اعتماد به برچسب کابل‌های USB-C را متوقف کردم و به‌جای آن آن‌ها را با یک تستر ۱۵ دلاری آزمایش می‌کنم

اگر مثل من باشید، احتمالاً کشویی پر از کابل USB-C دارید. USB-C قرار بود تک رابطی باشد که بر همه چیز مسلط شود. قادر به تأمین برق همه‌چیز از پنکه‌های قابل‌حمل تا لپ‌تاپ‌های پرقدرت، و ضمناً قابل‌جابجایی در دو جهت. اما همه‌کاره بودن آن مشکل تازه‌ای را به همراه آورد.

روزهای تلاش برای وصل کردن کابل USB-A از سه dirección مختلف گذشته است. اما جای آن را یک بازی شانسی گرفته است. آن کشو پر از کابل، تمرین حدس‌زدن است وقتی سعی می‌کنم کابلی پیدا کنم که بتواند لپ‌تاپ ۱۶ اینچی MacBook Pro مرا شارژ کند. داشتن نوعی برچسب خیلی خوب می‌بود.

اما لازم نیست این‌طور باشد. همه‌چیز وقتی تغییر کرد که یک تستر کابل USB به دستم رسید، و دیگر به عقب برنگشتم.

کابل‌های یکسان، کاربردهای کاملاً متفاوت

سرعت‌های داده و قدرت شارژ ناشناخته

مشکل استفاده از یک رابط کابل واحد برای همه‌چیز این است که همه آن کابل‌ها لاجرم شبیه به نظر می‌رسند. کابلی که رایگان با هدف王国‌های شما همراه بود دقیقاً مثل کابلی است که با لپ‌تاپ‌تان آمده و می‌تواند بیش از ۱۰۰W برق را تحمل کند. کابل USB ۲.۰ بدون‌برند شما با سرعت ۴۸۰Mbps از کابل فوق‌سریع USB ۴ که می‌تواند هر ثانیه ۴۰ گیگابیت (حدود ۵ گیگابایت) داده جابه‌جا کند، غیرقابل‌ تشخیص است. و این حتی قبل از رسیدن به این موضوع است که کابل‌های پرسرعت Thunderbolt از همان رابط استفاده می‌کنند — آن بحثش جدا است.

البته این کابل‌ها فقط ظاهری شبیه هم دارند؛ در داخل بسیار متفاوتند. کابل‌های توانمندتر معمولاً ضخیم‌ترند، هرچند اغلب به‌حدی نامحسوس که متوجه نمی‌شوید. همچنین تراشه e-marker وجود دارد. آن را مغز کابل در نظر بگیرید. این تراشه e-marker است که به دستگاه‌های شما می‌گوید کابل در واقع چه توانایی‌ای دارد، چه در زمینه قدرت شارژ چه در زمینه قابلیت‌های انتقال داده. هر کابلی که بتواند با بیش از ۶۰W شارژ کند برای این کار به تراشه e-marker نیاز دارد. هر کابلی که بتواند سریع‌تر از سرعت‌های USB ۲.۰ داده منتقل کند نیز برای این کار به تراشه نیاز دارد.

تراشه e-marker حیاتی است. حتی اگر خود کابل قادر به شارژ با بیش از ۶۰W و انتقال داده با سرعتی بالاتر از USB ۲.۰ باشد، بدون آن تراشه این کار را نمی‌کند. اما فقط با نگاه کردن به یک کابل نمی‌توانید بفهمید تراشه e-marker وجود دارد یا نه. پس هرچند دانستن این اطلاعات خوب است، در زمان شارژ برای پیدا کردن کابل درست کمکی به شما نمی‌کند.

برای آن، به ۱۵ دلار و یک حساب Amazon نیاز دارید.

با سه برابر قیمت هم معرفی

ابزار کامل برای این کار

جواب مشکل شارژ من به شکل یک تستر کابل ۱۵ دلاری بود. Amazon تعداد زیادی از آن‌ها برای انتخاب دارد، و می‌توانید خیلی بیشتر یا خیلی کمتر از من هزینه کنید. اما فقط می‌خواستم بدانم یک کابل چقدر سریع وسایلم را شارژ می‌کند، بنابراین به چیز جلوه‌داری نیاز نداشتم.

یک تستر ساده USB بین کابل شما و دستگاهی که می‌خواهید شارژ کنید قرار می‌گیرد. فقط مطمئن شوید کابل خود را به یک آداپتور برق USB-C پرقدرت وصل می‌کنید تا آن متغیر را از آزمایش خود حذف کنید. سپس نمایشگر تستر را بررسی کنید تا آن داده‌های شیرین را بگیرید.

اکثر تسترهای اقتصادی سه بخش داده اصلی به شما می‌دهند. عدد ولتاژ (V) نشان می‌دهد چه دستگاه شما توان شارژ استاندارد ۵V را توافق کرده یا توانسته به هر یک از حالت‌های Power Delivery مانند ۹V، ۱۵V، ۲۰V یا بالاتر ارتقا یابد. بعد، آمپراژ (A) جریان عبوری از کابل و وارد شونده به تستر USB و دستگاه را می‌سنجد. در نهایت، عدد وات (W) توان تحویل لحظه‌ای را به شما نشان می‌دهد. این همان عددی است که واقعاً به آن علاقه‌دارید.

تسترهای توانمندتر از تستر من یک گام فراتر می‌روند و داده‌ها را مستقیماً از خود تراشه e-marker می‌خوانند. این با مزیت اضافه همراه است که به شما می‌گوید کابل از نظر سرعت انتقال داده و همچنین سرعت شارژ برای چه رتبه‌ای آماده است. من فقط می‌خواستم بدانم کدام کابل‌ها دستگاه‌هایم را سریع‌ترین شارژ می‌کنند، اما قطعاً می‌توانم ببینم دانستن سرعت انتقال داده کابل چطور می‌تواند مفید باشد.

حدس‌زدن را متوقف کنید، آزمایش را شروع کنید

همراه کامل با یک برچسب‌ساز

تستر کابل USB من و من اخیراً بهترین دوستان هم شده‌ایم. کمی وقت کنار گذاشتم تا هر چند روز یک‌بار چند کابل را بررسی کنم، آزمایششان کنم، و سپس یادداشتی از قابلیت‌هایشان بسازم. اما تستر فقط بخشی از معادله است. هنوز می‌خواستم پیدا کردن کابل درست وقتی نیاز داشتم سریع‌تر و آسان‌تر باشد، بنابراین برچسب‌سازم را بیرون آوردم و به‌کار افتادم.

حالا، من کشویی پر از کابل USB-C دارم که روی هر کدام برچسبی پیچیده‌ام تا بگوید چه کاری انجام می‌دهد. می‌دانم یک کابل می‌تواند لپ‌تاپم را شارژ سریع کند، در حالی که کابل دیگر برای شارژ AirPods Pro ۳ من مناسب‌تر است. بله، این کار دردسر بود، اما مطمئن باشید از این به بعد روی هر کابل جدیدی که وارد خانه‌مان می‌شود برچسب می‌زنم.

اما نباید هیچ‌کدام از این کار‌ها را انجام می‌دادم. وقت آن رسیده که کابل‌ها با برچسب خودشان یا نوعی کدگذاری رنگی عرضه شوند. اما تا آن زمان، من اینجا می‌نشینم. با تستر USB و دستگاه برچسب‌زن در دست.

منبع: این مطلب ترجمه و بومی‌سازی مقاله‌ای از MakeUseOf به قلم Oliver Haslam است. مشاهده مقاله اصلی