برای یک پلتفرمی که به انعطافپذیری و آزمایشگری میبالد، اندروید تاریخچهای طولانی از امتحان ایدههای جسورانه دارد. برخی از آنها باقی ماندند و تکامل یافتند. دیگران دقیقاً شکست نخوردهاند، اما بدون توضیح کافی ناپدید شدند و به فهرست ویژگیهای تلفنهایی که دیگر وجود ندارند پیوستند. آنچه این زیانها را دردناک میکند این است که بسیاری از این ویژگیها بسیار خوب بودند. مردم از آنها استفاده میکردند. من آنها را دلتنگ میشوم. و در برخی موارد، چیزی واقعاً جایگزین آنها نشده است.
برای یک پلتفرمی که به انعطافپذیری و آزمایشگرایی خود میبالد، اندروید تاریخچهٔ طولانیای از امتحان ایدههای جسورانه دارد. برخی مانده و تکامل یافتند. دیگران دقیقاً شکست نخوردهاند، اما بدون توضیح کافی ناپدید شدند و به فهرست ویژگیهای تلفن که دیگر وجود ندارند پیوستند. چیزی که ایندستآمدها را دلخراش میکند این است که بسیاری از این ویژگیها بسیار خوب بودند. مردم از آنها استفاده میکردند. من آنها را دلم میکشد. و در برخی موارد، هیچ جایگزینی واقعی وجود نداشت.
پرتو اندروید
بهاشتراکگذاری موارد با لمس سادهٔ تلفنها
پرتو اندروید یکی از آن ویژگیها بود که باعث شد مردم بگویند: «صبر کنید، جالب است»، در اولین بار که آن را دیدند. این ویژگی در سال ۲۰۱۱ همراه با اندروید ۴.۰ معرفی شد؛ اگر میخواستید عکسی، مکان نقشهای یا مخاطبی را برای دوستی بفرستید، نیازی به باز کردن منو، انتظار برای پر شدن فهرست دستگاهها یا جفتسازی از طریق بلوتوث نبود. به سادگی گوشی خود را باز میکردید، بهصورت فیزیکی آن را به پشت گوشی دوستتان میزدید و وقتی پیغامی «برای پرتو لمس کنید» ظاهر شد، صفحه را لمس میکردید. این ویژگی از NFC (ارتباط میدانی نزدیک) برای آغاز دستانداز و از بلوتوث برای انتقال دادهها استفاده میکرد.
تلفنهای اندروید در طول سالها بسیاری از ویژگیهای سختافزاری را از دست دادهاند. در ادامه برخی از آنها را آوردهایم که دوست داریم به‑دست آورند.
گوگل بهطور رسمی Android Beam را در اندروید ۱۰ منسوخ کرد و در اندروید ۱۴ بهطور کامل حذف کرد. جایگزین آن، Nearby Share (که حالا Quick Share نامیده میشود)، عملکرد مشابهی با قابلیت اطمینان بهتر و پشتیبانی بینپلتفرمی ارائه میدهد، که بهتازگی برای اجازهٔ اشتراکگذاری با آیفونها توسط کاربران اندروید گسترش یافته است. اگرچه Nearby Share حتی میتواند از NFC برای عملکرد «لمس برای اشتراک» استفاده کند، گوگل این ویژگی را کمرنگ کرده و اکثر افراد بهجای آن بهصورت پخش به دستگاههای نزدیک میپردازند. و این میتواند کمی آزاردهنده باشد وقتی که ما فهرستهای نام دستگاهها را مرور میکنیم و میپرسیم آیا «تلفن دیوید» همان مردی است که در کنار ماست یا همسایهٔ طبقهٔ پایین.
حالا با لمسی
زمینه با فشار یک دکمه
قبل از اینکه Google Assistant (و حتی Gemini) به هوش مصنوعی صوتیای تبدیل شود که امروز میشناسیم، دورهٔ کوتاه و درخشانی وجود داشت که ما Now on Tap داشتیم.
با Android Marshmallow (Android 6.0+) و بعد از آن راهاندازی شد، Now on Tap ویژگیای بود که اطلاعات متنی را از صفحهٔ شما فراهم میکرد. با فشار طولانی دکمهٔ Home، گوگل بلافاصله متن و تصاویر حاضر روی صفحه شما را اسکن میکرد و «کارتهای» اطلاعات مرتبط را نشان میداد.
در نهایت گوگل این را با Google Assistant (همراه با Gemini) و سپس Google Lens جایگزین کرد. در حالی که Lens قدرتمند است (بهخصوص با ویژگی «دایره برای جستجو») اما اغلب به عملی اختصاصی نیاز دارد (مانند گرفتن اسکرینشات یا باز کردن دوربین). عملکرد پیشگیرانهٔ «یک لمس برای اسکن صفحه و گفتن آنچه که باید بدانم» در Now on Tap سریعتر و اغلب هوشمندتر از دستیارهای صوتی بود که آن را جایگزین کردند.
Daydream واقعیت مجازی
درگاهی به دنیایی دیگر در جیبتان
زمانی بود که گوگل معتقد بود آیندهٔ واقعیت مجازی در تجهیزات گرانقیمت رایانهای نیست، بلکه در تلفنی که در جیبتان قرار دارد. این ابتکار با نام Daydream VR شناخته میشد.
Daydream پلتفرمی بود که در Android Nougat تعبیه شده بود و تلفنهای سازگار (مانند پیکسل و Moto Z) را به نمایشگرهای واقعیت مجازی تبدیل میکرد. شما تلفن خود را داخل یک هدست راحت با پارچه (Daydream View) میگذاشتید، یک کنترلر کوچک میگیردید و بهسرعت در یک سینمای مجازی، جهان بازی یا گردش در یک موزه مینشستید.
این گزینهای میانهرو و دسترسپذیر بین بینندگان ارزان «کارتون» و هدستهای گرانقیمت مثل Oculus Rift بود. رابط کاربری مدرن بود، کنترلر استفاده از آن آسان بود و تجربه کلی بسیار روان بود. اما نیاز به نمایشگرهای با کیفیت برتر و مصرف زیاد باتری بهتدریج اشتیاق را خنک کرد.
گوگل بهطور خاموش در سال ۲۰۱۹ پشتیبانی سختافزاری Daydream View را قطع کرد و آن را بهعنوان یکی از بزرگترین شکستهای گوگل ثابت کرد و پشتیبانی رسمی نرمافزاری را با Android 11 پایان داد. امروز، واقعیت مجازی مبتنی بر تلفن عملاً فصلی بسته شده است و برنامه Daydream فقط بهعنوان بقایایی در کتابخانههای فروشگاه پلی کاربران پیشگام باقی مانده است.
چهرهی قابلاعتماد
قفلگشایی با لبخند (قبل از اینکه سختگیر باشد)
امروزه امنیت زیستی را بهسادگی میپذیریم، اما سالها پیش از Face ID، اندروید قابلیت Trusted Face را داشت.
جزء مجموعه «Smart Lock» بود، این ویژگی از دوربین جلویی برای قفلگشایی گوشی بهمحض روشن شدن صفحه استفاده میکرد. این بسیار راحت بود چون نیازی به کشیدن یا انتظار برای اسکنگر IR خاص نبود؛ اگر دوربین شما را میدید، گوشی باز میشد.
مسئله، البته، امنیت بود. Trusted Face صرفاً نوری بود، به این معنی که میتوانست به راحتی توسط یک عکس یا ویدئوی صاحبین فریب داده شود، که یک خطر امنیتی شناختهشدهٔ فناوری تشخیص چهره است.
به دنبال این هستید که دستگاههای خود را بهطور ایمن قفل کنید؟ کدام روش احراز هویت برای شما امنترین است تا گوشیها و تبلتهای هوشمند خود را محافظت کنید؟
گوگل Trusted Face را در اندروید ۱۰ حذف کرد. در حالی که قفل چهره امن در دستگاههای جدیدتر مانند Pixel 8 (با استفاده از یادگیری ماشین پیشرفته و دوربینهای فوکوس خودکار) بازگشته است، اما در دسترس بودن گستردهٔ «Trusted Face» در تقریباً هر دستگاه اندروید بهیک چیز گذشته تبدیل شده است.
Miracast
آینهبرداری بدون دانگل
قبل از اینکه «پخش» معادل خرید یک Google Chromecast شود، اندروید از استاندارد باز به نام Miracast پشتیبانی میکرد.
MUO Report
MUO Report
Miracast عملاً «HDMI بر بوسیلهٔ Wi‑Fi» بود. این امکان را به گوشی اندروید شما میداد تا صفحهاش را مستقیماً به یک تلویزیون هوشمند، Roku یا Amazon Fire Stick آینه کند بدون نیاز به برنامهٔ خاص یا دانگل اختصاصی. این ویژگی بهصورت بومی در Android 4.2 (Jelly Bean) تعبیه شد و برای نشان دادن عکسهای تعطیلات یا اجرای بازی موبایلی بر روی صفحهٔ بزرگ بسیار مناسب بود. این باز، جهانی و رایگان بود.
با این حال، با انتشار Android 6.0 (Marshmallow)، گوگل بهصورت خاموش پشتیبانی بومی Miracast را از اندروید پیشنصبی حذف کرد.
میخواهید ویدئو را به تلویزیون خود استریم کنید؟ دو گزینه دارید: Chromecast یا Miracast. اما کدام برای شما بهتر است؟
زمانبندی مشکوک بود، زیرا همزمان با فشار قوی گوگل برای سختافزار Chromecast خود و پروتکل اختصاصی Google Cast بود. در حالی که گوگل ادعا میکرد Miracast مشکلات فنی دارد، این احتمالاً یک حرکت استراتژیک برای فشار دادن افراد به سمت اکوسیستم سختافزار گوگل بود. امروز، اگر بخواهید گوشی Pixel را به تلویزیون آینه کنید، تقریباً مجبورید از Chromecast استفاده کنید؛ آزادی باز برای اتصال به هر دستگاه هوشمند دیگری از بین رفته است، مگر اینکه از راهحلهای خاصی برای «آینهبرداری صفحهٔ اندروید» استفاده کنید.
از دستدادن این ویژگیهای اندروید سخت است
نگاه به گذشته نشان میدهد که الگو واضحی است. گوگل ویژگیها را بهدلیل شکستشان رها نمیکند، بلکه چون شرکت بهسوی پیشرفت ادامه میدهد. با این حال، اگر این ایدهها را در اوجشان تجربه کردهاید، اندروید هرگز همانچنین احساس نشد.