تلویزیونهای امروزی تصاویری خیرهکننده به نمایش میگذارند؛ تصاویری با وضوح فوقالعاده بالا و رنگهای HDR که روشناییشان باورنکردنی است. از سوی دیگر، چنان باریکاند که بهآسانی میتوان آنها را به دیوار آویخت. اما همین طراحی ظریف، بزرگترین ضعف تلویزیون جدیدتان را نیز رقم میزند: صدایی واقعاً افتضاح.
تلویزیونهای فوقباریک بهسادگی فضای کافی برای یک جفت بلندگوی استریوی خوشصدا ندارند. به همین دلیل، بسیاری از مردم پخش صدا را به دستگاه دیگری، معمولاً ساندبار، میسپارند. اما من پس از مدتی استفاده از ساندبار دریافتم که هرگز از صدای آن راضی نخواهم شد. البته راههایی برای بهتر کردن صدای ساندبار وجود دارد، ولی این گزینه مناسب من نیست.
به همین دلیل، برای شنیدن صدای فیلمها و مجموعههای تلویزیونی از یک جفت بلندگو استفاده میکنم؛ نتیجه هم خیرهکننده است.
آسانی به بهای کیفیت نمیارزد
محدودیتهای یک جعبه واحد
ویژگی اصلی ساندبار این است که همهچیز را در جعبهای واحد جای میدهد؛ دستگاهی که معمولاً زیر تلویزیون قرار میگیرد و صدایی بهتر از توان خود تلویزیون پخش میکند. واقعیت هم این است که بیشتر ساندبارهای خوب، بدون سیمکشی فراوان و دردسرهای بلندگوهای مجزا و گیرنده A/V، صدایی بهتر از بلندگوهای تلویزیون ارائه میدهند. افزون بر این، برخی ساندبارها ظاهر بسیار زیبایی دارند.
اما مهمترین امتیاز تبلیغاتی ساندبار، یعنی یکپارچه بودن آن، همان چیزی است که تواناییاش را برای تولید صدایی عالی محدود میکند. ساندبارها نمیتوانند قوانین فیزیک را شکست دهند.
ساندبارهای امروزی در همان جعبه واحد چندین بلندگوی فیزیکی دارند که همگی برای غلبه بر این قوانین فیزیکی به کار گرفته شدهاند. میزان موفقیتشان متفاوت است، اما هرگز بهطور کامل به این هدف نمیرسند.
مشکل اینجاست که ساندبار کانالهای صوتی چپ و راست را ناگزیر در فاصله بسیار کمی از یکدیگر جای میدهد. در نتیجه، گوش ما بهسختی میتواند نشانههای مکانی موجود در صدا را تشخیص دهد. جلوههای صوتی، صداهای محیطی و حتی گفتوگوی بازیگران ممکن است در هم بیامیزند و چنین به گوش برسند که همه صداها از یک نقطه در فضای سهبعدی میآیند.
ترفندهایی مانند پردازش دیجیتال سیگنال و فناوری شکلدهی پرتو میتوانند از شدت مشکل بکاهند، اما آن را برطرف نمیکنند. این فناوریها صدا را به دیوارهای پیرامون میتابانند تا صحنه صوتی بزرگتری را شبیهسازی کنند؛ بااینحال، موفقیتشان به اندازه و شکل بینقص اتاق وابسته است و اتاقها بهندرت چنین شرایطی دارند. این فناوریها سیزیف دنیای صدا هستند: پیوسته سنگ را به بالای تپه میبرند و فیزیک هر بار آن را دوباره به پایین پرتاب میکند.
قدرت جداسازی واقعی استریو
ساختن صحنه صوتی واقعی
در مقابل، بلندگوهای مجزای چپ و راست هیچیک از این مشکلات را ندارند. اگر ساندبار مرکزی را با یک بلندگو در سمت چپ تلویزیون و بلندگویی دیگر در سمت راست آن جایگزین کنید، صحنه صوتی بیدرنگ گستردهتر میشود و راه برای صدای مکانی واقعی باز میگردد. این چیدمان، جداسازی درست کانالها را ممکن میکند؛ چیزی که ساندبار توان رقابت با آن را ندارد.
جداسازی درست کانالها پدیدهای شنیداری به نام «کانال مرکزی مجازی» پدید میآورد. وقتی دو بلندگوی استریو بهدرستی جایگذاری شوند، مغز شما چنین برداشت میکند که صدای واقع در مرکز دو بلندگو، از خود تلویزیون پخش میشود؛ حتی اگر هیچ بلندگوی مرکزیای وجود نداشته باشد.
در ساندبار، فاصله فیزیکی میان بلندگوهای چپ و راست به چند اینچ محدود است؛ اما بلندگوهای مجزا را میتوان با فاصلهای مناسب از یکدیگر قرار داد که معمولاً دستکم پنج فوت است.
انعطافپذیری بلندگوها
انتخاب بهترین جایگاه
نصب ساندبار جدید به همین سادگی است که آن را به برق بزنید و زیر تلویزیون بگذارید. اما انتخاب جای مناسب برای بلندگوهای مجزای چپ و راست به اندکی دقت بیشتر نیاز دارد؛ بهویژه اگر بخواهید از تمام توان آنها برای ساختن صحنهای صوتی گسترده و فراگیر بهره ببرید.
برای بهرهگیری کامل از سامانه بلندگوها، بهتر است چیدمانی به شکل مثلث متساویالاضلاع داشته باشید؛ بهگونهای که بلندگوی چپ، بلندگوی راست و جایگاه اصلی نشستن شما سه رأس این مثلث باشند. در حالت آرمانی، بلندگوها نیز باید تا حد امکان همارتفاع با گوش قرار گیرند.
زاویه قرارگیری نیز اهمیت دارد. هرجا امکان دارد، بلندگوها را کمی بهسمت جایگاه مرکزی تماشا متمایل کنید. این کار، دستکم در نظریه، باید به شکلگیری دقیقتر تصویر صوتی و جایگیری بهتر گفتوگوها کمک کند.
یک گام فراتر از ساندبار
صدایی همتراز با کیفیت تصویر
ساندبارها در مقایسه با بلندگوهای کوچک و کمکیفیتی که در تلویزیونها به کار رفتهاند، میتوانند پیشرفتی چشمگیر باشند. راهاندازی آنها آسان است و تقریباً به هیچ تنظیمی نیاز ندارند؛ اما ذاتاً در خلق تجربهای صوتی که سراسر اتاق را فرا بگیرد و جهت صداها را دقیق بازآفرینی کند، محدودند.
با جایگزین کردن ساندبار با یک جفت بلندگوی استریو، صدا عمق بیشتری پیدا میکند و اغلب باس پرتوانتری هم به همراه دارد؛ درست همان چیزی که برنامهها و فیلمهای محبوبتان شایستهاش هستند. البته برای تجربهای بهتر میتوانید سراغ سامانههایی با بلندگوهای بیشتر بروید؛ اما گمان میکنم از کیفیت صدای فوقالعادهٔ تنها یک جفت بلندگوی استریو شگفتزده شوید، بهویژه اگر به همان بلندگوهای افتضاح داخلی تلویزیونتان عادت کرده باشید.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Oliver Haslam است. مشاهده مقاله اصلی