برنامههای کارآگاهی بهاندازه طلوع آفتاب در عصر مدرن تلویزیون رواج دارند و به راحتی قابل درک است که چرا. مخاطبان عمومی به مفهوم جرم علاقمند هستند، به همین دلیل مستندهای سردرگمکننده جرم همچنان انتخاب پرطرفداری برای تماشا در تقریباً تمام سرویسهای پخش آنلاین هستند که میتوانید به ذهن بسپارید. به طور طبیعی، بسیاری از این برنامههای کارآگاهی عمدتاً درباره قتل هستند. در نهایت، چه موردی میتواند جذابتر از حل مسألهای باشد که حیات یک فرد را میگیرد؟
برنامههای کارآگاهی به همان اندازه که خورشید از صبح در عصر مدرن تلویزیون ظاهر میشود رایج هستند و دلایل آن واضح است. مخاطبان عام وسواسمند به مفهوم جرم هستند، به همین دلیل مستندهای سردکننده جرم بهعنوان گزینهی محبوب تماشایی در تقریباً تمام سرویسهای استریمینگ که میتوانید بهذکر بیاورید، باقی میمانند. طبیعتاً، بسیاری از این برنامههای کارآگاهی عمدتاً درباره قتل هستند. در نهایت، چه چیزی میتواند پروندهای جذابتر برای حل کردن باشد جز گرفتن جان یک نفر؟
من خودم به بیش از چند تا از این برنامهها معتاد شدم، بهویژه معماهای قتل سریالی که در طول یک فصل یا کل سریال یک پرونده را بهتدریج میسازند. اما من همچنین به دنبال برنامههای کارآگاهی بودم که برای جذب بینندگان به قتل تکیه نکنند. تعجبزده شدم که چقدر برخی از این برنامهها واقعاً جذاب بودند.
وایت کالر
جرایم معمولی، بهطرز جذاب روایت شده
من هر روز بیشتر دوران بلوسکای شبکه USA را دلم میگیرد و برنامههایی مثل وایت کالر دلیل این است. تمرکز بر کلاهبردار نیل کافرِی (مت بومر) و مامور FBI پیتر برک (تیم دِکی) در حالی که انواع جرایم کماهمیت را در شهر نیویورک حل میکنند، وایت کالر سریال کاملی برای بینندگانی است که دنبال یک درام کمدی جذاب با عناصر هیجانانگیز کافی برای جذبشان هستند.
این شبیه نسخه بدون قتل Psych است و در دوران جوانیام بخشی منظم از تجربهی تماشای من بود. بهتازگی این سریال را دوباره مرور کردم و بهطرزی شگفتانگیز ثابت میماند. بومر و دِکی شیمی فوقالعادهای دارند و زیر تمام موارد «پروندۀ هفته» داستانی طولانی وجود دارد که تعادل میسازد. من اکنون وایت کالر را به فهرست شخصیام از برنامههای راحت برای تماشای مداوم اضافه کردهام، زمانی که زندگی خیلی خوب نیست، درست در کنار Psych. همچنین یک بازسازی در دست تهیه است که من مطمئن نیستم ضروری باشد، اما اگر روزی منتشر شود خوشحال میشوم آن را مصرف کنم.
وراونا مارس
افسردگی نوجوانانه و نوآر کلاسیک
خب، مطمئناً، معماهای کلی وراونا مارس معمولاً به قتل مربوط میشوند، اما پروندههای هفتگی که کارآگاه خصوصی نوجوان وراونا مارس (کریستین بل) حل میکند کمتر خطرناک هستند. بسیاری از این پروندهها بهطور شایانی به ایجاد دنیای پیچیدهای که مارس در آن زندگی میکند کمک میکند. این همه به سبک نوآر مدرن روایت میشود و با درام نوجوانانه ترکیب شده است.
بهنظر میرسد این عناصر نباید با هم خوب کار کنند، اما واقعاً اینگونه است. وراونا مارس یکی از بهترین برنامههای معمایی است و دلیلی وجود دارد که همچنان بهعنوان یک کلاسیک محبوب در میان طرفداران (بهجز فصل چهارم). برخلاف برنامهای مثل وایت کالر، این سریال بهوضوح سریالی آسان برای تماشا نیست، اما شما توسط ترکیب شخصیتهای متنوع و شبکههای بههمپیوندی فساد و جرم که در سراسر شهر تخیلی نپتون جریان دارند، جذب میشوید. هنوز امیدوارم روزی خداحافظی مناسبی داشته باشیم که طعم ناخوشایند فصل نهایی را از بین ببرد.
اکس‑فایلز
یک برنامه کارآگاهی با میزان مناسبی از علمی‑تخیلی
بله، در اکس‑فایلز مرگهای زیادی وجود دارد و گاهی اوقات قتلها جرم اصلی هستند که داستان را پیش میبرند، اما جذابیت این سریال ارتباط کمی با معماهای قتل دارد. اگر بهنحوی ناآگاهی دارید، اکس‑فایلز درباره توطئههای دولتی، کشف حقیقت پیرامون وجود بیگانگان و پدیدههای فراطبیعی است که بهطور مساوی با علم و علمی‑تخیلی در تعارض هستند. ماموران FBI فاکس مولدر (دیوید دوچونی) و دن اسکالی (گیلیان آندرسون) با هم برای حل این معماها کار میکنند یا حداقل تا جایی که ممکن است به آن نزدیک میشوند.
Sherlock is a fun show, but these detective series make it look like it’s playing cops and robbers.
آنچه اکس‑فایلز را اینچنان موفق میکند، شخصیتپردازی مولدر و اسکالی است؛ اولی معتقد به تمام این مفاهیم فراساز است و دومی شبههگر. شیمی بین آنها هنگام تلاش برای یافتن میانه راه، لذتی برای تماشا است و توطئههای زیرین نیز شما را به بازگشت ترغیب میکند. فصول بعدی مییابند که اسطورهشناسی تقریباً کاملاً از مسیر خارج میشود، اما سفر بهاندازه کافی لذتبخش است که مقصد در نهایت مهم نیست.
تریکر
حدس میزنم میتوانیم کمی مدرنتر با آن باشیم
صادقانه بگویم: برنامههای پایهٔ شبکهای مثل تریکر بهندرت این روزها توجه من را جلب میکنند. این به این دلیل نیست که چیزی علیه آنها داشته باشم یا فقط درامهای با پرستیج را تماشا کنم، یا واقعاً چیزی شبیه این. من فقط میبینم که عامل سرگرمی در بسیاری از این برنامههای «حالت‑هفته» که بهنظر میرسد فقط برای تقلید از برنامههای یک یا دو دهه پیش بدون داشتن روحیهای که آنها را قابل تماشا میکرد، غالباً غایب است.
اما تریکر متفاوت است. اگرچه تمام ویژگیهای معمولی سریالهای تولیدی شبکههای CBS را دارد، اما عمق شگفتانگیزی در نوشتار آن وجود دارد و بازیگر جستین هارتلی نهایتاً نقش شایستهای برای تواناییهای خود در کولتر شاو پیدا کرده است. چند قسمت اول خاصی نیستند و من تقریباً تریکر را رها میکردم، اما این اشتباه میبود. تماشای شاو که از مهارتهای خود برای پیدا کردن افراد گمشده استفاده میکند و در رویدادهای محلی درگیر میشود، بهتدریج تجربهای هیجانانگیز میشود. این چیزی نیست که جوایز بگیرد یا جهان را شعلهور کند، اما تریکر همچنان تماشایی شایسته است. دلیل خوبی دارد که چنین مخاطبان وفاداری پیدا کرده است.
برنامههای کارآگاهی به زودی از بین نمیروند
چه قتل باشد چه نه، داستانهای کارآگاهی قطعاً به زودی از بین نمیروند. من تصور میکنم برای شبکهها ارزان است تولیدشان، و نمرات معمولاً پایدار است، بهویژه در دنیای مدرن که تماشای سنتی فروپاشیده است. هنوز هم این برنامهها مثالهای خوبی از آنچه میتواند اتفاق بیفتد وقتی از دنیای قتل بیرون میروید و چیزی نسبتاً تازه برای ارائه پیدا میکنید، هستند.
و چون داستانهای کارآگاهی نمیرند، در اینجا چند برنامه کارآگاهی شایسته دیگر وجود دارد که هرگز واقعاً به موفقیت عمومی نرسیدند، اما قطعاً باید ببینید.