دو سال و نیم است که از هدست Apple Vision Pro استفاده میکنم و راستش را بخواهید، تجربهای که در برابر قیمت ۳٬۵۰۰ دلاریاش انتظار داشتم نصیبم نشده است. پس از نخستین نمایش Vision Pro، امید زیادی داشتم که این هدست VR به بخشی جداییناپذیر از روند کار رایانهای من تبدیل شود. من بهعنوان روزنامهنگار حوزه فناوری، اغلب از میز کارم دورم. وقتی برای آزمایش ابزارهای تازه یا پوشش حضوری رویدادهای رونمایی بیرون میروم، چیدمان دقیق و حسابشده میز کارم را با یک لپتاپ ساده عوض میکنم. تصورم این بود که هدست Vision Pro کمک میکند در هر جای جهان به همان بهرهوری محیط خانه برسم، اما چنین نشد.
در واقع، در بیشتر سفرها Vision Pro را با خودم نمیبرم. این دستگاه همچنان بهترین نمایشگری است که تاکنون برای تماشای فیلم و مجموعههای تلویزیونی دیدهام، اما ابزار توانمندی برای کارهای رایانهای نیست. جاگیر بودن Vision Pro و دردسر گذاشتنش در کیف دستی از مزایای آن سنگینتر بود؛ بنابراین دوباره به نمایشگر کوچک لپتاپم برگشتم. این وضع ادامه داشت تا اینکه عینکهای هوشمند نمایشگرِ امروزی را امتحان کردم. این عینکها بینقص نیستند و در ادامه همه کاستیهایشان را موشکافی میکنم، اما بیش از هر هدستی با روند کار سیار من جور درآمدهاند.
ویژن پرو بهعنوان نمایشگر مجازی ناامیدم کرد
تصویر هنوز بهاندازه دلخواهم شفاف نیست و میدان دید محدود است
نخست ببینیم چرا Vision Pro در نقش نمایشگر لپتاپ تا این اندازه ناامیدکننده بود. مشکل در واقع از قابلیت نمایش محیط پیرامون در این هدست آغاز میشود. Apple کیفیت دو دوربین اصلیِ وضوحبالا را که برای نمایش تصویر عبوری به کار میروند، بسیار ستوده بود. این دوربینها محیط اطراف را ضبط میکنند، تصویر زنده را به پردازنده کمکی واقعیت در Vision Pro میفرستند و نسخه پردازششده سرانجام روی نمایشگرهای هدست نشان داده میشود. در حالت آرمانی، کیفیت تصویر عبوری باید آنقدر باورپذیر باشد که فراموش کنید هدست بر سر دارید و پنجرههای فضایی واقعاً معلق در هوا به نظر برسند.
تصویر عبوری Vision Pro در محیطهایی با نورپردازی فوقالعاده، مانند فروشگاه Apple با انبوهی از نور مصنوعی، بهترین عملکرد را دارد. اما کافی است هدست را به خانه ببرید تا تصویر عبوری دانهدانه و کموضوح را ببینید. به تجربه من، این کیفیت نامطلوب در کنار میدان دید محدود (FOV) و درزگیر نوری بزرگ، جلوه Mac Virtual Display را از بین میبرد. جز در بهترین شرایط، کاملاً آشکار است که هدست به سر دارید و واقعاً در محیط پیرامون خود غوطهور نشدهاید.
برای کسانی که با آن آشنا نیستند، Mac Virtual Display قابلیتی در Vision Pro است که اجازه میدهد از هدست بهعنوان نمایشگر مجازی Mac استفاده کنید. این ارتباط کاملاً بیسیم است و بخشی از مشکل نیز همینجاست. مگر اینکه هزینه عضویت در Apple Developer Program و بند گرانقیمت Developer Strap را بپردازید، روی هدست درگاه USB-C نخواهید داشت تا آن را مستقیم به Mac وصل کنید. این محدودیت از کیفیت و سرعت واکنش Mac Virtual Display میکاهد و در استفاده روزمره نیز تأخیر آن را احساس خواهید کرد.
اما بزرگترین مشکل، وضوح تصویر است. Apple Vision Pro پخش Mac Virtual Display را برای دستگاههای مجهز به تراشههای Apple Silicon تا وضوح 5K و برای مدلهای سازگار Intel تا 3K پشتیبانی میکند. بااینحال، این اعداد تراکم پیکسل را در نظر نمیگیرند. هدستهای VR و عینکهای هوشمند نمایشگر را میتوان با معیار پیکسل بر درجه (PPD) سنجید؛ معیاری که نشان میدهد در هر درجه از میدان دید کاربر چند پیکسل جای میگیرد. مقدار PPD هدست Vision Pro اپل تقریباً ۳۴ است.
این رقم را با نمایشگر MacBook Pro من مقایسه کنید که تراکم آن ۲۵۴ پیکسل بر اینچ (PPI) است و معمولاً از فاصله ۱٫۵ فوتی دیده میشود؛ تفاوت چشمگیر است. در این شرایط معمول، نمایشگر MacBook Pro مقدار PPD حدود ۸۵ دارد که بیش از دو برابر هدست Vision Pro من است. فارغ از مشخصات فنی، معنایش این است که Vision Pro فضای نمایش بیشتری از لپتاپم در اختیارم میگذارد، اما وضوح آن بهمراتب کمتر است. مدام از خودم میپرسیدم چرا باید یک هدست VR را اینسو و آنسو بکشم، فقط برای آنکه تجربه دیداری کمکیفیتتری از خود لپتاپم داشته باشم.
عینکهای XR به بهترین موازنه رسیدند
وضوح و میدان دید کمتر، اما طراحی و راحتی بهمراتب بهتر
عینکهای هوشمند نمایشگر نیز همان مشکل هدست Vision Pro مرا دارند. وضوح نمایشگرشان روی کاغذ مناسب به نظر میرسد، اما با در نظر گرفتن فاصله دید ادراکشده، بههیچوجه آنقدر شفاف نیستند. در واقع، نوشتهها روی عینک هوشمند از هدست نیز کموضوحتر دیده میشوند. بااینحال، عینکهای XR و AR در جنبههای مهم دیگری آنقدر خوب عمل میکنند که حاضرم این افت وضوح را بپذیرم. نخستین مزیت، قیمت است: حتی عینکهای نمایشگرِ ردهبالا با وضوح زیاد را هم میتوان با قیمتی بسیار کمتر از ۱٬۰۰۰ دلار خرید. من برای Vision Pro بیش از سه برابر این مبلغ پرداختم.
بااینهمه، این عینکهای نمایشگر چند مورد از مهمترین ایرادهایی را که به Mac Virtual Display در Apple Vision Pro دارم، برطرف میکنند. این عینکها معمولاً با کابل USB-C به دستگاه مبدأ وصل میشوند؛ اتصالی که تأخیر کمتر و پایداری بیشتری دارد. آنها نمیکوشند محیط اطراف را با ویدیو بازنمایی کنند؛ دوربینهایشان صرفاً برای ردیابی عمق میدان و تعیین موقعیت فضایی به کار میرود. جز قاب کوچک عینک، تقریباً تمام میدان دید پیرامونیام را در اختیار دارم و بهلطف عدسیهای شفاف، میتوانم با چشمان خودم آنسوی نمایشگر مجازی را ببینم.
اهمیت شکل و اندازه این عینکها را هم نباید دستکم گرفت. یک عینک نمایشگر همراه با کابل USB-C آن بهراحتی در جیبم جا میشود. از این عینکها در خودرو، قطار و حتی هنگام پرواز در ارتفاع ۳۰٬۰۰۰ پایی استفاده کردهام. در اتاقهای هتل و تقریباً هر جایی که ناچار باشم کارم را پیش ببرم، همراهم بودهاند. اما هیچگاه نتوانستم Vision Pro را به همین آسانی با خودم اینسو و آنسو ببرم. این هدست بیش از اندازه بزرگ و ظریف است و بهراحتی در کیفم جا نمیگیرد. در صندلی بخش اقتصادی هواپیما نیز نمیتوانستم بدون آرنجزدن به همسایههایم آن را بیرون بیاورم؛ بنابراین تا رسیدن به مقصد در کیف میماند.
این مسئله تا اندازهای هدف اصلی داشتن یک نمایشگر پوشیدنی و قابلحمل را زیر سؤال میبرد. سرانجام متوجه شدم که برای سفرهای کاری، همواره یک عینک نمایشگر را به هدست گرانقیمت Vision Pro ترجیح میدهم.
هیچچیز از نظر وضوح به پای نمایشگر سنتی نمیرسد
اگر وضوح و تراکم پیکسلی ادراکشده اولویت دارند، سراغ نمایشگرهای پوشیدنی نروید
نمیخواهم از کاستیهای عینکهای نمایشگر هوشمند چشم بپوشم. وضوح تصویرشان واقعاً چندان بالا نیست و هرچند متن در بسیاری از مدلهای پرطرفدار خواناست، بیش از این نمیتوانم در ستایششان بگویم. هنگام انتخاب عینک هوشمند بهجای هدست باید بدانید که وضوح تصویر یکی از امتیازهایی است که از دست میدهید؛ بهویژه وقتی گزینههای گرانقیمتی مانند Vision Pro در میان باشند. بااینحال، تمام این مقاله را با عینک نمایشگر Viture Beast نوشتهام. اگر مزایای این عینکها برایتان ارزشمند باشد و محدودیتهایشان را بپذیرید، میتوانید از آنها برای کار استفاده کنید.
نتیجه روشن است: هیچچیز جای نمایشگر سنتی را نمیگیرد. وقتی فاصله ادراکشده نمایشگرهای مجازی را در نظر بگیرید، میبینید که وضوح واقعی آنها به اندازهای نیست که مشخصات فنی روی کاغذ نشان میدهد. اگر تلفن همراه، لپتاپ یا نمایشگری امروزی دارید، از نظر PPD همین حالا هم نمایشگری واضحتر از بهترین عینکها و هدستها در اختیار دارید.
هدستها و عینکهای هوشمند بسیاری را آزمودهام و به این نتیجه رسیدهام که هدستها در کنار قیمت بالا و جابهجایی دشوار، شما را وادار به چشمپوشیهای بیش از اندازه میکنند. در مقابل، عینکهای هوشمند کوچکتر، سبکتر و راحتترند و به من کمک میکنند کارم را پیش ببرم.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Brady Snyder است. مشاهده مقاله اصلی