خبر و ترفند روز

خبر و ترفند های روز را اینجا بخوانید!

اپراتورهای آمریکایی ارتقای شبکه‌های ۴G را متوقف کردند و کاربران روستایی بهای آن را می‌پردازند

اپراتورهای آمریکایی ارتقای شبکه‌های 4G را متوقف کردند و کاربران روستایی بهای آن را می‌پردازند
دکل‌های روستایی به‌جای بهبود، تنها زنده نگه داشته می‌شوند، زیرا سرمایه‌گذاری عملیاتی اپراتورها به سمت ۵G و光纤 هدایت شده است.

هر دلاری که اپراتورها صرف تیترسازی برای ۵G می‌کنند، دلاری است که به دکل LTE متصل‌کننده یک مزرعه به شبکه اختصاص نمی‌یابد. این بده‌بستان سال‌هاست پوشش روستایی را بی‌سروصدا دگرگون می‌کند و ۲۰۲۶ سالی است که دیگر نمی‌توان این روند را نادیده گرفت.

چرا اپراتورهای آمریکایی سرمایه‌گذاری در ۴G LTE را متوقف کردند

۵G میان‌باند در کانون سرمایه‌گذاری قرار گرفته است

هزینه‌های سرمایه‌ای اپراتورها واقعیت را بهتر از هر اطلاعیه مطبوعاتی نشان می‌دهند. سرمایه‌گذاری Verizon از ۲۳/۱ میلیارد دلار در ۲۰۲۲ به حدود ۱۷ میلیارد دلار در ۲۰۲۴ کاهش یافت و برآورد آن برای ۲۰۲۶ نیز بین ۱۶ تا ۱۶/۵ میلیارد دلار ثابت مانده است؛ زیرا مدیرعامل، Dan Schulman، هزینه‌کرد را به اولویت‌های اصلی موبایل و پهن‌باند محدود می‌کند. AT&T سرمایه‌گذاری خود را نسبتاً ثابت نگه داشته و بخش بزرگی از آن را به فیبر، گسترش ۵G میان‌باند و زیرساخت عمومی FirstNet اختصاص داده است. T-Mobile نیز سرمایه‌گذاری خود را بر گسترش شبکه ۵G متمرکز نگه داشته است.

هیچ‌یک از این هزینه‌ها به گسترش پوشش قدیمی ۴G اختصاص نمی‌یابد. سرمایه به توسعه شبکه ۵G، طیف میان‌باند و فیبر تخصیص یافته است. دکل‌های موجود در شهرستان‌های روستایی اغلب فقط فعال نگه داشته می‌شوند، نه ارتقا داده می‌شوند.

T-Mobile یک گام جلوتر رفته و زمان پایان کامل این نگهداری را نیز مشخص کرده است. این اپراتور از انتقال تدریجی طیف و سرمایه‌گذاری بیشتر به‌سوی خدمات ۵G سخن گفته است. AT&T هنوز تاریخ قطعی برای خاموش‌کردن LTE اعلام نکرده است.

چرا مناطق روستایی همچنان به دکل‌های فرسوده LTE وابسته‌اند

طیف کم‌باند تنها چیزی است که به بسیاری از کاربران روستایی سیگنال می‌رساند

نمای نزدیک صفحه‌ی اصلی LineageOS با نمایش آیکن‌های وضعیت 4G

این موضوع، نه به‌دلیل سیاست بلکه به‌دلیل فیزیک، بیرون از شهرها اهمیتی نامتناسب دارد. طیف کم‌باند — معمولاً فرکانس‌های زیر ۱GHz — مسافت بیشتری را طی می‌کند و بهتر از فرکانس‌های میان‌باند و بالای GHz که برای ۵G استفاده می‌شوند، از موانع عبور می‌کند. این یکی از دلایلی است که اپراتورها از مجوزهای ۶۰۰ تا ۷۰۰ مگاهرتز برای خدمات گسترده روستایی استفاده می‌کنند: این سیگنال‌ها مسافت بیشتری را طی می‌کنند و بهتر از طیف ۵G با فرکانس بالاتر از تپه‌ها، درختان و دیوارها می‌گذرند.

مطلب مرتبط:   چگونه بررسی کنیم که گوشی شما دارای صفحه نمایش AMOLED یا LCD است؟

۵G که گاهی مشکل‌ساز است، در نهایت با لایه میان‌باند خود این مسئله را حل می‌کند و شبکه‌های مستقل 5G با استفاده از ۷۰۰ مگاهرتز می‌توانند با برد LTE برابری کنند. اما استقرار 5G مستقل نخست بر شهرها و مناطق صنعتی متمرکز بوده و راه‌اندازی‌های روستایی در بیشتر بازارها ۱۲ تا ۱۸ ماه یا بیشتر از مناطق شهری عقب‌تر بوده‌اند. بنابراین، در فاصله میان «توقف نگهداری LTE توسط اپراتورها» و «رسیدن واقعی ۵G میان‌باند به دکل‌های روستایی»، شکافی در شبکه ایمنی پدید می‌آید. این شکاف دقیقاً از شهرستان‌هایی می‌گذرد که از پیش نازک‌ترین پوشش را دارند.

FCC سابقه‌ای مستند از شناسایی اپراتورها هنگام اغراق درباره پوشش روستایی از این دست دارد. سال‌ها پیش، یک بررسی میدانی نشان داد پوشش LTE روستایی و پیش‌بینی‌های سرعت اعلام‌شده توسط اپراتورها، اغلب در آزمایش‌های رانندگی و زمانی که مأموران واقعاً مسیرها را می‌آزمودند، با واقعیت هم‌خوانی نداشتند. نقشه‌های صنعت از آن زمان دقیق‌تر شده‌اند — سامانه جمع‌آوری داده پهن‌باند FCC اکنون به‌جای سطح شهرستان، در سطح مکان‌های منفرد گزارش می‌دهد؛ دقیقاً چون سیستم قدیمی اجازه می‌داد شکاف‌های واقعی میان میانگین‌های خوش‌بینانه پنهان شوند — اما الگوی بنیادی آشکارشده در آن بررسی از میان نرفته است: نقشه‌های پوشش پیوسته روی کاغذ، از یک جاده روستایی بهتر به نظر می‌رسند.

داده‌های اخیر تست سرعت Ookla این موضوع را از زاویه‌ای دیگر تأیید می‌کند. در ۳۲ ایالت، شکاف میان سرعت بارگیری شهری و روستایی در ۲۰۲۴ به‌جای کاهش، گسترده‌تر شد. واشنگتن بیشترین شکاف را میان همه ایالت‌ها داشت: ۶۸٪ کاربران شهری به حداقل ۱۰۰/۲۰ Mbps رسیدند، در برابر تنها ۳۱٪ کاربران روستایی با همان معیار. گزارش FCC درباره پهنای باند نیز شمار آمریکایی‌های فاقد دسترسی به پهن‌باند مطابق با حداقل ۱۰۰/۲۰ را حدود ۲۱ میلیون نفر برآورد می‌کند که اکثریت قاطع آن‌ها در جوامع روستایی زندگی می‌کنند.

نحوه تلاش اپراتورها برای بستن مناطق مرده روستایی

پیامک از طریق ماهواره و تأمین مالی FirstNet راه‌حل‌های موقت‌اند، نه جایگزین

حیاط پشتی خانه‌ای در منطقه‌ی روستایی

بااین‌حال، سه اپراتور بزرگ مشکل را کاملاً نادیده نگرفته‌اند؛ فقط با فناوری متفاوتی به آن پاسخ داده‌اند. AT&T، T-Mobile و Verizon به‌طور جداگانه پروژه‌های اتصال ماهواره‌ای را دنبال کرده‌اند؛ از جمله قابلیت ارسال پیامک از طریق ماهواره و همکاری T-Mobile با Starlink. این قابلیت، راهکاری مفید برای شرایط اضطراری است که به فرد اجازه می‌دهد از نقطه‌ای بدون سیگنال زمینی برای درخواست کمک پیامک بفرستد. اما لینک‌های ماهواره‌ای باید تا مدار بروند و بازگردند؛ در نتیجه تأخیری ایجاد می‌کنند که آن‌ها را به جانشینی ضعیف برای اتصال روزمره‌ای تبدیل می‌کند که یک دکل LTE نزدیک فراهم می‌آورد. پوشش برای خدماتی فراتر از پیامک ساده نیز همچنان محدود است.

مطلب مرتبط:   ارائه رمز امنیتی (STO) چیست و چگونه کار می کند؟

گسترش شبکه FirstNet از سوی AT&T سرمایه‌گذاری مستقیمی در مناطق روستایی است؛ این شرکت بودجه قابل‌توجهی را به ساخت دکل‌های جدید در مناطق روستایی، قبیله‌ای و دورافتاده اختصاص داده است که بخشی از تعهد گسترده‌تر زیرساختی آن به‌شمار می‌رود. اما این هزینه‌کرد تنها به‌خاطر FirstNet وجود دارد — شبکه ایمنی عمومی با پشتیبانی فدرال و منبع مالی اختصاصی — نه به‌دلیل آن‌که پوشش مصرف‌کننده در مناطق روستایی ناگهان به اولویتی مستقل تبدیل شده باشد.

پول دولتی بخشی از شکاف باقی‌مانده را پر می‌کند. نقشه جمع‌آوری داده پهن‌باند FCC که پس از سال‌ها انتقاد به‌دلیل نمایش بیش‌ازحد پوشش بازسازی شده، اکنون برای هدایت بودجه از طریق برنامه‌هایی چون BEAD به‌سوی شهرستان‌هایی که واقعاً به آن نیاز دارند استفاده می‌شود. تعاونی‌های برق، ارائه‌دهندگان خدمات بی‌سیم کوچک و شرکت‌هایی مانند Starlink در مکان‌هایی که اپراتورها اولویت کمتری برای آن‌ها قائل شده‌اند، بخش واقعی از بار را بر دوش کشیده‌اند. هیچ‌کدام جایگزین یک شبکه سلولی کارآمد نمی‌شوند، اما نشان می‌دهند هرجا اپراتورها عقب‌نشینی می‌کنند، ارائه‌دهندگان دیگری — هرچند ناهماهنگ و غالباً کندتر از آنچه ساکنان می‌خواهند — وارد میدان می‌شوند.

کاربران روستایی چه کاری درباره کاهش پوشش 4G می‌توانند انجام دهند

مشتریان روستایی برای مقابله با وضعیت 4G در برابر 5G چند راهکار پیش‌رو دارند. از جمله این موارد:

  • پوشش واقعی خود را بسنجید، نه نقشه تبلیغاتی را. نقشه پهن‌باند ملی FCC اکنون در سطح آدرس فردی گزارش می‌دهد و اگر محل شما «پوشش‌داده‌شده» نشان داده شده، درحالی‌که چنین نیست، می‌توانید اعتراض ثبت کنید — این امر مستقیماً بر واجد شرایط بودن دریافت بودجه در منطقه شما اثر می‌گذارد.
  • تأیید کنید گوشی شما از باندهای LTE فرکانس پایین پشتیبانی می‌کند، به‌ویژه B12 و B13 و B71 در آمریکا. بسیاری از گوشی‌های عرضه‌شده برای بازار اروپا این باندها را ندارند که حتی با اپراتوری که روی کاغذ پوشش مناسبی دارد، دامنه مؤثر شما را در مناطق روستایی بی‌صدا کاهش می‌دهد.
  • اگر در منطقه پوشش حاشیه‌ای هستید، نه منطقه‌ای کاملاً مرده، تقویت‌کننده سیگنال را در نظر بگیرید — این دستگاه‌ها سیگنال ضعیف موجود را تقویت می‌کنند، اما نمی‌توانند جایی که هیچ سیگنالی به ملک شما نمی‌رسد، پوشش ایجاد کنند.
  • از اپراتور خود مستقیماً درباره زمان‌بندی توقف LTE در منطقه خاص خود بپرسید، زیرا حذف تدریجی T-Mobile قرار است امسال آغاز شود و این انتقال همه بازارها را هم‌زمان در بر نمی‌گیرد.
  • پیام‌رسانی ماهواره‌ای را به‌عنوان پشتیبان در نظر بگیرید، نه راه‌حل قطعی. این قابلیت برای شرایط اضطراری ارزشمند است، اما جایگزین اتصال روزمره‌ای نیست که دکل مجاور با پوشش مناسب LTE یا 5G میان‌باند همچنان فراهم می‌کند.
مطلب مرتبط:   من نمی توانم صبر کنم تا بازی را در این کنترلر بازی قابل حمل فوق العاده نرم شروع کنم

معادله زیرساختی به‌تنهایی تغییر نمی‌کند. پوشش روستایی هیچ‌گاه به‌اندازه ظرفیت شهری سودآور نبوده است و ترتیب راه‌اندازی 5G — ابتدا شهرها، سپس دیگر مکان‌ها — الگویی را تکرار می‌کند که LTE یک دهه پیش پیمود. تفاوت این‌بار آن است که اپراتورها هم‌زمان شبکه قدیمی‌تری را که ساکنان روستایی در این فاصله به آن وابسته بوده‌اند، کاهش می‌دهند؛ یعنی شکاف میان «پوشش قدیمی در حال محو شدن» و «پوشش جدید در راه» دقیقاً همان بخشی است که در سال‌های آینده ارزش پیگیری دارد.

منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Bryan M. Wolfe است. مشاهده مقاله اصلی