پارتیشنبندی درایو شاید کاری متعلق به دوران ویندوز XP به نظر برسد؛ کاری که برای هارددیسکهای قدیمی سودمند بود، نه چیزی که لازم باشد در SSDهای پرظرفیت خود را درگیرش کنید. البته پارتیشنبندی از نظر فنی اختیاری است و رایانه ویندوزی شما میتواند تنها با یک درایو، بدون آنکه نیازی به دستزدن به بخش مدیریت دیسک داشته باشید، بهخوبی کار کند.
اما این به معنای بیفایده بودن پارتیشنبندی نیست. هنوز دلایل خوبی برای تقسیم درایو به چند پارتیشن جداگانه وجود دارد و بیشتر آنها هیچ ارتباطی با سرعت ندارند.
ساماندهی بهتر
جایی برای هر چیز

این مزیت روشن است: پارتیشنبندی درایو راهی عالی برای ساماندهی دادههاست. میتوانید ویندوز و همه برنامهها را در درایو C: نگه دارید، پروندههای شخصی را در D: بگذارید و بازیها را نیز به درایوی کاملاً جدا منتقل کنید. وقتی همهچیز از هم تفکیک شده باشد، همیشه میدانید برای یافتن هر مورد باید کجا را بگردید.
از نظر فنی میتوان همین کار را با پوشهها نیز انجام داد، اما داشتن پارتیشنی جداگانه پایبندی به این نظم را بسیار آسانتر میکند و تا اندازهای شما را به منظمبودن وامیدارد. با یک پارتیشن اختصاصی، در یک نگاه میبینید بازیها یا پروندههای کاریتان چه مقدار فضا اشغال کردهاند.
رمزگذاری دادههای حساس
فقط از آنچه مهم است محافظت کنید





یک پارتیشن جداگانه دردسر رمزگذاری را نیز بسیار کمتر میکند. بهجای رمزگذاری کل درایو ــ از سیستمعامل و برنامهها گرفته تا همه دادههای دیگر ــ میتوانید تنها پارتیشن مشخصی را قفل کنید که اطلاعات حساسی مانند عکسهای شخصی، اسناد یا پروندههای کاری در آن نگهداری میشود.
بیتلاکر ویندوز فرایند رمزگذاری را آسان میکند؛ بنابراین به برنامهای جانبی هم نیاز ندارید. کافی است روی درایو راستکلیک کنید، بیتلاکر را روشن کنید و کلید بازیابی را ذخیره کنید. همین کار برای ایمن نگهداشتن دادههای مهم شما کافی است.
این کار همچنین در صورت آلودهشدن رایانه به بدافزار، احتمال بازیابی دادهها را افزایش میدهد. البته تضمینی در کار نیست، اما اگر ویروس فقط پروندههای سیستمی را درگیر کرده باشد، همچنان میتوانید با کمک رایانهای دیگر دادهها را بازیابی کنید و آنها را از دست ندهید.
راهاندازی دوگانه بیدردسر
ضروری برای سامانههای چندسیستمعاملی

این کاری نیست که همه انجام دهند، اما کسانی که از راهاندازی دوگانه استفاده میکنند احتمالاً از پیش آن را میدانند. پارتیشنبندی درایو برای راهاندازی دوگانه ضروری است. برای نمونه، اگر بخواهید ویندوز و لینوکس را روی یک دستگاه اجرا کنید، هر سیستمعامل برای نصب به فضای اختصاصی خود نیاز دارد. نمیتوان دو سیستمعامل متفاوت را در یک فضای مشترک ریخت و انتظار داشت درست کار کنند.
چیدمان درست و مرتب پارتیشنها نیز از همان آغاز، کل فرایند را روانتر میکند. بیشتر نصبکنندههای لینوکس معمولاً پارتیشن فعلی ویندوز را بهطور خودکار تشخیص میدهند و پیش از نصب پیشنهاد میکنند اندازه آن را برای ایجاد فضای خالی کاهش دهند. در نتیجه، نیازی به پاککردن کل درایو ندارید. مزیت دیگر این است که اگر مشکلی برای یکی از سیستمعاملها پیش بیاید، پارتیشن دیگری بههیچوجه تحتتأثیر قرار نمیگیرد.
پشتیبانگیری آسان
انتخاب کنید، کلیک کنید، تمام

پارتیشنبندی درایو، پشتیبانگیری را نیز ساده و سرراست میکند. بهجای تهیه نسخه پشتیبان از کل درایو ــ که شاید پر از پروندههای موقت یا برنامههایی باشد که دیگر از آنها استفاده نمیکنید ــ یا بدتر از آن، انتخاب دستی تکتک موارد، کافی است ابزار پشتیبانگیری را روی پارتیشن مشخصی تنظیم کنید و کار را به پایان برسانید.
این کار هم در زمان صرفهجویی میکند و هم فضای ذخیرهسازی کمتری میخواهد. وقتی همه دادههای مهم شما در یک پارتیشن سامان یافته باشند، نسخه پشتیبان کمحجمتر و فرایند تهیه آن سریعتر خواهد بود. طبیعتاً اگر مشکلی پیش بیاید، بازیابی اطلاعات نیز آسانتر میشود.
Make troubleshooting less painful
نصب دوباره یا قالببندی بدون ازدستدادن اطلاعات مهم

عیبیابی از آن کارهایی است که بیشتر مردم به آن فکر نمیکنند، اما وجود پارتیشنی جداگانه نصب دوباره و قالببندی را بسیار سادهتر میکند. اگر ویندوز روزی دچار مشکل شود، میتوانید فقط پارتیشن سیستمعامل را پاک و ویندوز را دوباره نصب کنید، بیآنکه پروندههای شخصی و دیگر دادههایتان درگیر شوند.
همین موضوع درباره قالببندی درایو نیز صدق میکند. لازم نیست کل درایو را قالببندی کنید؛ کافی است پارتیشنی را که با آن مشکل دارید قالببندی کنید و باقی بخشها را دستنخورده باقی بگذارید.
پارتیشنبندی درایوها پیدا کردن ریشهٔ مشکل را نیز آسانتر میکند. وقتی هیچ فایل شخصیای در درایو سیستم نباشد، دیگر لازم نیست نگران باشید که خرابی سیستمعامل همهچیز را به خطر بیندازد.
همهچیز گلوبلبل نیست
پارتیشنبندی با همهٔ مزایایش، کاری نیست که بیحسابوکتاب انجام دهید. مهمترین نکته، اختصاص فضای ذخیرهسازی مناسب به هر پارتیشن است. برای نمونه، اگر فضای بسیار کمی به پارتیشن سیستمعامل اختصاص دهید، ظرفیت آن مدام پر میشود و جایی برای نصب بهروزرسانیهای تازه باقی نمیماند. در این حالت، تنها راه چاره تغییر اندازهٔ پارتیشن است؛ کاری که اغلب در عمل به سادگیِ حرف زدن دربارهٔ آن نیست. از سوی دیگر، نباید فضای بیشازحدی هم به این پارتیشن بدهید؛ وگرنه شاید برای جا دادن بقیهٔ فایلها در درایو دوم به دردسر بیفتید.
در پایان باید گفت که کار با ابزار مدیریت دیسک کمی یادگیری میخواهد. پارتیشنبندی درایوها، اختصاص دادن حرف به آنها و تعیین اندازهٔ هر پارتیشن به اندکی دانش فنی نیاز دارد. این کار چندان دشوار نیست، اما برای پیشگیری از بروز مشکل باید روش درست انجامش را بیاموزید.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Pankil Shah است. مشاهده مقاله اصلی