ساندبارها اغلب جایی میان صدای بینقص سینمای خانگی و بلندگوهای داخلیِ نازک و کمجان تلویزیون قرار میگیرند. من مدتی چنان از بهبود صدایی که ساندبار و سابووفرم فراهم کرده بودند راضی بودم که اصلاً به این فکر نمیکردم صدای آنها تا چه اندازه میتواند بهتر شود.
وقتی سرانجام فرصت کردم عملکرد ساندبارم را بهینه کنم، دریافتم که تنها با غیرفعالکردن چند تنظیم، گفتوگوها واضحتر میشوند، بیس قوام بیشتری پیدا میکند و صدای فیلمها بهمراتب فراگیرتر به گوش میرسد؛ آن هم بدون اینکه حتی یک ریال هزینه کنم.
تنظیم خودکار بلندی صدا را خاموش کنید
یکنواختسازی صدا، پویایی آن را قربانی میکند
بعضی چیزها روی کاغذ بهتر از آنچه در عمل هستند به نظر میرسند و قابلیت «بلندی صدای خودکار» بیتردید یکی از آنهاست. این ویژگی وعده میدهد با تنظیم لحظهای صدا، جهشهای ناگهانی بلندی میان شبکههای تلویزیونی، برنامههای پخش آنلاین و آگهیهای بازرگانی را از میان ببرد.
البته وقتی گفتوگویی را با صدای معمولی دنبال میکنید و ناگهان انفجاری مهیب خانه را میلرزاند، آزاردهنده است؛ اما مشکل این راهکار آن است که تنظیم صدا هیچگاه متوقف نمیشود. «بلندی صدای خودکار» افزون بر حذف اوجهای بلند، هنگام تماشا پیوسته صدا را فشرده میکند؛ در نتیجه، صدای افراد حالتی مصنوعی پیدا میکند و موسیقی پسزمینه نیز معمولاً با شدتی یکسان پخش میشود.
پس از خاموشکردن «بلندی صدای خودکار»، ناچار شدم کمی بیشتر از دکمه تنظیم صدا استفاده کنم، اما نتیجه کاملاً ارزشش را داشت. صحنههای آرام گیراتر شدند و لحظههای نمایشی قدرت و تأثیر بسیار بیشتری یافتند. پویایی بهتر، تجربه تماشای بهتری میسازد؛ پس نباید این ویژگی مهم را محدود کنیم.
بهبوددهندههای صوتی تلویزیون را خاموش کنید
تلویزیون را به رقابت با ساندبار وادار نکنید
یکی از چشمگیرترین بهبودها در کیفیت صدای ساندبارم زمانی رخ داد که قابلیتهای موسوم به «بهبود صدا» را در تلویزیون خاموش کردم. بیشتر تلویزیونها با نوعی بهبوددهنده صوتی عرضه میشوند که ممکن است نامهایی مانند صدای هوش مصنوعی، صدای فراگیر مجازی، بهبود گفتوگو، صدای شفاف، صدای سازگارشونده یا عنوانی مشابه داشته باشد.
بهبوددهندههای صوتی اغلب میتوانند عملکرد بلندگوهای داخلیِ نازک و کمجان تلویزیون را بهتر کنند، اما هنگام استفاده از ساندبار خارجی نباید روشن بمانند. در این حالت، تلویزیون پیش از فرستادن صدا از راه HDMI eARC یا کابل نوری، آن را پردازش میکند و سپس ساندبار نیز پردازش خودش را روی همان صدا انجام میدهد. در واقع، یک قطعه صوتی دو بار پردازش میشود که معمولاً نتیجه مطلوبی ندارد.
وقتی همه بهبوددهندههای تلویزیون را غیرفعال و خروجی صدا را روی حالت گذردهی، که گاهی «بیتاستریم» نامیده میشود، تنظیم کردم، همهچیز بهوضوح شفافتر شد. فهم گفتوگوها آسانتر بود، جلوههای فراگیر دقیقتر به گوش میرسیدند و بیس دیگر آن حالت اندکی کدر و مبهم را نداشت. از آن پس آموختم کار اصلی را به ساندبار بسپارم و از تلویزیون فقط بخواهم سیگنال پردازشنشده را منتقل کند.
صدای فراگیر مجازیِ همیشگی را غیرفعال کنید
قرار نیست همهچیز مانند سالن سینما صدا بدهد
در آغاز وسوسه شدم به این تنظیم دست نزنم، زیرا صدای فراگیر مجازی وعده صحنه صوتی گستردهتر، ارتفاع بیشتر و تجربهای فراگیرتر را میدهد. مزایای آن آنقدر جذاب به نظر میرسید که خاموشکردنش منطقی نبود؛ بااینحال، نتیجه واقعی تا حد زیادی به محتوایی بستگی داشت که تماشا میکردم.
برای فیلمهای دالبی اتموس و محتوای فراگیری که بهدرستی میکس شده باشد، این حالتها میتوانند تجربهای واقعاً همهجانبه بسازند. اما در ویدئوهای یوتیوب، اخبار زنده، مجموعههای کمدی موقعیت و برنامههای تلویزیونی قدیمی، اغلب صداها دورتر و کموضوحتر به گوش میرسند.
از آن زمان، صدای فراگیر را نه یک تنظیم دائمی، بلکه حالتی وابسته به محتوا میدانم که باید بسته به نوع برنامه روشن یا خاموش شود. محتوای استریوی معمولی بهتر است همیشه در حالت استاندارد بماند، درحالیکه برنامههای تلویزیونی جدید و فیلمها میتوانند از صدای فراگیر بهره ببرند. شاید متناقض به نظر برسد، اما در بسیاری از مواقع حذف این بهبوددهنده عملاً تجربه تماشا را بهتر میکند.
حالت شب را خاموش کنید
عالی برای خواب، افتضاح برای کیفیت صدا
اگر با وجود آزمودن گزینههای دیگر این فهرست هنوز نمیدانید چرا صدای ساندبارتان کدر و مبهم است، بررسی کنید که «حالت شب» روشن نباشد. شرمآور است، اما من هم مدت زیادی آن را روشن گذاشته بودم تا سرانجام به اشتباهم پی بردم؛ تفاوت عملکرد واقعاً مانند شب و روز بود، اگر از این بازی با واژهها بگذریم.
اگر در آپارتمان زندگی میکنید یا وقتی دیگران خواباند تلویزیون تماشا میکنید، حالت شب واقعاً کاربردی است؛ اما در عین حال یکی از سریعترین راهها برای معمولی جلوه دادن صدای یک ساندبار گرانقیمت به شمار میرود. این حالت با کاهش اختلاف میان آرامترین و بلندترین بخشهای موسیقی متن کار میکند. وقتی همهچیز در بازهٔ محدودتری از بلندی صدا فشرده میشود، نتیجه تختتر و کمهیجانتر به گوش میرسد.
بهمحض خاموش کردن حالت شب، تفاوت آشکار شد. گفتوگوها طبیعیتر به گوش میرسیدند، موسیقی ارکسترال عمق بیشتری پیدا کرد و صحنههای اکشن دوباره همان کوبندگیای را به دست آوردند که بیتردید برای آن طراحی شده بودند. هنوز هم گاهی برای تماشای تلویزیون در ساعات پایانی شب یا زمانی که میخواهم سروصدا را پایین نگه دارم، این حالت را فعال میکنم؛ اما حالت شب نباید بهطور پیشفرض روشن بماند.
چهار تغییری که ساندبارم را مثل روز اول کرد
هر بار که تجهیزات صوتی تازهای میخرم، وسوسه میشوم همان ابتدا آن را وصل کنم و خواندن دفترچهٔ راهنما را به بعد بسپارم. گاهی تنظیماتی را روشن میکنم و از یاد میبرم و تا وقتی صدا بهوضوح نامناسب نباشد، چندان به تغییرشان فکر نمیکنم. بااینحال، اگر صدای ساندبارتان چنگی به دل نمیزند، پیشنهاد میکنم حالت شب، صدای فراگیر مجازی، بهبوددهندههای صوتی و همسطحسازی خودکار بلندی صدا را آزمایش کنید. چهبسا بزرگترین بهبود برای سامانهٔ ساندبارتان درست در میان تنظیمات پنهان شده باشد.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Jack Mitchell است. مشاهده مقاله اصلی