برای برنامههای احراز هویت، چند گزینه را آزمودهام: مایکروسافت آتنتیکیتور، آثی و گوگل آتنتیکیتور. هرکدام کارشان را انجام میدادند، اما یا شما را در زیستبومهای انحصاری گرفتار میکردند یا جابهجایی میان دستگاهها را دشوار میساختند. تا اینکه 2FAS را پیدا کردم؛ راهکاری رایگان و متنباز که بیآنکه از آسودگی کار بکاهد، اختیار بیشتری به شما میدهد.
چرا برنامههای رایج احراز هویت را کنار گذاشتم
کار با آنها آسان بود، اما این کافی نبود
سادگی گوگل آتنتیکیتور را دوست داشتم، اما چندان انعطافپذیر نبود. کدها همچنان به سختافزار گوشیام وابسته میماندند، انتقالشان دردسر داشت و دسترسی فوری از طریق وب هم در کار نبود. مایکروسافت آتنتیکیتور زمانی بهترین کارایی را دارد که در زیستبوم مایکروسافت حضور پررنگی داشته باشید. آثی نیز در آغاز با محوریت همگامسازی آسان ساخته شده بود، اما نسخهٔ رومیزی آن برای مک کنار گذاشته شد و دیگر همهٔ نیازهای مرا برآورده نمیکرد.
گمان میکنم مانند بسیاری از کاربران، احساس میکردم کدهایم هرگز بهطور کامل در اختیار خودم نیستند و کدهای احراز هویت دومرحلهایام به زیستبوم یک نشان تجاری گره خوردهاند. این وضع آسودهخاطرم نمیگذاشت و چیزی میخواستم که هر زمان لازم بود بتوانم بهآسانی از آن نسخهٔ پشتیبان بگیرم، دادههایش را برونریزی کنم و دوباره بازگردانم. هرکس تاکنون گوشیاش را گم کرده باشد با من همعقیده است که این خطر بیش از حد جدی به نظر میرسد؛ بنابراین، مالکیت و اختیار برایم از آسودگی کار مهمتر شد.
2FAS اختیار کامل را به من میدهد
متنباز بودن، شفافیت را در اولویت میگذارد
یکی از ویژگیهایی که بیش از همه مرا به 2FAS جذب کرد، متنباز بودن آن بود. البته متنباز بودن بهخودیخود به معنای امنیت بیشتر نرمافزار نیست، اما این امکان را فراهم میکند که بهجای سپردن همهٔ کدهای امنیتیام به شرکتی بینامونشان، از نظارت مستقل بهرهمند شوم. وقتی از برنامهای میخواهید دسترسی به دهها حساب حساس را نگهداری کند، این تفاوت اهمیت چشمگیری پیدا میکند. پای دسترسی به ایمیل، حسابهای بانکی، سامانههای کاری و موارد دیگرم در میان است؛ ازاینرو، لایهای افزوده از شفافیت کمک میکند شبها کمی آسودهتر بخوابم.
شاید نکتهای به همان اندازه مهم این باشد که 2FAS به ساخت حساب کاربری نیاز ندارد. توکنها بهصورت محلی روی دستگاه ذخیره میشوند و پشتیبانگیری ابری یک انتخاب است، نه الزام. بهاینترتیب، کاربران از مزایای هر دو روش بهرهمند میشوند: کسانی که ترجیح میدهند همهچیز را آفلاین نگه دارند، چنین امکانی دارند و افرادی که بازیابی آسان اطلاعات روی گوشی تازه برایشان مهم است، میتوانند هر زمان خواستند پشتیبانگیری را فعال کنند. همین حس مالکیت و اختیار سرانجام مرا به مهاجرت متقاعد کرد.
جابهجایی میان دستگاهها بهطرز شگفتآوری آسان است
بزرگترین دردسر برنامههای احراز هویت را برطرف میکند
حتی وقتی دستگاهی را گم نکرده بودم ــ اتفاقی که دستکم یک بار برایم رخ داده است ــ همیشه از عوض کردن گوشی هراس داشتم؛ بهویژه زمانی که باید از یک سکو به سکوی دیگر مهاجرت میکردم.
2FAS فرایند مهاجرت را بهشکلی دلپذیر ساده میکند. این برنامه میتواند توکنها را از برنامههای احراز هویت گوگل، آثی، مایکروسافت و چند شرکت دیگر درونریزی کند و نسخههای پشتیبان رمزگذاریشدهای بسازد که بازیابی آنها در آینده آسان است. بنابراین، لازم نیست با هر بار ارتقای گوشی، تمام مجموعهٔ احراز هویت دومرحلهای خود را از نو بسازید.
قابلیت دیگری که بهمرور برایم ارزشمند شده، افزونهٔ مرورگر است. بهجای وارد کردن دستی کدهای ششرقمی، میتوانم آنها را با رمزگذاری سرتاسری و بهشکلی امن از گوشی به مرورگر رایانهام بفرستم؛ قابلیتی که ورود به وبسایتها را بسیار سریعتر میکند.
برنامههای آشنا همچنان برتریهایی دارند
کاستی آشکار: برنامههای دیگر جاافتادهترند
میدانستم متقاعد کردن دیگران آسان نخواهد بود. دلایل خوبی برای ماندن با گوگل و مایکروسافت وجود دارد و حتی خودم نیز هنوز بدون بررسی دقیق، بهسختی به نرمافزارهای ناآشنا اعتماد میکنم. افزون بر این، این برنامهها روی بسیاری از دستگاهها از پیش نصب شدهاند، میلیونها نفر هر روز از آنها استفاده میکنند و تا جایی که هدف تولید یک کد ششرقمی روی دستگاه باشد، کارشان را بهخوبی انجام میدهند.
همچنین میدانم که برای بسیاری از کاربران تجاری، مایکروسافت آتنتیکیتور بهخوبی با حسابهای مایکروسافت و قابلیتهای امنیتی محیط کار یکپارچه میشود؛ ازاینرو، همچنان انتخابی کاربردی و گزینهٔ پیشفرض بسیاری از سازمانهاست. بااینحال، اگر قرار بود از همان روز نخست یکی را برگزینم، انتخابم 2FAS بود؛ دلایل این انتخاب نیز بهاندازهٔ کافی قانعکنندهاند.
نخست از همه، رابط کاربریاش را ترجیح میدهم. میدانم که این موضوع شاید ظاهری و سطحی به نظر برسد، اما با اینکه این رابط کاملاً کاربردمحور است، طراحی تمیز و سنجیدهاش با نمادهای اختصاصی برندها و قلمهای خوشتراش، حرفهای زیادی برای گفتن دارد. مهمتر از همه، از این خوشم میآید که برای حفظ مالکیت دادههایم مجبور نیستم قید آسودگی را بزنم. بیآنکه حساب دیگری بسازم یا خودم را به زیستبوم یک شرکت گره بزنم، همچنان از رابطی مرتب، محافظت زیستسنجی، نسخههای پشتیبان رمزگذاریشده، کارکرد آفلاین و قابلیتهای میاندستگاهی بهرهمند میشوم.
تنها برنامهٔ احراز هویتی که نگه خواهم داشت
چنین آمیزهای از قابلیتها در میان برنامههای احراز هویت کمیاب است. بیشتر این برنامهها تنها در یکی دو زمینه میدرخشند، اما 2FAS همه را در مجموعهای گرد آورده که هم ظاهر دلنشینتری دارد، هم کار با آن سادهتر است و هم تواناییهای بیشتری ارائه میدهد. باید اعتراف کنم پس از آزمودن نامهای بزرگی چون Google Authenticator، Microsoft Authenticator و Authy، انتظار نداشتم برنامهای متنباز و متفاوت به گزینهٔ محبوبم تبدیل شود.
بااینهمه، 2FAS سه ویژگی را که بیش از همه برایم اهمیت دارند فراهم میکند: شفافیت، مالکیت واقعی دادهها و جابهجایی بیدردسر. همین سه ویژگی شاید کافی باشند تا برخی کاربران را به بررسی جدی مهاجرت به این جایگزین متنباز و کاربرمحور ترغیب کنند.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Jack Mitchell است. مشاهده مقاله اصلی