تمام دستگاههای کاری من از طریق اترنت به روتر وصل هستند، بنابراین بهندرت به استفاده از وایفای فکر میکنم. تنها زمانی که واقعاً به وایفای وابستهام، هنگام تماشای نتفلیکس در اتاق نشیمن یا وقتی دوستان به خانه میآیند و به اینترنت نیاز دارند، است. با این حال، هر چند وقت یکبار که از وایفای استفاده میکنم، سرعت اتصال افت میکند یا ارتباط برای چند ثانیه، بهطور تصادفی قطع میشود. همیشه تصور میکردم علت این است که روترم کمی از اتاق نشیمن دور است؛ بنابراین راهحل همیشگیام، جابهجایی از باند ۵ گیگاهرتز به ۲.۴ گیگاهرتز بود.
این تصور در ذهنم منطقی به نظر میرسید. بههرحال، ۲.۴ گیگاهرتز برد بهتری دارد، در حالی که ۵ گیگاهرتز برای سرعت بیشتر در فاصلههای کوتاهتر طراحی شده است. تا اینکه بیشتر بررسی کردم و فهمیدم فاصله تنها عامل اثرگذار بر وایفای من نیست. دستگاههای خانگی مانند مایکروویو، دستگاههای بلوتوث و حتی شبکههای وایفای همسایهها، همگی برای استفاده از همان کانالهای بیسیم رقابت میکردند. جالبتر اینکه باند ۲.۴ گیگاهرتزی که مدام به آن سوییچ میکردم، معمولاً بیش از همه در معرض این تداخلها قرار دارد.
کانالهای وایفای فقط مسیرهای متفاوتی در یک باند هستند
روتر شما در عمل روی «فرکانسهایی درون یک فرکانس» تنظیم میشود
به نظر من، بهترین راه برای درک کانالهای وایفای این است که روتر را مانند یک رادیوی قابل حمل تصور کنید. همانطور که رادیو با انتخاب فرکانس روی ایستگاههای مختلف تنظیم میشود، روتر نیز دادهها را روی فرکانسهای بیسیم مشخصی ارسال و دریافت میکند.
روترهای خانگی عمدتاً روی سه باند فرکانسی کار میکنند: ۲.۴ گیگاهرتز، ۵ گیگاهرتز و ۶ گیگاهرتز. اما در هر یک از این باندها، دادهها روی یک سیگنال واحد ارسال نمیشوند؛ بلکه هر باند به بخشهای کوچکتری از طیف فرکانسی تقسیم میشود که کانال نام دارند.
میتوانید این کانالها را مانند «ایستگاههای» مختلف درون یک باند تصور کنید. اگر شمار زیادی از دستگاههای اطراف شما روی یک کانال تنظیم شده باشند، با یکدیگر تداخل پیدا میکنند؛ وضعیتی که به ازدحام، سرعت کمتر و اتصال ناپایدار میانجامد.
این وضعیت معمولاً در محیطهای شلوغی مانند مجتمع آپارتمانی محل زندگی من رخ میدهد؛ جایی که روترها و دستگاههای الکترونیکی خانگی فراوانی برای استفاده از مجموعه محدودی از کانالها رقابت میکنند. اگر روتر شما روی باند ۲.۴ گیگاهرتز باشد، مشکل جدیتر میشود؛ زیرا این باند نسبت به ۵ گیگاهرتز و ۶ گیگاهرتز، کانالهای قابلاستفاده و بدون همپوشانی بسیار کمتری دارد. یعنی احتمال بیشتری دارد که روتر شما عملاً روی «همان ایستگاه» چند شبکه مجاور قرار گرفته باشد؛ وضعیتی که به تداخل و افت عملکرد منجر میشود.
بیشتر روترها کانالهای وایفای را خودکار انتخاب میکنند
انتخاب خودکار همیشه بهترین گزینه نیست
بهطور پیشفرض، تقریباً هر روتر برای انتخاب خودکار کانال وایفای تنظیم شده است. در تئوری، این روش باید بهخوبی کار کند؛ زیرا روتر هنگام راهاندازی، کانالی را برمیگزیند که تصور میکند کمترین ازدحام را دارد. مشکل این است که محیط وایفای شما ثابت نیست.
شبکههای اطراف دائماً تغییر میکنند؛ بنابراین کانالی که هنگام انتخاب اولیه روتر کاملاً آزاد بوده است، میتواند خیلی زود شلوغ شود. برخی روترها در تغییر خودکار کانال بهتر از بقیه عمل میکنند، اما روتر من بهندرت کانال را عوض میکند، مگر اینکه آن را راهاندازی مجدد کنم. به همین دلیل، وقتی دستی یک کانال خلوت انتخاب کردم، اتصال وایفایم پایدارتر شد.
برخی کانالهای وایفای از بقیه بهتر هستند
هر باند وایفای کانالهایی دارد که عملکرد بهتری دارند
بدیهی است که همه کانالهای وایفای به یک اندازه خوب نیستند؛ وگرنه اصلاً نیازی به این بحث نداشتیم. بهترین کانال به باند فرکانسی شما بستگی دارد، اما برخی کانالها به دلیل احتمال کمتر تداخل با یکدیگر، انتخاب بهتری هستند.
برای باند ۲.۴ گیگاهرتز، کانالهای ۱، ۶ و ۱۱ بهترین گزینهها هستند؛ من کانال ۶ را برای روترم انتخاب کردم. با اینکه کانالهای بیشتری در این باند وجود دارد، بیشتر آنها با یکدیگر همپوشانی دارند. کانالهای ۱، ۶ و ۱۱ تنها کانالهای بدون همپوشانی هستند؛ بنابراین پایدارترین اتصال و کمترین تداخل را فراهم میکنند.
اگر از باند ۵ گیگاهرتز استفاده میکنید، گزینههای بسیار بیشتری در اختیار دارید. حدود ۲۴ کانال بدون همپوشانی در دسترس است؛ بنابراین ازدحام در این باند، بسیار کمتر از ۲.۴ گیگاهرتز مشکلساز میشود. با اینکه میتوانید از هر کانال در دسترس استفاده کنید، کانالهای ۳۶، ۴۰، ۴۴ و ۴۸ نقطههای شروع بهتری به شمار میروند، زیرا احتمال تداخل در آنها کمتر است. روترهای جدیدتر که از Wi-Fi 6E پشتیبانی میکنند، باند ۶ گیگاهرتز را نیز ارائه میدهند. این باند، کانالهای بدون همپوشانی بیشتری نسبت به باند ۵ گیگاهرتز دارد و نگرانی از تداخل را بسیار کمتر میکند. کانالهای ۳۷، ۶۹، ۱۱۷، ۱۸۱ و ۲۱۳ نیز از بهترین انتخابها هستند.
البته این توصیهها مطلق نیستند و بهترین انتخاب همچنان به محل شما و میزان تداخل شبکههای مجاور بستگی دارد. به همین دلیل، پیش از انتخاب کانال، همیشه شبکههای اطراف را با یک اپلیکیشن تحلیلگر وایفای بررسی کنید.
کانالهایی که روتر شما میتواند استفاده کند به کشور محل استفاده بستگی دارند، زیرا دولتها و نهادهای نظارتی مشخص میکنند کدام فرکانسها برای وایفای مجاز هستند. بنابراین، همیشه مطمئن شوید روتر روی منطقه درست تنظیم شده است تا مقررات رعایت شود و فقط از کانالهای مجاز استفاده کنید.
کانال وایفای خود را در چند ثانیه تغییر دهید
این گزینه معمولاً در تنظیمات روتر پنهان است
مراحل دقیق به روتر شما بستگی دارد، اما روند کلی معمولاً بسیار مشابه است.
- صفحه مدیریت روتر را با وارد کردن آدرس IP آن در مرورگر باز کنید؛ معمولاً ۱۹۲.۱۶۸.۱.۱ یا ۱۹۲.۱۶۸.۰.۱.
- با استفاده از اطلاعات مدیر روتر وارد شوید.
- به صفحه Wireless ، Wi-Fi ، WLAN یا Wireless Settings بروید.
- تنظیمات کانال را برای باندهای ۲.4GHz ، 5GHz یا 6GHz پیدا کنید.
- آن را از حالت Auto یا Automatic به یک کانال مشخص تغییر دهید.
- تغییرات را ذخیره کنید و در صورت درخواست، اجازه دهید روتر راهاندازی مجدد شود.
یک تغییر کوچک، وایفای روترم را بسیار پایدارتر کرد
هنوز هم برای تقریباً همه کارها از اترنت استفاده میکنم و احتمالاً همیشه همینطور خواهد بود. اما حالا دیگر وقتی به اتاق نشیمن میروم یا مهمان دارم، از جابهجایی به وایفای واهمه ندارم.
تغییر کانال وایفای روترم کمتر از پنج دقیقه طول کشید، اما مشکلی را حل کرد که ماهها آن را به فاصله نسبت میدادم. اگر وایفای شما، حتی با وجود سرعت کافی طرح اینترنتتان، بهطور تصادفی کند یا قطع میشود، ممکن است روترتان فقط درگیر رقابت با دستگاههای بسیار زیادی روی یک کانال باشد.
منبع: این مطلب ترجمه و بومیسازی مقالهای از MakeUseOf به قلم Oluwaseun Bamisile است. مشاهده مقاله اصلی