گاهی به این فکر میکنم که چه اندازه از کوشش انسانها در دل یک ابزار شکستخورده مدفون میشود. سالها مهندسی، طراحی، قرارداد با اپراتورها و تبلیغات ممکن است همراه با خود محصول، تقریباً یکشبه ناپدید شود.
معمولاً این همه کار دستکم باعث میشود دستگاه یکی دو سالی در قفسه فروشگاهها دوام بیاورد. اما مایکروسافت در بهار ۲۰۱۰ گوشیهای Kin One و Kin Two را عرضه کرد و تنها ۴۸ روز پس از ورودشان به فروشگاههای Verizon، کل پروژه را کنار گذاشت.
مایکروسافت نزدیک به دو سال برای رساندن Kin به بازار وقت صرف کرده بود و برآوردهای آن زمان، هزینه طراحی و عرضه این پروژه را نزدیک به ۱ میلیارد دلار میدانستند.
مایکروسافت گمان میکرد راه بازگشت به دنیای گوشیهای جذاب را یافته است
پیوند با سایدکیک، نقطه آغاز معقولی بود
در سالهای پایانی دهه ۲۰۰۰، مایکروسافت آشکارا در بازار موبایل مشکل داشت. iPhone انتظارات کاربران از نمایشگرهای لمسی و وبگردی کامل را دگرگون کرده بود، اوجگیری اولیه Android بهعنوان بستری برای گوشیهای هوشمند شتاب میگرفت و Windows Mobile همچنان بار سنگین میراث دوران رایانههای رومیزی را به دوش میکشید. شرکت Danger Inc. راه دیگری پیش پای مایکروسافت گذاشت. این شرکت نرمافزار و خدمات زیربنایی T-Mobile Sidekick را ساخته بود و مایکروسافت در سال ۲۰۰۸ آن را خرید. مایکروسافت در آن زمان، مخاطبان Danger را جوان، آشنا با اینترنت و بسیار اجتماعی توصیف میکرد؛ تعریفی که در عمل پیشدرآمدی بر همان گروهی بود که Kin بعدها در پی جذبش برآمد.
Sidekick پیشتر به لطف پیامرسانی، صفحهکلید فیزیکی، قابلیتهای اجتماعی و خدمات ابریِ همگامساز دادههای کاربران، مخاطبان خود را پیدا کرده بود. خرید Danger گروهی را در اختیار مایکروسافت گذاشت که این بازار را میشناخت، بیآنکه ناچار باشد همان ایدهها را بهزور در قالب Windows Mobile بگنجاند.
این کوشش با نام «پروژه پینک» شناخته شد. Ars Technica بعدها به نقل از افراد آشنا با پروژه گزارش داد که مایکروسافت نرمافزار را از بستر مبتنی بر Java شرکت Danger به Windows CE منتقل کرده است؛ تغییری که بنا بر گزارشها، روند توسعه را حدود ۱۸ ماه به تأخیر انداخت. در همان گزارش از تنش میان گروه Kin و تیم Windows Phone نیز سخن گفته شده بود.
سیاستبازیهای درون شرکت هر شکلی که داشت، آشفتگی راهبردی از بیرون کاملاً پیدا بود. مایکروسافت همزمان Windows Phone ۷ را برای بازآفرینی بزرگ حضورش در بازار گوشیهای هوشمند آماده میکرد؛ بنابراین وقتی Kin به فروشگاهها رسید، شرکت عملاً دو پاسخ متفاوت برای یک بحران واحد در بازار موبایل داشت.
کین ایدههایی هوشمندانه و کمبودهایی حیرتآور داشت
مایکروسافت خوراک شبکههای اجتماعی را در خود گوشی جای داد
Kin One گوشی کشویی و بسیار کوچکی با چیدمان عمودی و بدنهای گرد بود؛ در مقابل، Kin Two بدنهای پهنتر، صفحهکلیدی افقی و نمایشگری بزرگتر داشت. هر دو گوشی را Sharp ساخته بود.
مایکروسافت بیش از هر چیز در بخش نرمافزار کوشید به Kin هویتی ویژه ببخشد. Kin Loop صفحه اصلی را با تازههای Facebook، Twitter، MySpace و دیگر خدمات پر میکرد و Kin Spot به شما اجازه میداد افراد و محتوا را پیش از همرسانی، با کشیدن در یک محل گرد آورید. بلندپروازانهترین قابلیت، یعنی Kin Studio، پیامها، مخاطبان، عکسها و ویدئوها را بهطور خودکار در یک رابط وب خصوصی بارگذاری میکرد تا بتوانید با رایانه شخصی در آنها بگردید. امروزه، در روزگاری که خدماتی مانند iCloud Photos میتوانند کتابخانه عکس را بهطور خودکار میان گوشی و رایانه همگام کنند، کتابخانه عکس ابری و خودکار دیگر چندان قابلیت چشمگیری به شمار نمیآید؛ اما آن زمان سال ۲۰۱۰ بود و مایکروسافت از همین ایده آغاز کرده بود که زندگی دیجیتال شما در گوشی باید بینیاز از اتصال پیدرپی کابل و جابهجایی فایلها، روی نمایشگری بزرگتر نیز ادامه یابد.
Kin همچنین بخش زیادی از ویژگیهای پخشکننده موسیقی فراموششده مایکروسافت، Zune، از جمله رابط موسیقی و پشتیبانی از Zune Pass را به ارث برده بود. این گوشی شخصیت کاملاً مشخصی داشت، تا زمانی که به جستوجوی قابلیتهای ابتدایی یک گوشی هوشمند میرفتید و میدیدید که خبری از آنها نیست. دستگاه بدون فروشگاه برنامه، برنامههای شرکتهای دیگر، بازی، تقویم یا نرمافزار پیامرسان فوری عرضه شد. Engadget نیز در آن زمان مرورگر را کند و ناپایدار یافت و یکپارچگی با Twitter، با وجود تبلیغات گسترده، بسیار سطحی از آب درآمد. میتوانستید تازهها را بخوانید و منتشر کنید، اما از بازنشر و پیام مستقیم خبری نبود و پیوندهای درون توییتها نیز مستقیماً از Loop باز نمیشدند.
سپس نوبت به قیمتگذاری رسید. پس از تخفیف پستی ۱۰۰ دلاری و با بستن قراردادی دوساله، Kin One برابر با ۴۹٫۹۹ دلار و Kin Two برابر با ۹۹٫۹۹ دلار قیمت داشت. خریداران همچنین باید یک طرح مکالمه با بهای پایه ماهانه ۳۹٫۹۹ دلار و افزون بر آن، طرح داده گوشی هوشمند Verizon با هزینه ماهانه ۲۹٫۹۹ دلار تهیه میکردند.
به این ترتیب، کمترین صورتحساب ماهانه پیش از افزودن خدمات جانبی به حدود ۷۰ دلار میرسید. Kin با جدیت در پی جذب کاربران جوانتر بود، اما هزینه خدماتش آن را درست در کنار گوشیهای Droid شرکت Verizon و دیگر گوشیهای هوشمند تمامعیار قرار میداد. شاید یک طرح ارزانتر فضای کافی در اختیار Kin میگذاشت تا به رده کوچک و نامتعارف خودش بدل شود؛ اما قیمتگذاری در سطح گوشیهای هوشمند یعنی باید همچون یک گوشی هوشمند رقابت میکرد و در چنین مقایسهای، وضعیت بسیار ناخوشایندتر بود.
دو سال تلاش در برابر ۴۸ روز واقعیت
مایکروسافت از پیش آیندهٔ دیگری برای تلفنهای همراه در سر داشت
عقبنشینی بهسرعت آغاز شد. ۲۸ ژوئن، ورایزن قیمت Kin One را به ۲۹ دلار و Kin Two را به ۴۹ دلار کاهش داد. مایکروسافت و ورایزن هرگز آمار رسمی فروش را منتشر نکردند؛ بنابراین ادعای پرتکرار فروش تنها چند صد دستگاه را باید شایعه دانست. بااینحال، گزارشهای آن زمان دربارهٔ نکتهای کلیتر تقریباً همداستان بودند: فروش افتضاح بود.
دو روز بعد، مایکروسافت عرضهٔ برنامهریزیشدهٔ کین در اروپا را لغو کرد، از ادغام گروه سازندهٔ آن با Windows Phone ۷ خبر داد و تمرکز فعالیتهای موبایلی خود را به این سکو منتقل کرد. البته ۳۰ ژوئن دقیقاً روزی نبود که همهٔ گوشیهای کین از فروشگاهها ناپدید شدند، زیرا مایکروسافت ابتدا اعلام کرده بود ورایزن فروش مدلهای موجود در آمریکا را ادامه خواهد داد. ورایزن سرانجام در میانهٔ ژوئیه آنها را از بازار جمع کرد.
عدد مشهور ۴۸ روز، فاصلهٔ میان عرضه در فروشگاهها در ۱۳ مه و عقبنشینی مایکروسافت در ۳۰ ژوئن را در بر میگیرد. گوشیها در واقع یک هفته زودتر، در ۶ مه، بهصورت اینترنتی به فروش رسیده بودند؛ نکتهای که هنگام تکرار آن عدد شگفتانگیز و مضحک نباید فراموش کرد. با نزدیکشدن عرضهٔ Windows Phone ۷ در همان سال، دفاع از ادامهٔ حیات سکوی موبایلی دوم و محدودتری هر روز دشوارتر میشد. فروش ضعیف، هزینهٔ بالای خدمات، کمبود قابلیتها و پیشینهٔ آشفتهٔ توسعهٔ کین، دلایل کافی در اختیار مایکروسافت گذاشت تا جلوی زیان بیشتر را بگیرد.
مشکل واقعی مدتها پیش از آن ۴۸ روز آغاز شده بود
آوازهٔ عمر ۴۸روزهٔ کین، فروپاشی آن را ناگهانی جلوه میدهد؛ اما بیشتر عواملی که علیه آن عمل کردند، پیش از عرضه شکل گرفته بودند. بازار تلفنهای هوشمند بهسرعت دگرگون شده بود، اولویتهای مایکروسافت در حوزهٔ موبایل تغییر کرده بود و کین سرانجام در حالی از راه رسید که بار تصمیمهای گرفتهشده در مراحل بسیار ابتدایی توسعه را به دوش میکشید.
کین نمونهٔ دیگری از عادت مایکروسافت است: ساختن محصولی جذاب و سپس رهاکردن آن. بااینحال، سرعت این عقبنشینی همچنان چشمگیر است. وقتی گوشیها به فروشگاههای ورایزن رسیدند، تنها چند هفته فروش کافی بود تا مایکروسافت دریابد چه فضای اندکی برای آنها باقی مانده است. آن ۴۸ روز کین را بهیادماندنی کردهاند، اما دو سالی که صرف رسیدن به آن نقطه شد، این داستان را چنین عجیب میکند.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Oluwademilade Afolabi است. مشاهده مقاله اصلی