از دانلودهای حجیم میترسیدم، چون انگار جان همهٔ فرایندهای دیگر را میمکیدند. یک تماس تصویری بینقص ناگهان دچار لگ میشد و یک تجربهٔ بازی روان، فقط به این دلیل که کسی دانلود فایلی ۱۰ گیگابایتی را در شبکه آغاز کرده بود، میتوانست بهشدت کند شود. تنها یک قابلیت روتر برای حل این مشکل کافی بود. حالا حتی وقتی دانلودها با تمام سرعت در جریاناند، بقیهٔ شبکه را با خود پایین نمیکشند.
تست سرعت دائماً میگوید همهچیز خوب است
سرعت دانلود خوب میتواند پینگ وحشتناک را پنهان کند
درست پیش از شروع دانلود حجیم، تستهای سرعت حدود ۶۵ مگابیت بر ثانیه را نشان میدادند که برای اتصال اینترنت من عادی است. وقتی دانلود بزرگ را شروع کردم و حس کردم اینترنت کاملاً خفه شده است، تستهای سرعت همچنان حدود ۶۵ مگابیت بر ثانیه را نشان میدادند.
تفاوت واقعی را در پینگ دیدم؛ پیش از دانلود حدود ۱۸ میلیثانیه بود و با شروع دانلود به حدود ۳۸۷ میلیثانیه رسید. پیش و حین دانلود، تنظیمات شبکهام یکسان بود؛ نه ارائهدهندهٔ اینترنت را عوض کردم، نه روتر را و نه طرح اینترنت را، اما تجربه کاملاً متفاوت بود.
تستهای سرعت عمداً گمراهم نمیکردند، اما عدد برجستهٔ دانلود توضیح نمیداد هنگام بارگذاری شبکه چه بر سر پینگ میآید. بنابراین، هرچند اتصال من همچنان پهنای باند زیادی داشت، بستههای حساس به تأخیر زمان زیادی را در صف انتظار میگذراندند.
یک دانلود حجیم میتواند صف گلوگاه را پر کند و بقیهٔ بستهها را پشت ترافیکی که ذاتاً به تأخیر حساس نیست، معطل نگه دارد. در مقایسه با انتقال فایل، یک بستهٔ صوتی تقریباً وزنی ندارد، اما اگر مجبور شود پشت آن انتقال بزرگ در صف بماند، باز هم دیر میرسد. نتیجه، لگ و گیرکردن در تماسها بود؛ در حالی که دانلود با سرعت ادامه داشت، همهچیز دیگر انگار متوقف شده بود.
عمداً اینترنت را کندتر کردم
SQM گلوگاه را به جایی منتقل میکند که واقعاً میتوانم کنترلش کنم
راهحل ساده بود: سرعت اتصال را اندکی پایینتر از حداکثر سرعت واقعی آن محدود کنید. نخستین بار که با این راهحل روبهرو شدم، خلاف انتظار بهنظر میرسید. این سقف عمدی باعث میشود روتر صف را کنترل کند، بهجای آنکه صفی کنترلنشده در بالادست و در گلوگاه شکل بگیرد. این همان مدیریت هوشمند صف یا SQM است. SQM ترافیک بستهها را شکلدهی میکند، بهجای آنکه اجازه دهد صف در جایی انباشته شود که ارائهدهندهٔ اینترنت آن را کنترل میکند. به این ترتیب، روتر شما به نقطهای تبدیل میشود که ترافیک پیش از رسیدن به گلوگاه غیرقابلکنترل، در آن شکل میگیرد.
پذیرفتنش در ابتدا سخت بود، چون باید نرخ شکلدهی را پایینتر از سرعت بالای اتصال تنظیم میکردم — یعنی آگاهانه کمتر از ۶۵ مگابیت بر ثانیهای که اتصال من از نظر تئوری میتوانست به آن برسد. ابتدا فکر میکردم پهنای باند واقعی را فدا میکنم، در حالی که مشکل اصلاً پهنای باند نبود. اما در عمل، این کار فضای آزاد ایجاد میکند.
این کار حاشیهای کوچک از ظرفیت استفادهنشده باقی میگذارد و تضمین میکند که عمق صفها هرگز از چند بسته فراتر نرود. این فضای اضافه مانع شکلگیری زمانهای انتظار طولانی در صف میشود. به این ترتیب، استفاده از سرعت اینترنت به قیمت آسیبزدن به بقیهٔ شبکه تمام نمیشود.
راهحل SQM زمانی مؤثرتر است که روتر بتواند ترافیک را درست پیش از گلوگاهی که باعث تشکیل صف میشود کنترل کند. اگر تراکم در جایی رخ دهد که کنترلش در اختیار شما نیست، شکلدهی ترافیک روی روتر نمیتواند آن گلوگاه را حذف کند. با این حال، این راهحل برای بیشتر شبکههای خانگی کاربرد دارد.
CAKE بود که این مصالحه را ارزشمند کرد
CAKE اجازه نمیدهد دانلودهای حجیم بر صف مسلط شوند
مفهوم کلی مربوط به SQM است، اما روی روتر من، CAKE (الگوریتم مدیریت و شکلدهی صف) ابزاری است که SQM را پیادهسازی میکند. این دو اغلب بهجای یکدیگر بهکار میروند، اما چنین کاربردی ارزش CAKE را کمرنگ میکند. CAKE میتواند ترافیک را بهطور عادلانه میان جریانها و میزبانها تقسیم کند. در نتیجه، یک انتقال بزرگ نمیتواند بر صف مسلط شود.
پیش از این، همهٔ ترافیک دیگر پشت همان دانلود حجیم منتظر میماند. وقتی CAKE را فعال کردم، دانلود بزرگ نزدیک به سرعت کامل ادامه یافت، اما تماسهای تصویری و دیگر فعالیتها آسیب ندیدند. هیچکدام بر دیگری اولویت نیافت.
کاری که CAKE انجام میدهد با تنظیمات معمول QoS روی روتر فرق دارد؛ QoS ممکن است اجازه دهد تماس تصویری را نسبت به چیزهای دیگر در اولویت قرار دهید. CAKE، در مقابل، انتقال بزرگ را وادار میکند صف را با دیگر ترافیک به اشتراک بگذارد.
پیش از آنکه به دنبال CAKE بگردید، بدانید روترهای مصرفی همیشه این قابلیت یا کنترلهای کامل SQM را در فریمور رسمی خود ارائه نمیکنند. مانند مورد من، شاید لازم باشد نرمافزار کارخانهای روتر خود را با فریمور اختصاصی متنبازی مانند OpenWrt جایگزین کنید. گزینههای دیگری هم وجود دارند؛ مانند Asuswrt-Merlin برای روترهای ASUS و dd-wrt یا FreshTomato که با روترهای قدیمیتر سازگارند. مراحل انجام کار نیز به فریموری که استفاده میکنید بستگی دارد.
تفاوتی که اتصال من پیش و پس از فعالسازی SQM و CAKE داشت:
| قبل از SQM | بعد از SQM | |
|---|---|---|
| بیشینه سرعت دانلود | 65Mbps | 57Mbps |
| تأخیر بیکار | ۱۸ میلیثانیه | ۱۷ میلیثانیه |
| تأخیر تحت بار | ۳۸۷ میلیثانیه | ۲۹ میلیثانیه |
| نمره بافربلات | F | A+ |
این فرایند به منابع CPU کافی روی روتر نیاز دارد؛ بنابراین روتری که ترافیک شکلدهینشده را بهخوبی مدیریت میکند، ممکن است نتواند اتصالی سریع را با سرعت کامل و بهصورت روان شکلدهی کند.
آزمون سرعت بدتر شد؛ اینترنت بهتر شد
بیشینهٔ سرعت دانلود را حدود ۸Mbps کاهش دادم و تأخیر تحت بار، که هنگام دانلودهای سنگین تا حدود ۳۸۷ میلیثانیه بالا میرفت، به ۲۹ میلیثانیه افت کرد. این کاهش چشمگیر، تفاوت میان تماس تصویری روان و پرشهای آزاردهنده را رقم زد. روی کاغذ سرعت بدتر شد، اما اینترنت من در عمل کاربردیتر شد.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Afam Onyimadu است. مشاهده مقاله اصلی