وقتی سرعت و برد روتر بی‌سیم پاسخ‌گوی نیازتان نیست، راه‌حل ساده این است که آن را با یک سامانهٔ شبکهٔ مش اقتصادی یا میان‌رده جایگزین کنید. روتر اصلی در سامانهٔ مش از طریق اترنت به مودم وصل می‌شود و شبکه را به گره‌های ماهواره‌ای دیگر گسترش می‌دهد. در حالت ایده‌آل، حاصل این کار پوشش بهتر و اتصالات بی‌سیم پایدارتر است؛ اما محدودیت‌های وای‌فای، دستیابی به چنین وضعیت آرمانی‌ای را در دنیای واقعی دشوار می‌کند. موفقیت شبکهٔ وای‌فای مش شما شاید دقیقاً به این بستگی داشته باشد که تا چه اندازه بی‌سیم است.
منظورم این است: شبکهٔ مش برای رساندن سیگنال بی‌سیم به دیگر دستگاه‌های بی‌سیم شما، مانند گوشی، تبلت یا لپ‌تاپ، ساخته شده است؛ اما روتر اصلی برای اتصال به گره‌های ماهواره‌ای سامانهٔ مش، الزامی به استفاده از وای‌فای ندارد. به‌جای آنکه همه‌چیز را به وای‌فای بسپارید، می‌توانید گره‌های ماهواره‌ای را مستقیماً با کابل اترنت به روتر اصلی وصل کنید. این تغییر بی‌درنگ سرعت را افزایش می‌دهد؛ نتیجه‌ای که هنگام راه‌اندازی سامانهٔ روتر مش Google Nest Wi-Fi Pro خودم از نزدیک دیدم.
شبکهٔ مش شما نباید کاملاً بی‌سیم باشد
گره‌های ماهواره‌ای را می‌توان با کابل اترنت به روتر اصلی وصل کرد
اصطلاح فنی پیوند ارتباطی میان روتر اصلی و گره‌های فرعی «بک‌هاول» است و دو نوع دارد: سیمی و بی‌سیم. بک‌هاول بی‌سیم معمولاً در سامانه‌های شبکهٔ مش خانگی به کار می‌رود و دلیلش هم روشن است. شبکه‌های مش برای کسانی جذاب‌اند که با برد، پوشش یا پایداری شبکه مشکل دارند و نمی‌خواهند سراسر خانه را کابل‌کشی اترنت کنند.
بااین‌حال، گزینهٔ دیگر بک‌هاول سیمی است؛ روشی که در آن از روتر اصلی، جداگانه و مستقیم، به هر گرهٔ ماهواره‌ای کابل اترنت می‌کشید. این گزینه بهتر است، زیرا از کاستی‌های وای‌فای در امان می‌ماند. هر «پرش» میان روتر اصلی و یک گرهٔ ماهواره‌ای بر بستر اتصال بی‌سیم، سرعت را حدود ۵۰ درصد و گاهی بیشتر کاهش می‌دهد. این افت سرعت حتی زمانی رخ می‌دهد که اجزای سامانهٔ مش را در بهترین جای ممکن قرار داده باشید.
شبکه‌های مش مشکلات برد و پوشش را برطرف می‌کنند، اما ممکن است در این میان برای سرعت دردسرساز شوند. هرچه از روتر اصلی دورتر شوید و گره‌های ماهواره‌ای بیشتری در میانهٔ مسیر قرار گیرند، افت کارایی نیز بیشتر روی هم انباشته می‌شود. از همین رو، دستگاهی که به گرهٔ ماهواره‌ایِ چند پرش دورتر از روتر اصلی وصل است، شاید تنها بخش کوچکی از سرعت واقعی پشتیبانی‌شدهٔ شبکه را دریافت کند. مقصر، بک‌هاول بی‌سیم است.
بخشی از مشکل این است که سامانه‌های وای‌فای مش خانگی تقریباً همیشه در حالت نیمه‌دوطرفه کار می‌کنند. یعنی هر گره ناچار است به‌نوبت داده بفرستد و دریافت کند و نمی‌تواند هر دو کار را هم‌زمان انجام دهد. به همین دلیل، هنگام استفاده از گرهٔ ماهواره‌ای، سرعت تقریباً نصف می‌شود: گره باید یک‌درمیان داده دریافت و ارسال کند. با استفاده از بک‌هاول سیمی، گره‌های ماهواره‌ای پیوندی مستقیم و سیمی با روتر اصلی پیدا می‌کنند و افت کارایی عملاً از میان می‌رود.
گره‌های نست وای‌فای پرو را با اترنت به هم وصل کردم
یک سوئیچ سادهٔ مدیریت‌نشده کافی بود؛ گوگل هوم همهٔ کارها را انجام می‌دهد
خوشبختانه بسیاری از سامانه‌های شبکهٔ مش خانگی می‌توانند با بک‌هاول سیمی یا بی‌سیم کار کنند. حتی اگر پیش‌تر سامانه‌ای مش خریده و آن را با بک‌هاول بی‌سیم راه‌اندازی کرده باشید، شاید هر زمان که بخواهید بتوانید به بک‌هاول سیمی روی بیاورید. من نیز با تجهیزات Google Nest Wi-Fi Pro خود همین کار را کردم. این سامانه با برنامهٔ Google Home و خدمات ابری که مدیریت شبکه را بر عهده دارند، یکی از بی‌سیم‌ترین چیدمان‌های ممکن است؛ بااین‌حال، حتی از اتصال گره‌ها به یکدیگر با کابل اترنت نیز پشتیبانی می‌کند.
یکی از اسناد پشتیبانی، همهٔ روش‌های استفاده از سامانهٔ Nest Wi-Fi Pro همراه با تجهیزات شبکهٔ سیمی را شرح می‌دهد. برای یافتن راهنمایی مشابه دربارهٔ سامانهٔ خود نیز می‌توانید دفترچهٔ راهنمای کاربر یا وب‌سایت سازنده را بررسی کنید. من برای اتصال روتر اصلی Nest Wi-Fi Pro به گره‌های ماهواره‌ای خانه، یک سوئیچ مدیریت‌نشده به کار بردم. از آنجا که روتر Nest Wi-Fi Pro تنها دو درگاه اترنت داخلی دارد، استفاده از سوئیچ مدیریت‌نشده تقریباً ضروری است.
استفاده از سوئیچ مدیریت‌نشده باعث می‌شود روتر اصلی Nest Wi-Fi Pro همهٔ کارهای مدیریت شبکه را بر عهده بگیرد و تنظیمات و ترجیحات شما در همهٔ گره‌های متصل اعمال شود. مودم را به روتر اصلی Nest Wi-Fi Pro، روتر اصلی را به یک سوئیچ مدیریت‌نشدهٔ پنج‌درگاهی Netgear و همهٔ گره‌های ماهواره‌ای Nest Wi-Fi Pro را نیز با کابل اترنت به سوئیچ وصل کردم. برای بخش سیمی شبکه‌ام نیز از سوئیچی جداگانه استفاده کردم تا رایانهٔ شخصی، سینمای خانگی Dolby Atmos و کنسول‌های بازی را با اترنت به شبکه وصل کنم.
هنگام اتصال به یکی از گره‌های ماهواره‌ای Nest Wi-Fi Pro از طریق بک‌هاول بی‌سیم، اگر به نیمی از سرعت گیگابیتی شبکه‌ام می‌رسیدم، باید خودم را خوش‌شانس می‌دانستم. حالا میانگین سرعت دانلود بی‌سیمم از 900Mbps هم فراتر می‌رود؛ حتی در دستگاه‌هایی که به دورترین گرهٔ ماهواره‌ای از روتر اصلی وصل‌اند.
کابل‌ها؛ راه مقابله با موانع و تداخل
برای شبکهٔ مش بدون افت سرعت، از بک‌هاول سیمی استفاده کنید
البته بک‌هاول سیمی بی‌دردسر نیست؛ وگرنه همه از آن استفاده می‌کردند، مگر نه؟ دردسر اصلی، کابل‌کشی و دشواری عملی اتصال تک‌تک گره‌های ماهواره‌ای به روتر اصلی با چندین کابل اترنت است. اگر خانه‌تان از پیش زیرساخت شبکهٔ مناسبی دارد یا حاضرید خودتان کابل‌کشی اختصاصی انجام دهید، این موضوع شاید چندان مشکل‌ساز نباشد. اما اگر زیرساخت، دانش فنی یا بودجهٔ لازم برای راه‌اندازی بک‌هاول سیمی را ندارید، احتمالاً بهتر است همان بک‌هاول بی‌سیم را نگه دارید.
من راهکارهای گوناگونی را آزموده‌ام. مستأجرم و نمی‌توانم دیوارها را بشکافم و برای شبکهٔ مش خودم کابل‌کشی اختصاصی اترنت انجام دهم. در عوض، مشخص کرده‌ام کدام دستگاه‌ها و گره‌ها واقعاً به اتصال اترنت نیاز دارند. گاهی هم حذف یکی از گره‌های مش چارهٔ کار است. هر روشی را که برگزینید، یک چیز روشن است: بک‌هاول بی‌سیم در شبکه‌های مش با افت سرعت همراه است و این مشکل تنها با بازگشت به اترنت قدیمی و قابل‌اعتماد حل می‌شود.
منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Brady Snyder است. مشاهده مقاله اصلی