شدن یا جابه‌جایی مکرر قرار نمی‌گیرد، کابل تخت می‌تواند نیازتان را برطرف کند.

کابل‌های اترنت تخت کاربرد خود را دارند، اما اگر به اتصالی با پهنای باند بالا یا حساس به تأخیر نیاز دارید، بهتر است از آن‌ها صرف‌نظر کنید؛ به‌ویژه در مسیرهای طولانی یا زمانی که کابل به‌خوبی محافظت نمی‌شود. برای چنین کاربردهایی، کابل اترنت گرد استاندارد بهترین انتخاب است.

منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Oliver Haslam است. مشاهده مقاله اصلی