نتفلیکس می‌تواند جایی غیرقابل‌پیش‌بینی باشد. این سرویس استریم آن‌قدر محتوا تولید می‌کند که گاهی محدود کردن گزینه‌ها و پیدا کردن چیزی برای تماشا دشوار می‌شود. اگر هم سریالی را دوست داشته باشید، همیشه این احتمال وجود دارد که نتفلیکس آن را لغو کند؛ کاری که به انجامش شهرت دارد.
به همین دلیل، مجموعه‌های محدود انتخابی مطمئن‌اند. این سریال‌ها آغاز، میانه و پایانی مشخص دارند. خطر نیمه‌کاره ماندنشان وجود ندارد، چون از همان ابتدا به پایان رسیده‌اند؛ و بسیاری از آن‌ها امروز هم به‌اندازه روز انتشارشان رضایت‌بخش‌اند.
نام مستعار گریس
سریال پرمخاطب دیگری از مارگارت اتوود
«نام مستعار گریس» بر پایه کتابی هم‌نام از مارگارت اتوود ساخته شده است؛ نویسنده‌ای که پس از اقتباس تلویزیونی هولو از کتابش، «سرگذشت ندیمه»، بیش از پیش شناخته شد. داستان «نام مستعار گریس» درباره گریس مارکس است؛ مهاجر ایرلندی و خدمتکار خانه‌ای که در سال ۱۸۴۳ به جرم قتل کارفرمایش و زن او محکوم شد. سریال چند سال پس از زندانی شدن گریس آغاز می‌شود؛ زمانی که او به گذشته زندگی‌اش بازمی‌گردد.
نکته اینجاست که گریس راوی نامعتبری است و سخت می‌توان مطمئن بود آنچه می‌گوید کاملاً حقیقت دارد. اما همین ابهام، سریال را جذاب‌تر می‌کند؛ زیرا مری هرن، کارگردان «روانی آمریکایی»، آن را به‌خوبی هدایت کرده است. شاید برای همه پرسش‌ها پاسخی قطعی نگیریم، اما نکات فراوانی درباره روابط طبقاتی در کانادای قرن نوزدهم می‌آموزیم و سارا گادون در نقش گریس چنان درخشان است که چشم از او برنمی‌دارید.
خدمتکار
درمانده و بی‌پول در آمریکا
و حالا داستانی کاملاً متفاوت درباره خدمتکاران: در سریال «خدمتکار»، مارگارت کوالی نقش الکس را بازی می‌کند؛ مادری جوان که همراه دختر خردسالش، پس از ترک نامزد الکلی و متجاوزش، خانه را ترک می‌کند. او به نظافت خانه‌های دیگران می‌پردازد، در حالی که با بی‌خانمانی، نظام رفاهی ناکارآمد و نبردهای حضانت دست‌وپنجه نرم می‌کند.
«خدمتکار» هیچ ترفند فریبنده‌ای ندارد. این سریال، روایتی زمینی و انعطاف‌پذیر از زنی پرتلاش است که می‌کوشد زندگی بهتری برای خانواده‌اش بسازد، و همین برای تأثیرگذاری‌اش کافی است. این سریال یکی از پربیننده‌ترین آثار نتفلیکس در سال ۲۰۲۱ بود و امروز هم تماشایی دل‌انگیز است.
تسخیرشدگی خانه هیل
یک، دو، تمام
از یکی از زمینی‌ترین داستان‌هایی که تاکنون دیده‌اید، به یکی از عجیب‌ترین آن‌ها می‌رسیم: «تسخیرشدگی خانه هیل» داستانی ترسناک است که به‌طور آزاد از کتابی هم‌نام نوشته شرلی جکسون در سال ۱۹۵۹ اقتباس شده است. پنج خواهر و برادر در بزرگسالی دوباره گرد هم می‌آیند؛ همه آن‌ها از تجربه زندگی در خانه رازآلود هیل عذاب می‌کشند. داستان میان زمان حال و گذشته در نوسان است و خیلی زود روشن می‌شود که چیزی در این مکان به‌شدت نادرست است.
«تسخیرشدگی خانه هیل» نام سازنده‌اش، مایک فلناگان، را بر سر زبان‌ها انداخت و او از آن زمان به خلق آثار دلهره‌آور دیگری چون «میدنایت ماس»، «سقوط خاندان آشر» و فیلم پیشِ رو، «کلی‌فیس»، پرداخته است. «تسخیرشدگی خانه هیل» همچنان یکی از بهترین آثار اوست؛ سریالی معمایی که همواره ترسناک است، فضایی تاریک دارد و در هر گوشه‌اش پیچش و غافلگیری دیده می‌شود. «تسخیرشدگی عمارت بلای» نتفلیکس به‌نوعی دنباله‌ای غیررسمی برای آن است، اما نسخه اصلی بهتر است.
خرگوش سیاه
جود لا، جیسون بیتمن و جرم؛ بالاخره در کنار هم
در «خرگوش سیاه»، جود لا نقش جیک فریدکن را بازی می‌کند؛ رستوران‌دار موفقی در نیویورک که برادر آشفته‌اش، وینس با بازی جیسون بیتمن، را دوباره به زندگی‌اش راه می‌دهد. اما این تصمیم به اشتباهی بزرگ تبدیل می‌شود، زیرا بدهی‌های فزاینده و ارتباطات نامیمون وینس، دو برادر را در مارپیچی جنایی فرو می‌برد.
«خرگوش سیاه» هشت قسمت دارد و از هر دقیقه‌اش به‌خوبی بهره می‌برد. تنش لحظه‌به‌لحظه افزایش می‌یابد، زیرا جیک و وینس یکی پس از دیگری تصمیم‌های بد می‌گیرند تا جایی که اوضاع دیگر از کنترل خارج می‌شود. در این مسیر، لا و بیتمن با شیمی انفجاری‌شان ما را به صفحه نمایش میخکوب می‌کنند.
بچه گوزن
باید دید تا باور کرد
«بچه گوزن» سریالی صمیمی و به‌طرزی عجیب بیگانه‌کننده است که به‌طور غیرمنتظره‌ای به یکی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های نتفلیکس در سال ۲۰۲۴ تبدیل شد. داستان درباره بارتندری به نام دانی با بازی ریچارد گد است که فنجانی چای رایگان به زنی گریان به نام مارتا با بازی جسیکا گانینگ تعارف می‌کند. مارتا شیفته او می‌شود؛ در اینترنت تعقیبش می‌کند و در خانه‌اش و اجراهای کمدی‌اش سر و کله‌اش پیدا می‌شود.
می‌شد نسخه‌ای از این سریال را تصور کرد که صرفاً رفتار عجیب مارتا را به تمسخر بگیرد؛ و «بچه گوزن» البته بخش‌های خنده‌داری هم دارد. اما با پیشروی داستان، سریال به چیزی بسیار ژرف‌تر و پیچیده‌تر بدل می‌شود؛ آن هم زمانی که زخم‌ها و تابوهای روانی خود دانی آشکار می‌شوند. این مجموعه هم کمدی است، هم درام و هم مطالعه‌ای شخصیت‌محور؛ طبقه‌بندی‌اش دشوار است، اما تماشایش هیجان‌انگیز است.
ترنس‌آتلانتیک
درام‌های جنگ جهانی دوم در نتفلیکس و دیگر پلتفرم‌ها فراوان‌اند. اما مردم همچنان تماشایشان می‌کنند، به‌ویژه وقتی راهی متفاوت برای روایت داستان پیدا کنند. «ترنس‌آتلانتیک» در این زمینه به‌خوبی عمل می‌کند.
داستان در اوایل دهه ۱۹۴۰ می‌گذرد و به کمیته واقعی نجات اضطراری می‌پردازد که به هنرمندان و روشنفکران برای فرار از فرانسه اشغال‌شده به دست نازی‌ها کمک می‌کرد. شاید گمان کنید درامی درباره جنگ جهانی دوم ناگزیر مرگ‌بار و جدی است؛ «ترنس‌آتلانتیک» هم گاه بسیار تاریک می‌شود، اما لحظات سبک‌تر، کمدی‌های عجیب‌وغریب و صحنه‌های عاشقانه فراوانی نیز دارد. این لحن برای چنین داستانی متفاوت است، اما جواب می‌دهد. تصویربرداری آن نیز سرشار از طراوت و چشم‌نواز است.
مانستر
سه مینی‌سریال به بهای یک
از نظر فنی، «مانستر» سریالی ادامه‌دار است، اما هر فصل داستان جنایی واقعی متفاوتی را روایت می‌کند که هیچ ارتباطی با فصل‌های دیگر ندارد؛ بنابراین حتی اگر سریال لغو شود، هر فصل اثری مستقل و کامل است.
تقریباً همه منتقدان توافق دارند که فصل اول، روایت قاتل زنجیره‌ای جفری دامر، بهترین فصل است. ایوان پیترز نقش دامر را هولناک بازی می‌کند و سریال برخی از ناکامی‌های سیستمی را واکاوی می‌کند که اجازه دادند کشتار آدم‌خوارانه او تا آن حد ادامه یابد.
با این حال، خالق سریال، رایان مورفی، به بهره‌کشی از سوژه‌های جنجالی شهرت دارد و بی‌تردید در شیوه پرداختن به این قاتلان مشهور، به‌ویژه در فصل‌های دوم و سوم، رگه‌ای از جذاب‌سازی دیده می‌شود. با وجود این، آثار صیقلی و خوش‌ساختی‌اند که شاید میل شما به محتوای جنایی واقعی را ارضا کنند.
و این‌ها فقط آغاز کار است
بدیهی است که مینی‌سریال‌های بیشتری برای کشف و لذت بردن در نتفلیکس وجود دارد. «گامبی وزیر» به‌عنوان درامی دوره‌ای و باشکوه ستایش می‌شود. «نوجوانی» نیز شاید چهار ساعت از نفس‌گیرترین تماشای پیاپی در این سرویس، یا هر جای دیگر، باشد.
و همیشه آثار بیشتری در راه‌اند. مراقب چیزهایی که در فیدتان ظاهر می‌شوند باشید، زیرا ممکن است به شور و شوق تلویزیونی تازه شما تبدیل شوند.
منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Dan Selcke است. مشاهده مقاله اصلی