وقتی پای اتصال به اینترنت در میان است، بهتر است بهنوعی به ارتباط بیسیم دسترسی داشته باشید. در لپتاپها انتخاب چندانی ندارید و ماجرا ساده است: باید از همان کارت وایفای همراه دستگاه استفاده کنید؛ چه روی برد لحیم شده باشد و چه جداشدنی باشد.
اما در رایانههای رومیزی، اوضاع کمی پیچیدهتر میشود. بیشتر این رایانهها یک درگاه اترنت روی مادربرد دارند و همین شاید برای بسیاری کافی باشد تا اصلاً سراغ وایفای نروند.
بااینحال، راهکارهای اتصال بیسیم به اینترنت در دستههای گوناگونی جای میگیرند که کارتهای PCIe و آداپتورهای USB رایجترین آنها هستند. همانطور که بهزودی خواهید دید، این دو از نظر کارایی و پایداری تفاوتی از زمین تا آسمان دارند.
مقایسه AX210 با آداپتور USB وایفای ۶
AX210 سریعتر و پایدارتر است
برای این مقایسه، دو نوع متفاوت کارت وایفای را آزمودم: یکی از نوع USB و دیگری مبتنی بر PCIe. آداپتور USB موردنظر، Unigen AX900 سازگار با وایفای ۶ بود که از راه USB-A متصل میشود. این مدل از دو باند فرکانسی و بلوتوث نیز پشتیبانی میکند.
برای کارت PCIe نیز به سراغ Intel AX210 قدیمی اما قابلاعتماد رفتم. این کارت M.۲ مجهز به وایفای 6E در یکی از شکافهای PCIe x1 مادربرد نصب میشود و قابلیتهای وایفای دوبانده و بلوتوث را به رایانه میافزاید.
برای ارزیابی، آزمون استاندارد سرعت Ookla را انجام دادم. آزمایشها روی اینترنت خانگیام با سقف سرعت 300Mbps اجرا شدند و نتایج، دستکم برای من، بسیار چشمگیر بودند:
| نوع اتصال | سرعت دریافت (Mbps) | سرعت ارسال (Mbps) |
|---|---|---|
| وایفای USB | 241 | 53 |
| وایفای PCIe مدل AX210 | 230 | 79 |
| اترنت سیمی | 304 | 337 |
همانطور که بهروشنی میبینید، اترنت سیمی هم از نظر پایداری و هم از نظر سرعت، با اختلافی چشمگیر برنده است. البته موضوع این بررسی وایفای است و در این بخش، کارت وایفای PCIe فراتر از انتظار ظاهر میشود و سرعت ارسال بیشتری ارائه میدهد.
البته آداپتور وایفای USB، بهجز در سرعت ارسال، چندان عقب نبود؛ اما پایداری لازم را نداشت. اتصال PCIe بسیار باثباتتر بود و افت سرعت و قطع ارتباط در آن کمتر رخ میداد.
همین نکته بهتنهایی کافی است تا کارت PCIe را به هر گزینه دیگری ترجیح دهم؛ البته بهشرط آنکه درگاه مناسب برای نصبش را داشته باشید.
کارتهای وایفای USB ارزان نیستند و درایورهای پردردسری دارند
از همان ابتدا آماده استفاده نیستند
شاید بزرگترین ایراد آداپتورهای وایفای مبتنی بر USB، مجموعه درایورهایشان ــ یا نبود آنها ــ باشد. بسیاری از تراشههای ارزانقیمت از درایورهای ناشناختهای استفاده میکنند که باید دستی نصب شوند و گاهی نیز لازم است تنظیمات امنیتی را دستکاری کنید.
دانگل AX900 من نیز همین مشکل را داشت. انصافاً Windows دستگاه را بیدردسر شناسایی میکرد، اما اتصال شبکه برقرار نمیشد. سرانجام مشخص شد برای بهکارافتادن آن باید درایور ویژهای نصب کنم.
درایور Windows درون خود دانگل USB و روی یک پارتیشن جداگانه ۳ MB قرار داشت. ممکن است شما به این اندازه خوششانس نباشید، زیرا یافتن درایور این کارتها گاهی واقعاً دشوار است.
وضعیت در Linux بسیار بدتر بود و چند ساعت از وقتم صرف یافتن درایور مخصوص DKMS شد که واقعاً کار کند. خوشبختانه این درایور در AUR وجود داشت، اما ممکن است کاربران همه توزیعها چنین شانسی نداشته باشند؛ در نتیجه شاید ناچار شوند درایورها را دستی بارگیری و کامپایل کنند و نسخه سازگار با هسته خود را نصب کنند.
از سوی دیگر، این محصولات چندان ارزان هم نیستند. قیمت کارتهای وایفای USB تقریباً با یک راهکار مستقل وایفای PCIe برابری میکند. البته آداپتورهای ارزانتری هم وجود دارند، اما سرعت وایفای ۶ ــ چه رسد به وایفای ۷ ــ را ارائه نمیکنند و برخی از آنها حتی از دو باند فرکانسی نیز پشتیبانی نمیکنند.
در مقایسه، بیشتر راهکارهای شبکه مبتنی بر PCIe کاملاً بهصورت اتصال و استفاده کار میکنند و درایورهایشان در هسته سیستمعامل تعبیه شده است. این کارتها بسیار قابلاعتمادترند و سیگنال را نیز بهتر دریافت میکنند.
هیچچیز به پای اترنت سیمی نمیرسد
از نظر پایداری و سرعت، همچنان چند سروگردن بالاتر است
اگر برایتان مقدور است، همیشه اتصال سیمی را برگزینید. اترنت در مقایسه با هر نوع وایفای بهمراتب بهتر است و هیچیک از کاستیهای اتصال بیسیم، از جمله افت سیگنال، را ندارد.
از آنجا که اترنت اتصالی مستقیم است، کمتر دچار تداخل و افت سرعت میشود و این خود برتری چشمگیری به شمار میرود. اتصال سیمی همچنین میتواند پهنای باند بیشتری فراهم کند؛ قابلیتی که برای سامانههایی مانند آزمایشگاه خانگی ضروری است.
با این همه، زندگی بدون اینترنت بیسیم دشوار است و بهتر است هر دو نوع اتصال را در اختیار داشته باشید. تکیه صرف بر وایفای فکر چندان خوبی نیست.
راهکار آرمانی، رویکردی ترکیبی است
وایفای بیش از حد ناپایدار است و اترنت نیز آزادی عمل را محدود میکند. این وضعیت ما را بر سر دوراهی دشواری میگذارد و تنها راه برونرفت، فعال نگهداشتن هر دو اتصال است. در حالت آرمانی، بهتر است در سراسر خانه هم اتصال سیمی داشته باشید و هم بیسیم.
ایده این است که برای دستگاههای همراه، اتصال بیسیم را با چندین تقویتکننده و نقطه دسترسی حفظ کنید و همزمان، اتصالی سیمی و مستقیم به مسیریاب خانه داشته باشید.
اتصال سیمی برای دستگاههای نیازمند پهنای باند زیاد یا دستگاههایی به کار میرود که تأخیر در آنها دردسرساز است؛ مانند رایانههایی که برای پخش جریانی بازی استفاده میشوند. مطمئنم بیشتر ما مدتهاست از چنین آرایشی بهره میبریم؛ آرایشی که بهخوبی از پس کار برمیآید.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Dipan Saha است. مشاهده مقاله اصلی